บทที่ 1767 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1607

“ไม่เป็นไร คุณย่าเป็นยังไงบ้าง” เย่เนี่ยนโม่พูดเบาๆ

ดวงตาของอ้าวเสว่เป็นกังวลมาก “คราวนี้คุณย่าดูจะหายช้าลง”

เย่เนี่ยนโม่วางภาชนะลงบนโต๊ะอาหารแล้วเดินไปหาเย่เฟิงหยี และอ้าวเสว่ก็เดินตามหลังเขา

ในห้องผู้ป่วย เย่เฟิงหยีกำลังหายใจด้วยออกซิเจน บนโต๊ะมีซุปที่เย็นแล้วและยาวางอยู่ คนใช้มองดูอยู่ข้างๆ เมื่อเห็นเย่เนี่ยนโม่ เธอก็ลุกขึ้นยืนด้วยความกลัว

เย่เนี่ยนโม่ก้าวไปข้างหน้า เย่เฟิ่งหยีกำลังนอนหลับอยู่ และอ้าวเสว่ซึ่งยืนอยู่ข้างหลังเขาก้าวไปข้างหน้า “ฉันจะดูแลคุณย่าอย่างดี”

เขาพยักหน้าและกล่าวว่า “ดอกไม้เตรียมให้คุณเรียบร้อยแล้ว ตอนออกไปก็ระวังตัวด้วยนะ”

“ไปไหน?” อ้าวเสว่สับสนมาก

เย่เนี่ยนโม่มองดูเธออย่างแปลกใจ “คุณไม่ได้ไปหาชูหวินทุกวันเหรอ?” เมื่อเห็นท่าทางแปลกๆ ของเธอ เขาคิดว่าเธอกลัวเจี๋ยเทียน เขาเอามือไปคล้องคอเธอแล้วลูบหัวเธอ “ผมจะปกป้องคุณเอง และจะไม่คนได้รับบาดเจ็บอีก”

อ้าวเสว่มองไปที่เขา เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยิ้ม หลังจากที่เขาจากไป เธอก้มลงมองเย่เฟิงหยีที่กำลังหลับอยู่ และทันใดนั้นเธอก็ยิ้ม ก่อนที่เธอจะหยิบยาออกจากโต๊ะ ไปที่หน้าต่างแล้วเทลงในกระถางต้นไม้

ในสุสานรายล้อมไปด้วยบอดี้การ์ดสามคนที่อยู่เบื้องหลังอ้าวเสว่ เธอมองดูดอกไม้สดที่วางอยู่หน้าหลุมฝังศพ ติงยียีวางสิ่งเหล่านี้ทั้งหมด

เธอโยนดอกไม้ในมือลงบนพื้นอย่างไม่ตั้งใจ สายตาของเธอสบเข้ากับคนที่อยู่บนหลุมฝังศพเป็นบางครั้ง ในดวงตาของเธอที่ควรจะอ่อนโยนนั้นเผยให้เห็นถึงความร้ายกาจ

เธออดไม่ได้ที่จะก้าวถอยหลัง ก่อนจะหลบตาด้วยความรู้สึกผิด ก่อนจะสวมแว่นกันแดดอย่างรวดเร็ว “ไป!”

เธอเพิ่งจะออกไป ก็มีรถวิ่งเข้ามาหาเธอจากด้านหลัง เจี๋ยเทียนมองเธอผ่านหน้าต่าง เขายกยิ้มมุมปากแบบมีเลศนัย

ติงยียีนั่งอยู่ข้างๆ เขา เธอเองศีรษะนอนหลับอย่างสนิท คนขับเหลือบมองเธอจากกระจกมองหลังและพูดด้วยเสียงต่ำว่า “คุณชายเจี๋ย เราไม่สามารถอยู่ในประเทศได้นาน คราวที่แล้วมีการระเบิดติดต่อกันถึง 7 ครั้ง ทำให้หลายคนลือกันว่าราชาแห่งการพนันกำลังโกรธจัด และข่าวลือเป็นสิ่งที่น่ากลัวที่สุด”

คุณชายเจี๋ยมองไปที่ติงยียีอย่างอ่อนโยนและไม่ตอบ ทำให้ไม่สามารถเดาได้ว่าเขาคิดอะไรอยู่

เขาวางมือลงบนแก้มของติงยียี และพบว่าอีกฝ่ายขมวดคิ้วอย่างระมัดระวัง และเธอก็ตื่นขึ้นอย่างรวดเร็ว

ดวงตาที่มืดมนถูกย้อมไปด้วยความไร้เดียงสาอย่างรวดเร็ว เขาเข้าไปใกล้ “เสี่ยวติงติง คุณหลับไปแล้ว”

“ขอโทษ” ติงยียียิ้มขอโทษเขา

เจี๋ยเทียนจับแก้มของเธอไว้ เขาดูเหมือนเจ้าชายผู้บริสุทธิ์ “น้ำลายคุณไหล และคุณก็ยังละเมออีกด้วย”

“จริงเหรอ” ใบหน้าของติงยียีแดงก่ำ เธอรีบเอื้อมมือไปเช็ดมุมปากโดยไม่รู้ตัว

เจี๋ยเทียนดูชอบใจมาก และเขาก็หัวเราะ “เสี่ยวติงติง คุณไว้ใจคนอื่นได้ง่ายจริงๆ สนุกมากจริงๆ”

“จริงเหรอ?” ติงยียีมองเขาและแสร้งทำไม่พอใจ และคนที่หัวเราะก็เปลี่ยนเป็นท่าทางเศร้าหมองในทันที “ผมผิดไปแล้ว”

ดูก็รู้ว่าเขากำลังเล่นหยอกล้อติงยียีอยู่ ติงยียียังคงรับรู้ได้ว่าเขากำลังมองมาที่เธอ ทิวทัศน์นอกหน้าต่างก็ถูกข้ามไปอย่างเร่งรีบ และเขาสามารถมองเห็นยอดแหลมสูงของโบสถ์ในสุสานได้แล้ว

เธอกำหมัดแน่น เมื่อคืนเธอฝันร้ายเป็นเวลานาน ในความฝันเย่เนี่ยนโม่จับตัวเธอไว้เพื่อแลกกับอ่าวเสว่ ไม่ว่าเธอจะตะโกนว่าอย่างไร ทุกคนก็คิดว่าอ่าวเสว่คือติงยียี

พ่อจากไปแล้ว เย่เนี่ยนโม่จากไปแล้ว อันหรันจากไปแล้ว และทุกคนที่เกี่ยวข้องกับเธอต่างก็หายไปแล้ว

เมื่อรถหยุด ความคิดของเธอก็หยุดลง ในรถเธอหยิบดอกไม้ขึ้นมาและกำลังจะลงจากรถ ประตูเปิดออก เจี๋ยเทียนก็ก้มลงยื่นมือออกไปกอดเธอ

“ฉันเคยบอกไปแล้วว่าฉันจะอยู่คนเดียวเมื่ออยู่กับเขา” ติงยียีมองดูเขาอย่างสดใส ก่อนจะเบนตัวไปด้านหลังเล็กน้อย

เจี๋ยเทียนพูดอย่างไม่พอใจ “แต่ผมกลัวมากว่าเย่เนี่ยนโม่จะจับตัวคุณไปอีกครั้ง”

“เขาไม่ทำหรอก” ติงยียีพูดอย่างหนักแน่น

ความเชื่อในคิ้วของเธอทำให้เจี๋ยเทียนขมวดคิ้ว ดังนั้นเธอจึงไม่ขอให้ออกไปให้พ้นทางอีก ติงยียีออกจากรถก่อนจะขมวดคิ้วเพราะความเจ็บปวดที่ข้อเท้าของเธอ เจี๋ยเทียนยื่นไม้ค้ำให้เธอ เธอเดินกะเผลก เดินเข้าไปในสุสาน

บนพื้นสุสาน เธอหยิบดอกลิลลี่ที่ยังมีน้ำค้างติดอยู่ เธอคิดอย่างแปลกใจว่า “ใครมาหาชูหวิน”

เธอวางดอกไม้ไว้ในมือ เธอนั่งยองๆ ลงอย่างยากลำบากและมองไปที่หลุมฝังศพ ก่อนจะพูดเบาๆ ว่า “ชูหวิน ฤดูใบไม้ผลิใกล้จะสิ้นสุดแล้ว”

คนที่อยู่บนหลุมฝังศพมองมาที่เธอด้วยรอยยิ้ม รอบข้างล้อมรอบไปด้วยกลิ่นหอมของดอกไม้ ซึ่งดูเหมือนจะสอดคล้องกับอารมณ์ของเธอ

เธอเอื้อมมือไปลูบคำบนศิลาหน้าหลุมศพ ดวงตาของเธอร้องไห้ออกมาอย่างช่วยไม่ได้ “ฉันคิดถึงคุณ ฉันคิดถึงชิวไป๋ และก็แพนด้า พวกคุณที่อยู่บนสวรรค์ขาดอีกแค่คนเดียวก็สามารถเล่นไพ่นกกระจอกได้แล้ว”

เธอบ่นเหมือนไม่มีใครอยู่ใกล้ๆ ด้วย ไม่มีใครมารบกวนเธอ เมื่อแสงแดดอันอบอุ่นจะส่องลงบนศิลาหลุมศพเธอถึงจะลุกขึ้น

ข้างๆ รถ เมื่อเจี๋ยเทียนเห็นเธอ เขาก็เดินมาล้อมเธอราวกับสัตว์เลี้ยง “เสี่ยวติงติง คุณหายไปนานมาก”