บทที่1634 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1474

“มันเป็นคนในครอบครัวของฉัน!” ติงยียีไม่ค่อยพอใจกับคำพูดของเขา

คนขับรถหัวเราะฮ่าๆ “ตอนนี้มีคนเลี้ยงสัตว์กี่คนที่ตอนรักใคร่ก็เรียกสัตว์เลี้ยงว่าลูกชาย พอไม่อยากเลี้ยงแล้วก็หาสถานที่ทิ้งมัน ครอบครัวอะไรกัน คุณจะทิ้งครอบครัวของคุณหรือเปล่า? "

เมื่อเห็นสีหน้าของติงยียีไม่ดี คนขับก็หุบปากโดยอัตโนมัติ สุสานสัตว์เลี้ยง ติงยียีหยิบรูปถ่ายและกาวจากในกระเป๋าออกมา เธอค่อยๆติดกาวตรงด้านหลังรูป “ฉันยังไม่ได้บอกพ่อเลย เขาคงจะเสียใจมากแน่ คิดมาตลอดว่าเอารูปอะไรดี สุดท้ายก็เลือกรูปหนึ่งในวัยเด็กของแกละกัน”

เธอค่อยๆกดรูปถ่ายติดกับป้ายหลุมศพ กาวที่เกินไหลออกมาจากทั้งสี่ด้านของรูปถ่าย เธอออกแรงเพิ่มขึ้นเล็กน้อย รอจนกาวจะติดแน่นแล้วถึงจะลุกขึ้น

ทิเบตันแมสติฟฟ์ในรูปถ่ายยืนอย่างภาคภูมิ เธอมองดูรูปแล้วพึมพำว่า “ฉันคิดถึงแก ครอบครัวของฉัน”

ลมพัดผ่านมา ใบไม้ถูกพัดลอยปลิวไปทุกที่ ป้ายหลุมศพเล็กๆข้างๆห้อยหลอดไฟอยู่ หลอดไฟถูกลมเป่าจนส่งเสียงดัง เธอยืนคุยเป็นเพื่อนมัน แค่ยืนก็ยืนอยู่ทั้งคืน

เช้าตรู่เป็นวันที่อากาศดีอย่างหายาก ต้าต้าแค่เห็นติงยียีปรากฏตัวก็รีบไปทักทายทันที พูดอย่างเป็นห่วงเล็กน้อย: “คุณยียี เมื่อคืนคุณไม่ได้กลับมาเหรอ?”

ติงยียีเหนื่อยล้ามาก เธอส่ายหัว เดินไปที่บันได “หยุด!” ฝู้เฟิ่งหยีเรียกให้เธอหยุด

เธอขมวดคิ้ว ได้แต่หันกลับมา “ท่านนาย”

“เธอดูสารรูปเธอตอนนี้เป็นยังไง? สกปรกไปทั้งตัว อย่าอาศัยการที่เนี่ยนโม่เอ็นดูเธอแล้วจะปล่อยตัวยังไงก็ได้ ผู้หญิงจะมอมแมมขนาดนี้ได้ยังไง!”

ติงยียีก้มลงมองตัวเองแวบหนึ่ง กางเกงยีนส์เต็มไปด้วยโคลน รองเท้าก็สกปรก บนตัวก็มีกลิ่นเหม็นสาบ ฝู้เฟิ่งหยีชี้ไปที่โคลนเหลืองๆที่เธอนำเข้ามาในห้องรับแขก “อีกเดี๋ยวมาทำความสะอาดพวกนี้ด้วยตัวเองซะล่ะ”

ติงยียีตอบเสียงเบาๆ จากนั้นก็ลากร่างกายที่ปวดเมื่อยขึ้นไปชั้นบน ต้าต้าเข้าใกล้เธออย่างเงียบๆ พูดเสียงเบาๆว่า: “ไม่เป็นไร คุณไปพักผ่อนเถอะ พวกนี้ฉันจัดการก็ได้แล้ว”

“ไม่ต้องหรอก ไม่อย่างนั้นท่านนายเห็นเข้าจะลงโทษเธอไปด้วย” ติงยียีปฏิเสธความหวังดีของเธอ เพิ่งเปิดประตู เท้าก็เหยียบใส่อะไรบางอย่าง เธอถอยหลังหนึ่งก้าว เห็นยันต์ที่ถูกตัวเองเหยียบจนสกปรก

เธอหยิบยันต์ขึ้นมา จากนั้นก็หัวเราะเยาะ “อ้าวเสว่ เธอทำยันต์สาปแช่งแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่? เอายันต์สาปแช่งพวกนี้มาทำอะไร? สาปแช่งให้ฉันตายไวๆงั้นหรอ?”

ยันต์ถูกเธอฉีกเป็นชิ้นๆ เธอขยับข้อมือ จากนั้นขมวดคิ้วอย่างไม่สบายใจ ทั้งร่างของเธอรู้สึกเจ็บปวดเหมือนถูกบดขยี้ หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยความยากลำบาก เธอก็กลับลงมาที่ชั้นล่าง

หยิบถังน้ำจากนอกสวนดอกไม้มาหนึ่งถัง เธอเริ่มก้มตัวลงถูพื้น ยันต์ที่ฉีกขาดร่วงออกมาจากในกระเป๋ากางเกง เธอโยนทิ้งลงถังขยะที่อยู่ข้างๆ สุดท้ายก็คุกเข่าลงกับพื้น เสียงฝีเท้าที่อยู่ไม่ไกลดังเข้ามาดึงดูดความสนใจของเธอ

อ้าวเสว่แต่งกายอย่างงามสง่า แต่งหน้าอย่างพิถีพิถัน มือของเธอควงแขนของเย่เนี่ยนโม่เบาๆ ส่วนเย่เนี่ยนโม่ยืนตรงอยู่ในชุดสูท ท่าทางหยิ่งยโส

เย่เนี่ยนโม่เห็นติงยียีกำลังถูพื้น เขาขมวดคิ้วกำลังจะบอกให้หยุด สายตากลับกวาดไปเห็นเศษแผ่นสีเหลืองที่ฉีกขาดในถังขยะ อารมณ์ผิดหวังปกคลุมอยู่เต็มในใจของเขา

คำพูดที่อยากจะพูดทั้งหมดก็ขี้เกียจเอ่ยออกมา เขามองดูเธออย่างเย็นชาทีหนึ่ง และเดินก้าวไปข้างหน้า อ้าวเสว่ไม่ได้ตอบว่าทำไมจู่ๆอารมณ์ของเย่เนี่ยนโม่กลับน่าตกใจขนาดนี้ แต่ผลลัพธ์เธอกลับชื่นชอบ

เธอเดินเข้าไปใกล้ติงยียี ตั้งใจเหยียบบนผ้าขี้ริ้วในมือของเธอ รวมทั้งเหยียบนิ้วมือของเธอด้วย ติงยียีขมวดคิ้วและดึงมือออก

อ้าวเสว่กรีดร้องและล้มไปข้างหน้า เย่เนี่ยนโม่มือไม้ว่องไวรีบโอบรอบเอวของเธอไว้ทันที ติงยียีลุกยืนขึ้นและมองดูอย่างเย็นชา

“เธอเป็นคนท้อง!” เย่เนี่ยนโม่อดกลั้นความโมโห แต่น้ำเสียงกลับแฝงไปด้วยการตำหนิ

ติงยียีโยนผ้าขี้ริ้วลงบนพื้น “คนท้องแล้วยังไง? เป็นคนท้องแล้วจะไม่เคารพผู้อื่นได้งั้นหรอ?”

“คุณเจ้าคิดเจ้าแค้นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?” เย่เนี่ยนโม่ระเบิดออกมา สมองของเขาไม่มีเวลาให้คิด คำพูดทำร้ายจิตใจคนทำร้ายจิตใจคนทั้งหมดต่างไหลออกมา

ติงยียีนิ่งอยู่ตรงนั้น อ้าวเสว่เหยียบนิ้วของเธอ เธอโต้กลับหรือว่านี่คือการคิดเล็กคิดน้อย? หรือว่าเขาหวังให้ตัวเองคุกเข่าอยู่ตรงนั้นให้อ้าวเสว่รังแก? เธอพูดอย่างเย็นชา: “ยินดีด้วยในที่สุดคุณก็ได้เห็นใบหน้าที่แท้จริงของฉัน ไปกอดผู้หญิงที่อ่อนโยนข้างๆคุณถอะผู้หญิงเลวอย่างฉันไม่เข้าไปอยู่ในสายตาคุณจะดีกว่าไม่เข้าไปอยู่ในสายตาของคุณจะดีกว่า!”

เย่เนี่ยนโม่หันหลังเดินจากไปอย่างโกรธจัด อ้าวเสว่กวาดสายตามองถังน้ำบนพื้นและพูดลอยๆว่า: “: “งานนี้เหมาะกับเธอดีนะ”

บนรถ เย่เนี่ยนโม่หน้าเดียวตั้งแต่ต้นจนจบ สีหน้ามืดมนจนน่ากลัว อ้าวเสว่ลูบท้องของตัวเอง ความคิดก็ไหลออกมา

เห็นได้ชัดว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะทำให้เย่เนี่ยนโม่มาชอบตัวเองในเวลาสั้นๆ เธอเหลือเวลาอีกเพียงแค่ครึ่งเดือนรอไปถึงอเมริกาเธอก็ทำได้แค่ลืมตามองดูเขาและติงยียีคืนดีกัน

คำพูดของซือซือไหลลงสมองของเธอ แย่งทรัพย์สินของตระกูลเย่? เธอตกใจกับความคิดนี้ของตัวเอง ไม่ว่าอย่างไรเธอก็ไม่มีทางทำเรื่องที่ไม่เป็นผลดีต่อเย่เนี่ยนโม่แน่นอน!

รถจอดที่คลับเฮาส์แห่งหนึ่ง ทั้งคลับเฮาส์ทำมาจากกระจก ด้านในสามารถมองเห็นเงาร่างลางๆ อ้าวเสว่ควงแขนเย่เนี่ยนโม่เดินเข้าไปในคลับเฮาส์ หลังจากแจกการ์ดเชิญแล้วทั้งสองคนก็เดินไปที่ลึกๆ