ตอนที่ 1766
บทที่ 1766 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1606
October 28, 2026
“คุณต้องการเธอหรือเธอ” เย่เนี่ยนโม่เริ่มสงบขึ้นเรื่อยๆ ราวกับว่าปืนพกที่อยู่ข้างหลังเขาไม่ใช่ปืนพกที่สามารถฆ่าเขาได้ในทันที
เจี๋ยเทียนมองดูเขาอย่างดุเดือด และส่งสายตาบอกให้บอดี้การ์ดเปิดกระสอบ ในขณะที่เปิดมันเย่เนี่ยนโม่ไม่สามารถระงับความโกรธของเขาได้ เขาหันกลับมาและคำราม “เจี๋ยเทียน!”
ในขณะที่เสียงของเขาดังขึ้น มีดที่เย่ป๋อกดที่คอของผู้หญิงคนนั้นก็เข้าไปข้างใน และเจี๋ยเทียนก็ตะโกนว่า “เดี๋ยวก่อน!”
เขาจ้องไปที่มือของเย่ป๋อที่อยู่ตรงคอของติงยียีอย่างมั่นคง ดวงตาของเขาดูมืดมน “คุณจะต้องเสียใจที่ฆ่าเธอ”
เย่เนี่ยนโม่กำหมัดของเขาและมองดูผู้หญิงคนนั้นโดยไม่รู้ตัว ซึ่งเขาก็ได้สบตากับเธอพอดี ราวกับว่าเธอต้องการแสดงอารมณ์บางอย่าง หัวใจของเขาก็หยุดลงอย่างกะทันหันด้วยเหตุผลบางอย่าง
เสียงสะอื้นบนพื้นดินทำให้เขารู้สึกตัวอีกครั้ง อ้าวเสว่นอนราบกับพื้นและร้องไห้ “เนี่ยนโม่ เจ็บจังเลย”
เย่เนี่ยนโม่หันกลับมา “คนหนึ่งแลกกับอีกคนหนึ่ง”
เจี๋ยเทียนมองเขาอย่างมีความหมาย “คุณแน่ใจหรือ”
ติงยียีมองไปที่แผ่นหลังของเย่เนี่ยนโม่อย่างเงียบๆ เธอฟังคำพูดที่ไพเราะของเขา ไม่ว่าทำไมเธอถึงอยากจะหัวเราะ ดูเหมือนว่าเย่ป๋อจะรู้สึกถึงความผันผวนทางอารมณ์ของเธอ เขาจึงมองเธอด้วยสายตาแปลกๆ
เขามีความรู้สึกแปลกๆ เหมือนมีบางอย่างผิดปกติกับติงยียีที่กำลังนอนร้องไห้อยู่บนพื้น แต่ผู้หญิงที่อยู่ในมือของเขาเป็นเหมือนติงยียีมากกว่า
เจี๋ยเทียนตกลงอย่างรวดเร็ว “ส่งเธอให้ผม”
เย่เนี่ยนโม่ยืนตัวตรง “นี่คือคำตอบของผมด้วย”
เย่ป๋อได้รับคำสั่งจากคุณชาย เขาผลักติงยียีไปข้างหน้า ในขณะที่เจี๋ยเทียนเองก็นำบอดี้การ์ดเดินไปข้างหน้า
ติงยียีและอ้าวเสว่มองหน้ากัน เธอเห็นแววตาของความได้ใจของอีกฝ่าย ความเจ็บปวดที่ข้อเท้าของเธอมีมากมาย และเธอก็ได้ยินเจี๋ยเทียนตะโกนจากด้านข้างว่า “ข้อเท้าของเธอได้รับบาดเจ็บ ช้าๆ หน่อย เชื่อไหมว่าผมจะฆ่าคุณทิ้ง!”
เย่เนี่ยนโม่มองไปที่ข้อเท้าของผู้หญิงโดยไม่รู้ตัว และเขาก็พบว่าผู้หญิงคนนั้นกำลังใช้นิ้วเท้าเดินอยู่ และข้อเท้าของเธอก็ช้ำมาก
เขาสงสัยว่าแผลที่ข้อเท้าควรจะหายนานแล้ว เว้นแต่จะมีคนตั้งใจทำให้เป็นแบบนี้
ในขณะที่คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ ก็มีคนกระโดดเข้ามาในอ้อมแขนของเขา อ้าวเสว่กำลังอยู่ในอ้อมแขนของเขาและร้องไห้อย่างทรมาน เขาลูบผมของเธอเบาๆ และจูบผมของเธออย่างทรมานใจ
เมื่อรู้สึกถึงสายตาที่มองมาที่เขา เขาเงยหน้าขึ้น และเขาก็ได้สบตากับติงยียีพอดี เธอยืนอยู่ข้างหน้าเจี๋ยเทียนแต่ไม่ได้พูดอะไร เจี๋ยเทียนกลับตะโกนเหมือนเด็กว่า “อ้า! นี่พวกเขากล้าดียังไงมาทำร้ายคุณ ผมจะช่วยคุณแก้แค้น”
ติงยียีอดไม่ได้ที่จะหัวเราะอย่างขมขื่น เธอเห็นเย่เนี่ยนโม่จูบอ่าวเสว่ และเธอรู้ว่าสายตาของเขากำลังมองที่เธอในขณะนี้ เธอรู้สึกทรมานมาก แต่จากนั้นก็มีแรงบางอย่างดึงให้เธอเข้าไปอยู่ในอ้อมกอด
เธอต้องการที่จะขัดขืน แต่เสียงแผ่วเบาของเจี๋ยเทียนก็มาจากหูของเธอ “คุณจะดื้อรั้นจนถึงที่สุดไม่ใช่เหรอ คุณต้องการให้เขาทนทุกข์ทรมานกับผลที่ตามมาจากการตาบอดของเขาไม่ใช่เหรอ? ถ้าอย่างนั้นคุณก็ต้องใจแข็งหน่อย”
ดวงตาของเย่เนี่ยนโม่เบิกกว้างขึ้นทันที เขาก้าวไปข้างหน้าเล็กน้อย และมือของเขาเอนไปข้างหน้าโดยไม่รู้ตัว ไม่ว่าทำไม เมื่อเจี๋ยเทียนกอดผู้หญิงคนนั้น หัวใจของเขาก็ส่งเสียงร้องและเหมือนจะแตกเป็นเสี่ยงๆ
เขารักติงยียี อย่างไม่ต้องสงสัยเลย แต่เกิดอะไรขึ้นกับอารมณ์ที่บ้าคลั่งในตอนนี้?
เสียงคร่ำครวญในอ้อมแขนของเขาดึงสติทั้งหมดกลับคืนมา เขาซ่อนความสงสัยไว้ในใจ เขากอดเอวอ้าวเสว่ไว้ และเขาเตรียมจะออกไป
“ปัง!” จู่ๆ ก็มีเสียงปืนดังขึ้น และพื้นไม้ซึ่งอยู่ห่างจากรองเท้าหนังของเย่เนี่ยนโม่เพียงไม่กี่เซนติเมตรก็ถูกยิงจนเป็นรูขนาดใหญ่ และควันออกมาจากรู
“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! วันนี้ใครก็ห้ามไปไหนทั้งนั้น” มีคนกระโดดลงมาจากชั้นสอง เจี๋ยเทียนก้ดฟันมองเขา “นี่แกเองเหรอ!”
นั่นคือผู้ช่วยที่ทรยศต่อเจี๋ยเทียน และเปิดเผยที่อยู่ของเจี๋ยเทียน เขาไม่ได้ตายในวันนั้น เขาจึงกลับมาเพื่อแก้แค้น เขาหยิบปืนอินฟราเรดและกวาดไปทางผู้คนในที่เกิดเหตุ “พวกแกว่าฉันยิงใครก่อนดี? แกก่อนไหม”
เขาขยับปืนไปข้างหน้าติงยียี และจุดสีแดงก็ปรากฏขึ้นที่หน้าผากของเธอ
เย่เนี่ยนโม่วางอ้าวเสว่ลง และมองตามแนวสายตาของผู้ชายคนนั้นไป เมื่อเห็นผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงนั้นสงบนิ่ง เขาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาคิดว่าผู้หญิงคนนั้นโง่จริงๆ ตอนนี้คุณต้องเชื่อฟังก่อน แล้วค่อยหาโอกาสตอนที่ผู้ชายคนนั้นเผลอ ความสงบของเธอมีแต่จะทำให้เขาหงุดหงิด
ราวกับว่ายังไม่เพียงพอ ติงยียียืนอย่างเย็นชาและพูดต่อ “ในประเทศจีนแกคิดว่าตัวเองจะทำตามใจได้ทุกอย่างเหรอ”
“ฉันคิดว่าทำได้” ใบหน้าของชายคนนั้นมีความโกรธอยู่แล้ว
“ฮ่าฮ่าฮ่า เสี่ยวติงติงคุณไม่กลัวความตายอยู่เสมอ” เจี๋ยเทียนหัวเราะในทันใด เสียงหัวเราะของเขาทำให้ชายผู้นั้นไม่พอใจมากยิ่งขึ้น และทำให้เขาตกตะลึงเล็กน้อยด้วย “แกพูดอะไร!”
“ฉันพูดว่า” เจี๋ยเทียนกลั้นยิ้มและก้มหัวลงเล็กน้อย แต่ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่เขา “แกมันโง่จริงๆ”
“ฉันจะฆ่าแก!” ชายคนนั้นกัดฟันเขากำลังจะยิง มีมือหนึ่งยื่นมือมาจากด้านข้าง มือนั้นแข็งแกร่งมาก เขาแย่งปืนในมือมา จากนั้นก็จ่อปืนไปที่ชายคนนั้น “แกแพ้แล้ว”
จากนั้นชายคนนั้นก็เพิ่งรู้ว่า เจี๋ยเทียนพยายามเบี่ยงเบนความสนใจของตัวเอง และชายที่ชื่อเย่เนี่ยนโม่ก็ใช้โอกาสนี้เดินเข้ามาหาเขา