บทที่ 1765 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1605

“คุณกำลังคิดอะไรอยู่” เสียงนุ่มๆ ผ่อนคลายราวกับน้ำพุใส เธอเงยหน้าขึ้นและตกตะลึงเมื่อเห็นดวงตาของอีกฝ่าย

นี่ไม่ใช่สายตาที่ชายหนุ่มควรมี สายตานี้เต็มไปด้วยความโกรธ ความบ้าคลั่ง และความเฉยเมย ราวกับว่าวินาทีนี้กำลังพูดคุยและหัวเราะกับคุณ วินาทีถัดมาก็สามารถฆ่าคุณได้ทันที

เธอก้าวถอยหลังและมองเขาอย่างระมัดระวัง “คุณเป็นใคร”

เจี๋ยเทียนยิ้มและสายตาที่มองเครื่องประดับก็นุ่มนวลขึ้นเล็กน้อย “ผมเป็นแค่ผู้ที่ชื่นชอบติงยียีอีกคนหนึ่ง”

“เป็นเธออีกแล้ว!” อ้าวเสว่ก้มศีรษะและกัดริมฝีปากโดยไม่พูดอะไร บนโลกใบนี้ถูกพิษชื่อติงยียีวางยาเหรอ ทำไมผู้ชายคนไหนต่างก็ตกหลุมรักเธอ!

เจี๋ยเทียนมองไปที่การแสดงออกของเธออย่างรู้ทัน “ในใจคุณรู้สึกไม่พอใจมากใช่ไหม คุณคิดว่าเธอไม่ดีเท่าคุณ และไม่ควรได้รับความโปรดปรานมากนัก”

อ้าวเสว่ไม่ได้พูดอะไร แต่ริมฝีปากที่เม้มแน่นของเธอและการแสดงออกบนใบหน้าของเธอเมื่อครู่หนึ่งเผยให้เห็นอารมณ์ของเธออย่างสมบูรณ์

“ฮ่าฮ่าฮ่า!” เจี๋ยเทียนหัวเราะ “ผมบอกแล้วไงว่าคุณไม่สามารถเทียบแม้แต่นิ้วเท้าของเธอได้เลย น่าเสียดายที่เกิดมาโดยพ่อแม่คนเดียวกัน คุณเทียบกับเธอไม่ได้เลย!”

“หุบปาก หุบปากเดี๋ยวนี้!” อ้าวเสว่ตะโกนอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะเอื้อมมือไปดึงผมของเธอ

เจี๋ยเทียนจะปิดปากของเขาได้อย่างไร เขายังคงก้าวไปข้างหน้า และเสียงของเขาก็ผันผวน “ดูสิ คุณมีอะไร คุณก็มีดีแค่ใช้หน้ากากของเธอมารับความโปรดปรานจอมปลอมก็เท่านั้น”

ทันใดนั้น เขาก็คว้าไหล่เธอและผลักเธอไปที่กระจก ใบหน้าที่อ่อนเยาว์และร่าเริงเต็มไปด้วยความไร้เดียงสา แต่ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเย็นชา “ดูใบหน้านี้สิ เป็นของคุณหรือเปล่า”

อ้าวเสว่ถูกเขาขังไว้ ดังนั้นเขาจึงต้องมองขึ้นไปที่กระจก ดวงตาของคนในกระจกเบิกกว้าง มันเต็มไปด้วยความโกรธและตื่นตระหนก การแต่งหน้าบนใบหน้าของเธอเลอะเลือนเพราะการวิ่ง มีทั้งสีขาวสีดำบนใบหน้าของเธอ

และที่น่ากลัวที่สุดคือใบหน้านี้ไม่ใช่ของเธอ แต่เป็นใบหน้าที่เธอเกลียดที่สุด และตอนนี้เธอต้องพาเธอไปด้วย และเธอไม่รู้ว่าจะต้องใช้เวลานานเท่าใด

“พอได้แล้ว พอ” เธอกระซิบ ท่าทีของเธอใกล้จะไม่ไหวแล้ว

เจี๋ยเทียนจับมือของเธอด้วยความพึงพอใจ น้ำเสียงของเขานุ่มนวลแต่ใบหน้าดูไม่แยแส “นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น เรายังมีเวลาอีกมากที่จะเล่น”

“คุณไม่มีโอกาสหรอก ยังไงเนี่ยนโม่จะมาช่วยฉันอย่างแน่นอน” อ้าวเสว่พูดอย่างหนักแน่น

เจี๋ยเทียนเลิกคิ้วขึ้น “ดีมาก งั้นก็มารอดูกันว่าตอนที่เขามาช่วยคุณนั้นคุณจะโดนผมเล่นจนตายหรือคุณจะมีชีวิตรอดรอถึงตอนที่เขามาช่วย”

เขามองเธออย่างเย็นชา แล้วเดินออกไป จู่ๆ มือถือของเขาก็ดังขึ้น เขารับสาย เสียงของบอดี้การ์ดในโทรศัพท์ก็ดังขึ้น “คุณชายเจี๋ย ลูกน้องที่เอาไปช่วยจับตัวผู้หญิงคนนั้นในวันนี้ ยังไม่กลับมาเลยหลังจากไปซาวน่า”

เจี๋ยเทียนขมวดคิ้ว เขามีลางสังหรณ์ว่าเย่เนี่ยนโม่เป็นคนทำ แต่เขาคาดไม่ถึงว่าชายคนนั้นจะเคลื่อนไหวเร็วกว่าที่เขาคิด

ทันทีที่เขาเข้าไปในห้องหนังสือเขาก็นั่งลง ตัวรับสัญญาณวิดีโอขนาดใหญ่บนผนังก็กะพริบเป็นเส้นขาวดำทันที เขารู้ว่าระบบเครือข่ายของเขาถูกแฮ็ก แต่เขาก็ยังนั่งเงียบๆ

ทันใดนั้น ภาพก็ชัดเจน เย่เนี่ยนโม่กำลังนั่งอยู่ในห้องในชุดสูท และชายสามคนที่หายตัวไปข้างหลังเขานอนอยู่ด้านข้างด้วยจมูกที่ช้ำและใบหน้าที่ช้ำ พวกเขาถูกจับคอเสื้อให้ยืนขึ้น

เย่เนี่ยนโม่สีหน้าเย็นชา “นี่คือของขวัญการเจอกันสำหรับคุณ”

มุมปากของเจี๋ยเทียนกระตุก “ไม่เลว”

สีหน้าของเย่เนี่ยนโม่ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง และร่างกายของเขาโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย “คืนเธอให้ผม”

“แล้วถ้าผมไม่คืนล่ะ” เจี๋ยเทียนติดตามการเคลื่อนไหวของเขาและเอนไปข้างหน้าเล็กน้อย ขนตายาวงอนของเขาเป็นประกาย ท่าทางของเขาไร้เดียงสา แต่น้ำเสียงของเขาทำให้เขาโกรธอย่างจงใจ “ฉันเล่นกับเธออย่างมีความสุขเลย”

เย่เนี่ยนโม่ในวิดีโอไม่ได้แสดงท่าทีอะไรเพราะคำพูดของเขา เขาเพียงแค่พูดว่า “เรามาดูกัน”

เมื่อวิดีโอถูกตัดออก การแสดงออกที่พึงพอใจของเจี๋ยเทียนก็หายไปและกลายเป็นความกังวลแทน ไม่ต้องสงสัยเลยว่า เย่เนี่ยนโม่นั้นแข็งแกร่งมาก เขาไม่จำเป็นต้องไปยั่วยวนตระกูลเย่ในขณะที่รากฐานของเขายังไม่มั่นคง แต่การปล่อยติงยียีไป เขาก็ไม่เต็มใจ ดังนั้นเขาทำได้แค่ต่อสู้เท่านั้น!

สามชั่วโมงต่อมา บอดี้การ์ดรีบเข้ามา “คุณชายเจี๋ย สถานที่สองแห่งในลาสเวกัสถูกทำลาย ไม่รู้ว่าเป็นใคร และยังอยู่ระหว่างการตรวจสอบ”

ปากกาในมือของเจี๋ยเทียนถูกหักอย่างกะทันหัน แน่นอน เขารู้ว่าใครเป็นคนทำ “วันนี้ปิดกิจการ”

“แต่” บอดี้การ์ดลังเลเล็กน้อย การปิดกิจการทั้งสองพร้อมกันหมายความว่าพวกเขาจะสูญเสียเงินหลายสิบล้านในคืนเดียว การแสดงออกที่ลังเลใจหายไปทันทีหลังจากเห็นท่าทีที่เย็นชาของเจี๋ยเทียน

ยังไม่ถึงครึ่งชั่วโมง บอดี้การ์ดอีกคนหนึ่งก็มารายงาน “นี่คือคาสิโนแห่งที่สาม และพวกเขาออกไปหลังจากสร้างความเสียหาย”

“ปัง!” หมัดของเจี๋ยเทียนกระแทกอย่างแรงลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็ง และพื้นโต๊ะก็แตก เขากัดฟันแน่น “ไป!”

อ้าวเสว่กำลังคิดอยู่จะออกจากห้องยังไง ห้องประตูก็ถูกกระแทกเปิดออก และเจี๋ยเทียนก็เดินเข้ามาอย่างเย็นชาด้วยท่าทางที่น่ากลัว

เธอยังไม่ทันได้พูดอะไรผมเธอก็โดนกระชากแล้ว เจี๋ยเทียนไม่สนใจเสียงกรีดร้องของเธอ เขาลากผมเธอไปตามทางเดิน

อ้าวเสว่ถูกลากไปจนสุดทางจนถิงห้องทำงาน และเมื่อถึงห้องทำงาน เธอก็เจ็บปวดมากจนแทบพูดอะไรไม่ออก เธอทำได้เพียงจับผมไว้และกรีดร้องออกมาเท่านั้น

เจี๋ยเทียนส่งสัญญาณให้เชื่อมต่อสัญญาณที่ส่งโดยเย่เนี่ยโม่ และภาพก็ชัดเจนหลังจากสั่นไม่กี่ครั้ง

เมื่อเห็นว่าเธอโดนกระชากผม การแสดงออกของเย่เนี่ยนโม่เย็นชาขึ้น “นี่คุณกล้าทำร้ายเธอเหรอ!”