บทที่ 1770 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1610

เธอหยุดและมองดูเงารถค่อยๆ หายไป มีคนยืนอยู่ข้างหลังเธอตอนไหนไม่รู้ “คุณติง คุณชายเจี๋ยให้พวกเรามารับคุณ”

เมื่อเธอกลับถึงบ้าน เจี๋ยเทียนก็ทักทายเขาทันที “ไม่เป็นไรนะ”

ติงยียีลูบผมทัดหลังใบหูแล้วยิ้มให้เขา “สบายมาก”

เจี๋ยเทียนดึงเธอให้นั่งบนโซฟา ก่อนที่เขาจะหยิบผ้าพันแผลและขวดยาจากคนใช้แล้วมา เขาพูดอย่างมีความสุขว่า “เมื่อเรากลับไปที่ลาสเวกัส อาการบาดเจ็บที่เท้าของคุณก็ใกล้จะหายแล้ว อย่าเพิ่งวิ่งเยอะนะช่วงนี้”

ติงยียีมองดูเขาค่อยๆ ถอดผ้าพันแผลออก เขาขยับเบาๆ เพราะกลัวเธอเจ็บ ก่อนที่เขาจะเทยาจากขวดยาออกมา

เธอมองดูเขาทายาไว้ที่ข้อเท้าของเธออีกครั้ง เธอมีอาการเจ็บที่ข้อเท้าอีกครั้ง คำเตือนของเย่เนี่ยนโม่ดังขึ้นในหูของเธอ แต่เธอก็ยิ้มและไม่พูดอะไร

ตระกูลเย่

ทันทีที่เย่เนี่ยนโม่เข้ามาที่ประตู พ่อบ้านก็รายงานว่า “คุณติง ไม่พบคุณเมื่อเธอตื่นขึ้นมา ดังนั้นเธอจึงเข้านอนหลังจากก่อปัญหาสักพัก”

“คุณย่าเป็นยังไงบ้าง?” เย่เนี่ยนโม่สับสนเล็กน้อยและถามโดยไม่ตอบ

พ่อบ้านถอนหายใจและส่ายหัว ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับท่านนาน แต่ความดันโลหิตสูงผิดปกติจะยิ่งแย่ลงไปอีก

เย่เนี่ยนโม่ไปที่ห้องของเย่เฟิ่งหยีก่อน คนใช้ในห้องก็กระโดดขึ้นจากเก้าอี้เมื่อเห็นเขา

ต้นไม้ในกระถางที่ใกล้จะเหี่ยวเฉาในบ้านดึงดูดความสนใจของเขา และเขาขมวดคิ้ว “จะใส่กระถางต้นไม้ที่กำลังจะตายไว้ที่นี่ได้ยังไง”

“ฉันจะตัดมันทิ้งทันที” คนใช้รีบเดินไปหยิบกระถางต้นไม้

ในขณะที่คนใช้เดินผ่าน เย่เนี่ยยโม่เขาก็พูดว่า “เดี๋ยวก่อน”

คนใช้หยุดลงโดยไม่ทราบสาเหตุ เขาก้าวไปข้างหน้าและดมกลิ่น จากนั้นความโกรธก็ฉายในดวงตาของเขา “กล้าดียังไง!”

“คุณชาย!” คนใช้ตกใจมากจนปล่อยมือออก ต้นไม้ในกระถางก็ล้มลงกับพื้น และก็แตกฉีกเป็นชิ้นๆ

เย่เนี่ยนโม่ดูโกรธ “เธอเป็นคนดูแลท่านนายตลอด ต้นไม้ในกระถางนี้เต็มไปด้วยซุปที่ท่านนายต้องดื่มทุกวันอย่างชัดเจน!”

เขาโกรธมากและอยากจะบีบคอผู้หญิงที่มีเจตนาร้ายต่อหน้าเขา

สาวใช้ตื่นตระหนก “ไม่ใช่ฉัน มันคือ...ใช่...”

“ใครกัน?” เย่เนี่ยนโม่ถามอย่างเย็นชา

“คุณดิง!”

ดวงตาของเย่เนี่ยนโม่เต็มไปด้วยความโกรธ “ดูเหมือนว่าเธอจัไม่อยากบอกความจริง”

“ที่ฉันพูดก็คือความจริง มีครั้งหนึ่งฉันได้ยินคุณติงดุด่าท่านนาย” สาวใช้เห็นด้วย

เย่เนี่ยนโม่ปล่อยมือของเธอ เขาครุ่นคิด หากเป็นติงยียีในอดีต เขาจะรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้โดยไม่ต้องสงสัย แต่ตอนนี้ติงยียีทำให้ผู้คนรู้สึกแปลกๆ

เขามาที่ห้องของติงยียี เขาผลักประตูและได้กลิ่นน้ำหอม ซึ่งเป็นแบรนด์ที่ติงยียีไม่เคยฉีดมาก่อน

เมื่อเขามาที่เตียง เขาก็เอนตัวไปมองคนที่หลับอยู่ทรงคิ้วแบบเดียวกัน แต่ก็ไม่รู้ว่ามีตรงไหนที่มันดูแปลกๆ

เขาดูเงียบๆ จนกระทั่งอ้าวเสว่ตื่นขึ้นอย่างแผ่วเบา และเห็นได้ชัดว่าเธอมีความสุขมากเมื่อเห็นเขา “เนี่ยนโม่”

“ตื่นหรือยัง ยังเจ็บอยู่หรือเปล่า” เขาค่อยๆ ลูบแผลที่หน้าผากของเธอ น้ำเสียงของเขาอ่อนโยน แต่การแสดงออกของเขาซับซ้อนเล็กน้อย

อ้าวเสว่พยักหน้าอย่างเจ็บปวด แต่เธอก็ดุติงยียีหลายพันครั้งในใจแล้ว

เย่เนี่ยนโม่ก็พูดขึ้นทันทีว่า “พรุ่งนี้จะมีงานเลี้ยง เตรียมตัวด้วยนะ”

“แต่ฉันจะออกไปแบบนี้ได้ยังไง” อ้าวเสว่บึนปากพูดว่า เดิมทีเธอต้องการการปลอบโยนจากเย่เนี่ยนโม่ แต่เธอเห็นว่าอีกฝ่ายหนึ่งเพิ่งช่วยเธอลูบผมที่ร่วงลงมาที่หน้าอกของเธออย่างอ่อนโยนเท่านั้น

เธอก็จับแขนเขาด้วยความตื่นตระหนก “เนี่ยนโม่”

“เกิดอะไรขึ้นเหรอ?” เย่เนี่ยนโม่ที่กำลังลุกขึ้นถูกดึงไว้

อ้าวเสว่ลุกจากเตียง เธอเอาแขนโอบรอบคอของเขา แล้วถามด้วยน้ำเสียงอ้อนของเธอ “เนี่ยนโม่”

ร่างกายที่ควรจะตื่นเต้นและดีใจมากๆ เย่เนี่ยนโม่ก็ปัดแขนของเธอเบาๆ “พักผ่อนให้สบายนะ”

มือที่กระสับกระส่ายและหัวใจที่กระสับกระส่ายมารวมกันอีกครั้ง ลมหายใจถูกพ่นออกมาเบาๆ และการเคลื่อนไหวของผู้หญิงเต็มไปด้วยการยั่วยุและการยั่วยวน

ในขณะที่ท้องฟ้ากำลังหมุน ทั้งสองก็สลับตำแหน่งกัน และแสงสีส้มที่อยู่ข้างๆ สะท้อนให้เห็นร่างที่ทับซ้อนกันของทั้งสองบนผนังด้วยความกำกวมเล็กน้อย

หน้าอกของอ้าวเสว่ขยับขึ้นและลงเล็กน้อย การที่สามารถเห็นคนที่เธอรักอยู่ใกล้มือ และเห็นรูปร่างหน้าตาของเธอเองในดวงตาของเขา เป็นสิ่งที่น่าทึ่งมาก

เธอรอ และเตรียมพร้อมทุกอย่าง

เย่เนี่ยนโม่มองไปที่ใบหน้าที่คุ้นเคย แต่ก็แปลกใจที่เขาไม่รู้สึกว่าหัวใจเต้นเลย แม้ว่าผิวของเขาจะร้อนมาก แต่หัวใจของเขาก็เหมือนทะเลสาบที่ไม่มีคลื่น

หลังจากรอเป็นเวลานาน ในที่สุดอ้าวเสว่ก็ลืมตาขึ้น เมื่อเห็นความไม่แน่นอนในดวงตาของเขา หัวใจของเธอก็เริ่มตื่นตระหนก

เย่เนี่ยนโม่ลุกขึ้นยืน แผ่นหลังของเขาแสดงให้เห็นว่าเขาต้องการหลบหลีก เขาหันศีรษะ และพยายามปกปิดพฤติกรรมของเขาด้วยความอ่อนโยนในตอนนี้ “คุณได้รับบาดเจ็บและต้องการพักผ่อน”

หลังจากแต่งตัวเสร็จแล้ว เขาก็ออกไปโดยไม่รีรออะไร ที่ประตูเขาได้ยินเสียงร้องเบาๆ จากห้อง เขามองขึ้นไปที่เพดาน อารมณ์ของเขาช่างซับซ้อน

ในห้องนั้น อ้าวเสว่ลุกจากเตียงและวิ่งเข้าไปในห้องน้ำ เธอเรียกซือซืออย่างสั่นเทาว่า “แม่ หนูควรทำยังไง ฉันคิดว่าเนี่ยนโม่เริ่มสงสัยในตัวหนูแล้ว”