บทที่1771 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1611

ดึงติงยียีไปข้างหลังของตนเอง เขาขยับข้อมือ พูดขึ้นทันทีว่า: “บางทีคุณอาจไม่รู้ เมื่อก่อนคนที่พ่อของผมให้มาสอนศิลปะการต่อสู้ให้ผมเป็นแชมป์มวย”

เย่เนี่ยนโม่มองเขา ในใจรู้สึกไม่สบอารมณ์อย่างมาก อะไรคือพรุ่งนี้จะไปลาสเวกัส ผู้หญิงคนนั้นก็จะตามไปด้วยงั้นหรอ!

เขาปลดกระดุมที่แขนเสื้อ พูดนิ่งๆว่า: “งั้นก็ดี ผมจะต่อยคุณจนพรุ่งนี้คุณไปลาสเวกัสไม่ได้เลย”

ทันทีที่พูดจบ หมัดเสียงแตกๆก็พุ่งเข้ามาที่ใบหน้า เสียงหนึ่งดังขึ้น เย่เนี่ยนโม่ร่วงลงไปที่กระถางดอกไม้หน้าประตูสุสาน

กระถางดอกไม้แตกกระจายบนพื้น เขาค้ำเศษแก้วแตกลุกขึ้นยืน เช็ดเลือดจากมุมปากออก นัยน์ตาย้อมไปด้วยความดุร้าย “มาอีกสิ”

“คุณผู้หญิงทำไมไม่ไปห้ามหน่อยล่ะ?!” ผู้ดูแลเดินจากมุมกำแพงมาข้างๆติงยียี ถามอย่างรีบร้อนขึ้น

ติงยียีมองกูคนสองคนที่กำลังต่อสู้กันอยู่อย่างเงียบขรึม ค่อยๆยื่นมือออกไป กระดุมที่ปักขอบทองส่องประกายภายใต้ไฟถนน

หมัดหนักทีหนึ่ง เย่เนี่ยนโม่ล้มลงกับพื้น เจี๋ยเทียนมองเขาจากที่สูงลงมา “ไม่ดูความสามารถของตนเองเลย”

“ไปกันเถอะ” ติงยียีพูดขึ้นอย่างกะทันหัน เขาเข้ามาตอบรับอย่างมีความสุข “ได้สิ เสี่ยวติงติง”

เย่เนี่ยนโม่ลืมตาขึ้น มองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวก่อน หลังจากจ้องอยู่ครู่หนึ่งก็ค่อยๆหันไปอีกด้าน เห็นข้อเท้าของติงยียีอีกครั้งทันใดนั้นก็พูดออกมา:

“อย่าทายานั่นให้เธออีก!”

ติงยียีหันกลับมามองเขาอย่างนิ่งเงียบ ในเวลานี้แสงจันทร์ซ่อนอยู่ในกลุ่มเมฆ ดังนั้นจึงเห็นสีหน้าของเธอไม่ชัดเจน

เจี๋ยเทียนยืนข้างๆเธอ สีหน้ายากจะคาดเดา “คุณคิดว่าคุณพูดอย่างนี้จะสามารถยั่วยุเราได้หรอ?”

“ไปกันเถอะ” ติงยียีหันหลังอีกครั้ง นั่งเข้าไปในรถอย่างแน่วแน่

ภายในรถ เจี๋ยเทียนเหลือบมองติงยียีอยู่บ่อยครั้ง “เสี่ยวติงติง คุณคงไม่ได้อารมณ์ไม่ดีเพราะผมต่อยเขาหรอกนะ?"

“เจี๋ยเทียน” ติงยียีพูดขึ้นทันที น้ำเสียงหนักแน่น

เจี๋ยเทียนเข้าไปใกล้ๆอย่างยิ้มกริ่ม “มีอะไรเหรอ?”

ติงยียีหันหน้ามา ยกมือขึ้นแล้วแบฝ่ามือออกเงียบๆ ในฝ่ามือมีกระดุมเม็ดหนึ่งอยู่

สีหน้าของเจี๋ยเทียนคาดเดาไม่ได้เล็กน้อย และแทนที่ด้วยรอยยิ้มอย่างรวดเร็ว “อ้าว นี่ไม่ใช่กระดุมเสื้อของบอดี้การ์ดเราหรือไง! ถ้าคุณชอบก็ให้คุณทันทีเลย”

เห็นเขายังคงพูดล้อเล่นอยู่ ติงยียีพูดอย่างผิดหวังเล็กน้อย: “นี่ดึงมาจากมือของคนที่ทำลายสุสานในวันนั้น คุณยังอยากจะพูดอะไรอีก?”

คนที่นั่งอยู่ข้างๆไม่ตอบ เธอมองเขา สายตาเศร้าเสียใจ “ทำไมต้องทำขนาดนี้?”

“เรื่องบาดเจ็บที่เท้าคุณก็รู้เหรอ?” เจี๋ยเทียนจู่ๆก็พูดขึ้น

ติงยียีพยักหน้า “รู้”

ทันใดนั้นเจี๋ยเทียนก็กระแทกกระจกรถอย่างตกต่ำ คนขับรีบหยุดรถ มองที่เขาอย่างหวาดกลัว

เขาแววตาเหี้ยมโหด “ออกไป”

คนขับรีบเปิดประตูลงจากรถ เจี๋ยเทียนเงยหน้าหลับตาลง “ผมก็แค่ต้องการคุณเท่านั้น”

“คุณก็เหมือนกับเขา ยัดเยียดสิ่งที่ตัวเองคิดว่าดีให้กับผู้อื่น”

“ผมไม่เหมือนกับเขา!”

เจี๋ยเทียนโกรธจัด สองแขนจับติงยียีแน่นคิดจะรังแกเธอ ตอนที่สายตาสบตากับเธอ เขาก็ตกใจทันที

นั่นคือดวงตาคู่หนึ่งที่ไร้ความรู้สึก เขารู้ว่าหากวันนี้รังแกเธอ เช่นนั้นพวกเขาก็เป็นไปไม่ได้อีก

ปล่อยแขนทั้งสองอย่างไร้เรี่ยวแรง เขาจับศีรษะ สีหน้าเจ็บปวด “ผมอยากรั้งคุณไว้ แต่ผมไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี?”

“ฉันไม่ได้รักคุณ” ติงยียีมองออกไปนอกหน้าต่างพูดอย่างเฉยชา “แต่คุณคิดว่าสักวันหนึ่งฉันจะตกหลุมรักคุณ”

นัยน์ตาของเจี๋ยเทียนเป็นประกายความหวังเล็กๆ “คุณคือคนที่เข้าใจผมมากที่สุดในโลก ผมเต็มใจทิ้งทุกอย่างที่ผมมีในลาสเวกัสเพื่อไล่ตามมา หรือว่านี่ยังไม่พออีกเหรอ?!”

เสียงของเขาดังขึ้นเรื่อยๆ ไร้ซึ่งความสงบและการควบคุมตนเองตามปกติ เหมือนเด็กที่พยายามหาข้อแก้ตัว

“ฉันไม่เข้าใจคุณ แค่ฉันเคยเห็นตอนที่คุณหมดหนทางที่สุด ดังนั้นคุณถึงเลือกที่จะให้ฉันอยู่เคียงข้าง คุณถามตัวเองดูสิ ว่าคุณรักฉันหรือเปล่า?”

ติงยียีกำกระดุมในมือแน่น ฝ่ามือถูกขอบกระดุมทิ่มจนรู้สึกเจ็บปวด

เจี๋ยเทียนหลุบตาต่ำ เขาเก็บเธอไว้เพียงเพราะเธอเห็นเขาตอนที่หมดหนทางที่สุดงั้นหรอ? หรือว่าเขาไม่ได้รักเธอ?

ไม่ ไม่ใช่แบบนั้น เขาเจี๋ยเทียนไม่มีทางเข้าใจผิดระหว่างความรักกับการพึ่งพาอาศัยกัน

ประตูรถข้างๆเสียงดังเบาๆ เขารีบคว้าคนที่คิดจะเดินไปอีกครั้งอย่างรวดเร็ว สีหน้าร้อนรน “ไม่ใช่แบบนั้น ผมรักคุณ ผมแน่ใจว่าผมรักคุณ”

“คุณแน่ใจได้อย่างไร?” ติงยียีพูดนิ่งๆ

เขานิ่งเงียบ จากนั้นหยิบปืนออกมาจากช่องว่างตรงเบาะรถแล้ววางลงในฝ่ามือของติงยียี

เจี๋ยเทียนถือปืนในมือของเธอจ่อตรงที่ตำแหน่งหัวใจของตนเอง “ผมยอมตายเพื่อคุณ”

ติงยียีเบี่ยงตัวออกไป แต่อีกฝ่ายกลับจับเธอแน่นขึ้น ถึงขั้นจับมือของเธอเพื่อเหนี่ยวไก

“ปล่อยมือ” ติงยียีตะคอกเสียงเข้ม

เจี๋ยเทียนสีหน้าแน่วแน่ “ถ้าอยากจะพิสูจน์ความรักของผม ผมยอมตายต่อหน้าคุณ”

ติงยียีดิ้นอย่างหนัก ทิ้งปืนใส่ตัวเขา สีหน้าตึงเครียด “ถ้าคุณรักฉันจริง คุณจะไม่ทำสุสานของชูหวิน...ทำไมคุณถึงทำแบบนี้!”

สิ่งที่แสร้งแสดงทั้งหมดพังทลายลง เธอร้องไห้เจ็บปวด การตายของเย่ชูหวินเป็นหลุมที่เธอไม่สามารถข้ามผ่านไปได้ในชีวิต เธอยิ่งทนไม่ได้ที่คนอื่นใช้เขามาทำเรื่องต่างๆ!

เธอลงจากรถด้วยความโกรธ กระแทกประตูรถอย่างแรง เดินกะเผลกไปข้างหน้า

“เย่เนี่ยนโม่จะแต่งงานแล้ว คืออีกหนึ่งสัปดาห์หลังจากนี้”

เจี๋ยเทียนตามเธอลงจากรถ ตะโกนด้านหลังเธอ มองดวงตาของเธอที่ย้อมไปด้วยความโศกเศร้าอย่างเงียบๆ

ติงยียีก้มหน้าลง ในใจไม่แปลกใจแม้แต่น้อย ในที่สุดอ้าวเสว่ก็ใช้หน้าตาของเธอทำเรื่องแบบนี้

“ไม่เกี่ยวอะไรกับฉัน” ติงยียีหันหลังกลับและเดินต่อไป

ในใจเจี๋ยเทียนพอใจอย่างมาก ขอแค่เย่เนี่ยนโม่แต่งงานกับผู้หญิงคนนั้น ติงยียีก็จะเป็นของตนเองแล้ว สำหรับที่เธอโกรธตอนนี้ก็เป็นแค่เรื่องเล็กๆ ตนเองไปง้อก็ได้แล้ว