บทที่1632 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1472

ต้าต้าก้มหน้าลงอย่างเงียบๆ กล่าวคำขอโทษนับครั้งไม่ถ้วนจากใจ เพราะความขี้ขลาดของตัวเองถึงต้องทนทุกข์กับความไม่สบายใจ

ในวัด นักท่องเที่ยวมีไม่มาก คนขับไปจอดรถ ต้าต้าช่วยถือกระเป๋าของอ้าวเสว่รวมถึงฝู้เฟิ่งหยีอยู่ด้านหนึ่ง

อ้าวเสว่และเหยนหมิงเย้าต่างยืนอยู่ข้างฝู้เฟิ่งหยีคนละฝั่ง ต้าต้าและสาวใช้อีกคนตามด้านหลัง ส่วนติงยียีอยู่สุดท้าย ข้างๆมีพระท่านหนึ่งเดินผ่านมา มีสุนัขชิบะตัวหนึ่งวนอยู่ข้างๆเขา สุนัขชิบะดูเหมือนจะชอบติงยียีมาก วนไปรอบๆเธอ และยังดึงขาของเธอเป็นครั้งคราว

“สีกาดูเหมือนว่าจะเป็นคนดีมีวาสนานะ” พระภิกษุยิ้มให้เธอ

ติงยียีพนมมือเข้าด้วยกันและก้มเคารพ “ขอบคุณท่านค่ะ”

พระภิกษุพาสุนัขชิบะออกไป ติงยียีเงยหน้าขึ้นมองก็พบว่าทุกคนหายไปแล้ว เธอก็ไม่ได้รีบร้อน ถึงอย่างไรสุดท้ายเธอก็คงถูกดุ ดังนั้นจึงก้าวอย่างช้าๆค่อยๆตามหา

ในห้องโถงวัด จิ่วจิ่วกล่าวแนะนำ “นี่คือท่านอาจารย์หายทุกข์ พระที่บรรลุลัทธิเต๋าท่านนั้น”

ชายชราร่างผอมบางท่านหนึ่งนั่งอยู่บนฟูก เคราและคิ้วของชายชรานั้นยาวมาก มีกลิ่นอายเทพเซียนเล็กน้อย ฝู้เฟิ่งหยีแสดงความเคารพต่อเขา

อ้าวเสว่เลื่อนสายตาหนีอย่างหมดความอดทนเล็กน้อย เธอแต่ไหนแต่ไรมาไม่เคยเชื่อว่าสิ่งที่ไม่มีอยู่จริงเหล่านี้ ชะตากรรมอยู่ในมือของตัวเอง ทำไมเธอถึงจะต้องไปขอร้องพระพุทธเจ้าขอร้องเทพเทวดา? ขอร้องแล้วยังไง หรือว่าจะมาช่วยคุณจริงๆหรอ?

ทันใดนั้นแขนข้างหนึ่งก็เข้ามา อ้าวเสว่มองไปข้างหน้าทันที จิ่วจิ่วและฝู้เฟิ่งหยีกำลังฟังธรรมอย่างตั้งใจ เดิมทีไม่ได้สังเกตด้านนี้เลย

เธอจ้องเหยนหมิงเย้าอย่างดุร้าย กดเสียงต่ำพูดว่า: “นายอย่ามาทำบ้าๆนะ”

เหยนหมิงเย้าเลิกคิ้ว เอาแขนโอบรอบเอวเธอเบาๆราวกับว่าต้องการจะต่อต้านเธอ

อ้าวเสว่ตกใจ ทำไมเขาถึงใจกล้าขนาดนี้ทำเรื่องแบบนี้ต่อหน้าคุณย่าและแม่ของเขาได้อย่างไร เธอดีดดิ้นไปข้างหน้าสองก้าว ฝู้เฟิ่งหยีเหมือนจะรู้สึกถึงบางอย่างเลยเหลือบมองมาตรงนี้ เธอยิ้มให้กับเธออ่อนๆ กลัวว่าฝู้เฟิ่งหยีสงสัยก็จะไม่กล้าออกแรงอีก

แขนโอบรอบๆอีกครั้ง เหยนหมิงเย้าหล่อเหลามาก สวมชุดสูททั้งตัวทำให้ดูมีชีวิตชีวาอย่างมาก เนื่องจากออกกำลังกายเป็นเวลานาน ภายใต้เสื้อเชิ้ตยังสามารถมองเห็นกล้ามเนื้อได้อย่างชัดเจน บนร่างกายมีลักษณะความแข็งแกร่งของผู้ชาย แต่สำหรับอ้าวเสว่มองว่า ทั้งหมดนี้ทำให้เธอรังเกียจ

นิ้วของเขาลูบเอวเธอเบาๆ ทันใดนั้นอ้าวเสว่ก็ก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าว จิ่วจิ่วและฝู้เฟิ่งหยีก็หันกลับมามองเธอ

“คุณย่า ฉันอยากอยู่ที่นี่ฟังธรรมมาก แต่ว่าร่างกายไม่สบายนิดหน่อย กลัวจะเป็นการไม่เคารพอาจารย์ ดังนั้นฉันเลยอยากออกไปสักพัก”

ฝู้เฟิ่งหยีรู้สึกตึงเครียดทันที “รู้สึกไม่สบายท้องหรอ? ฉันจะเรียกหมอมาเดี๋ยวนี้”

“ไม่เป็นไรค่ะ” อ้าวเสว่รีบห้ามไว้ “บางทีลูกอาจจะอยากออกกำลังกายสักหน่อย ฉันจะรีบกลับมาค่ะ”

จิ่วจิ่วหันไปมองเหยนหมิงเย้า “หมิงเย้านายตามไปดูหน่อย นายเป็นผู้ชาย มีอะไรจะได้ดูแลได้”

รอยยิ้มบนใบหน้าของอ้าวเสว่แทบจะรั้งไว้ไม่อยู่ ไม่สามารถพูดอะไรได้ ได้แต่ตอบตกลงอย่างอัดอั้น เหยนหมิงเย้าพยักหน้าและเดินไปข้างๆเธอเลิกคิ้วขึ้น “ไปกันเถอะ?”

นอกวัด อ้าวเสว่เดินอยู่กับต้าต้าตลอด เหยนหมิงเย้าตามอยู่ด้านหลัง เธอคิดว่าขอแค่ไม่ให้ต้าต้าออกห่าง จะต้องมีโอกาสแน่

“ประธานเหยน?” ไม่ไกลนักชายรูปร่างอ้วนท้วมคนหนึ่งเดินอย่างเร็วเข้ามา จับมือเขาและเขย่าอย่างแรงทันที “ผมว่าแล้วทำไมคุณดูเหมือนประธานเหยนที่ผมรู้จัก ครั้งก่อนไนต์คลับนั้นไม่เลวเลยจริงๆ! ประธานเหยนเลือกเป็นสถานที่ที่เยี่ยมไปเลย!”

“ประธานได้เกรงใจไปแล้ว! คราวหน้าไปด้วยกันอีก?” เหยนหมิงเย้าขยิบตาให้เขา ทั้งสองคนก็ยิ้มอย่างรู้ใจกัน

อ้าวเสว่ขมวดคิ้ว รอจนชายคนนั้นเดินจากไปแม้แต่สีหน้าก็ไม่ยอมทำ เบือนหน้าและเดินไปเลย

“ความสัมพันธ์ของเราตอนอยู่มหาวิทยาลัยดีมาก แต่ภายหลังเหินห่างจากกันอย่างมาก” เหยนหมิงเย้าจู่ๆก็พูดประโยคหนึ่งออกมาอย่างหาคำพูดมาแสดงความในใจที่มีไม่ได้

อ้าวเสว่ทันใดนั้นก็หันหน้ามา พูดกับต้าต้าด้วยใบหน้าบึ้งตึงว่า “เธอไปที่รถและเอายาหม่องมาให้ฉันหน่อย”

ต้าต้าไม่กล้าที่จะอยู่อีกต่อไปรีบจากไปในทันที เหยนหมิงเย้าเดินมาข้างหน้าก้มตัวลงคิดจะจูบเธอ อ้าวเสว่เอนหัวไปด้านหลัง จูบเลยตกลงบนคางของเธอ

“ผมพบว่าการเป็นคนเลวมีข้อดีอย่างหนึ่งจริงๆ นั่นก็คือสามารถข่มขู่อีกฝ่ายเพื่อบรรลุเป้าหมายของตัวเองได้” เหยนหมิงเย้ายิ้มกริ่ม

อ้าวเสว่ในใจโกรธจนสั่นเทา แต่บนหน้าของเธอกลับปกติเหมือนเดิม “อย่าเอามือสกปรกของคุณมาแตะต้องฉัน!”

เหยนหมิงเย้าพูดอย่างเคร่งขรึม: “พวกนั้นมันก็แค่เล่นสนุกบ้างเป็นครั้งคราว ผู้ชายคนไหนไม่เป็นแบบนี้บ้าง คุณรอผมนะ คุณอยากเป็นคุณหญิงที่ร่ำรวย ผมก็จะไปหาเงินมาให้คุณด้วยมือของผมเอง”

“คุณเอาเงินที่คุณหามาได้ไปให้ผู้หญิงของคุณเถอะ อย่ามายุ่งกับฉันอีก ไม่อย่างนั้นวันหนึ่งฉันจะฆ่าคุณจริงๆ!” อ้าวเสว่เตือนอย่างดุร้าย

เหยนหมิงเย้ามองดูเธออย่างนิ่งขรึม ทันใดนั้นก็ยิ้มสดใสออกมา “ได้สิ ผมจะรอคุณ ถ้าตายด้วยมือคุณ ก็ไม่เลวเหมือนกัน”

“เห็นท่านนายไหม?” การปรากฏตัวอย่างกะทันหันของติงยียีทำให้อ้าวเสว่สะดุ้งตกใจ