บทที่1635 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1475

เย่เชินหลินกำลังจะพูด เซี่ยชีหรั่นก็พูดต่อทันทีว่า: “จริงสิ อ้าวเสว่ตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง? จะเตรียมตัวไปอเมริกาเมื่อไหร่?”

“หลังจากครึ่งเดือน” เย่เนี่ยนโม่ถอนหายใจ “แม่ ตกลงว่าอยากจะพูดอะไร?”

เย่เชินหลินไม่ได้ขยับ แต่เสียงกลับดังออกมาอย่างมั่นคง “ลูกใช้วิธีการที่เลวร้ายกักขังติงยียี ฉันต้องการให้ลูกรีบปล่อยเธอไปซะ อย่าไปรบกวนเธออีก”

แววตาของเซี่ยชีหรั่นเป็นห่วงเล็กน้อย ถ้าหากไม่ใช่ว่าชอบจนเข้ากระดูกแบบนี้ เย่เนี่ยนโม่เด็กคนนั้นไม่มีทางทำเรื่องอย่างนี้แน่ ความใจดีของเขาเธอรู้ดี

เย่เนี่ยนโม่ไม่ได้แปลกใจ เขาเลิกคิ้วขึ้น “นี่คือคำสั่งหรือเปล่า?”

“นี่คือคำสั่ง!” เย่เชินหลินพูดเรียบๆ

เมื่อเห็นว่าบรรยากาศระหว่างพ่อลูกแย่ขึ้นเรื่อยๆ เซี่ยชีหรั่นก็รีบมาแทรกกลางระหว่างทั้งสองคน “เชินหลิน ฉันขอคุยกับเนี่ยนโม่ตามลำพังหน่อย”

อีกด้านหนึ่งของเฮลิคอปเตอร์ เย่เนี่ยนโม่ไปยืนอยู่ข้างหนึ่งของช่องระบายอากาศด้วยตัวเอง ช่วยกันลมส่วนใหญ่ให้แม่ เซี่ยชีหรั่นอ่อนโยน “เนี่ยนโม่ก็เติบโตเป็นผู้ชายที่อ่อนโยนคนหนึ่งแล้วเนอะ”

เย่เนี่ยนโม่มองดูแม่ที่มีริ้วรอยตรงหางตาเล็กน้อย เขาถอนหายใจ “แม่ ผมปล่อยเธอไปไม่ได้”

“แม่เข้าใจ” เซี่ยชีหรั่นตบแขนของเขาเบาๆ “ตอนนั้นทั้งๆที่แม่รู้ว่าลุงสวีของลูกถึงจะเหมาะสมที่สุดสำหรับแม่ แต่แม่ก็ยังกลับมาอยู่ข้างกายเขาอย่างไม่ลังเล นั่นก็เพราะแม่ปล่อยเขาไปไม่ได้”

เย่เชินหลินที่อยู่ไม่ไกลได้ยิน มุมปากก็เผยรอยยิ้มที่จริงใจออกมา

“ลุงสวีเหมาะสมกับแม่จริงๆ และผมก็รู้ว่าติงยียีเหมาะสมกับผมมากที่สุด” อารมณ์ของเย่เนี่ยนโม่เริ่มตื่นเต้นเล็กน้อย ต่อหน้าแม่ เขาก็เป็นเหมือนเด็กที่ไม่ได้ของเล่นเลยพยายามหาเหตุผล

ในที่ไม่ไกล รอยยิ้มของผู้ชายก็หุบลง

เซี่ยชีหรั่นมองดูเขาอย่างรักใคร่ “ลูก เธอเหมาะสมที่สุดสำหรับลูก แต่ก็ไม่แน่ว่าลูกจะเป็นคนที่ใช่ของเธอ”

เย่เนี่ยนโม่นิ่งเงียบ ผ่านไปนานกว่าจะพูดอีกครั้ง “ถ้างั้นแม่มั่นใจได้อย่างไรว่าพ่อเป็นคนที่ใช่ของแม่ ใช้วิธีอะไร?”

ในที่ไม่ไกล ชายบางหนึ่งตึงเครียดอย่างเงียบๆ สีหน้าก็จริงจังขึ้นมา

เซี่ยชีหรั่นครุ่นคิดอย่างจริงจังอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็เอียงหัวกระพริบตามองที่เย่เนี่ยนโม่ ท่าทางน่ารักเล็กน้อย “ใช้หัวใจ แค่ใช้หัวใจสัมผัสความสุขและความเจ็บปวดที่เขานำมาให้ลูก ถ้าหากลูกรู้สึกว่าต่อให้เจ็บจนแทบตายก็ไม่ยอมจากเขาไปล่ะก็นะ”

เย่เนี่ยนโม่ฟังจบก็เงียบต่อไป แต่ไม่ไกลนักอารมณ์ตึงเครียดของเย่เชินหลินก็ผ่อนคลายลงทันที แม้แต่ดวงตาก็ยังยิ้ม ฝ่ามือของเขาสั่นเล็กน้อย อดไม่ได้ที่จะไปกอดคนรักของเขาแน่นๆตอนนี้

เย่เนี่ยนโม่คิดหลายอย่าง กำลังคิดว่าติงยียีเคยเจ็บจนแทบตายก็จะต้องอยู่ข้างเขาให้ได้หรือไม่ คำตอบค่อยๆชัดเจนขึ้น สีหน้าของเขามืดครึ้มขึ้นเรื่อยๆ

ไม่มี สำหรับความรักของเขา เธอมีแต่อยากจะหนีไป เธอทิ้งตัวเองไปได้โดยไม่คัดค้านสักนิด รวมไปถึงวางแผนไม่ให้ถูกหาเจอ เธอมักจะเดินไปได้อย่างภาคภูมิใจ อย่างมุ่งมั่นมาก เหลือเพียงตัวเองที่ราวกับคนโง่งมอยู่ตัวคนเดียว บังคับเธอให้อยู่ ปล่อยให้เธอทำร้าย

เซี่ยชีหรั่นดูจากสีหน้าของเขาก็รู้ผลลัพธ์แล้ว ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความทุกข์ใจ “เนี่ยนโม่ ลูกมีความรับผิดชอบของลูก ลูกเคยคิดถึงความรู้สึกของอ้าวเสว่บ้างไหม เธอมีลูกของแก เธอรักลูกคนเดียวอย่างสุดหัวใจ”

“ตอนแรกก็มีผู้หญิงตั้งครรภ์ลูกของพ่อเหมือนกัน ต่อมาก็รักเขาอย่างสุดหัวใจ!”

เซี่ยชีหรั่นตกตะลึง ใบหน้าของซ่งหวั่นถิงปรากฏออกมา หลายปีมานี้เธอไม่เคยลืมเธอเลย เพื่อความรักที่บ้าคลั่งนั้น เพื่ออดีตที่สู้กันอย่างดุเดือดตอนนั้น

“พอแล้ว!” เย่เชินหลินปรากฏตัว ดึงเซี่ยชีหรั่นที่นิ่งค้างอยู่ตรงนั้นเข้าสู่อ้อมกอด มองไปที่เย่เนี่ยนโม่ด้วยสายตาที่เข้มงวด

เย่เนี่ยนโม่รู้สึกผิด เขาไม่อยากให้เป็นแบบนี้ เปิดแผลที่เจ็บปวดที่สุดของแม่ แต่ว่าพอคิดถึงคนที่ตัวเองสนิทที่สุดโน้มน้าวให้ตัวเองปล่อยวางความรักของตัวเองไป เขาก็กลัวจนสั่นสะท้านไปทั้งตัว!

เขาหันหลังกลับเดินไปยังทางออกสองสามก้าว หยุดฝีเท้า น้ำเสียงแหบห้าว “ผมไม่แน่ใจว่าผมจะยังเจอคนแบบนั้นอีกไหม ผมกลัวมาก ดังนั้นผมถึงอยากจับเธอเอาไว้”

เขาเดินจากไป แผ่นหลังยืดตรง ย่างก้าวมั่นคง ราวกับว่าไม่ว่าด้านหน้าจะเป็นภูเขาสูงหรือว่ามหาสมุทรก็ไม่มีทางหยุดฝีเท้าของเขาได้ แสงแดดในฤดูหนาวลากยาวน้ำเสียงของเขาลางๆ ราวกับคนยักษ์

เซี่ยชีหรั่นอดน้ำตาไหลไม่ได้ เธอรีบใช้มือหยุดน้ำตาของตัวเอง ไม่ให้มันมาเลอะเครื่องสำอางของเธอ มือใหญ่มือหนึ่งหยุดเธออย่างอ่อนโยน

เย่เชินหลินหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาว เช็ดขอบตาของเธออย่างใส่ใจ เช็ดน้ำตาออก แต่สามารถทำให้ไม่เลอะเครื่องสำอางของเธอได้ เพื่อเธอ เขาเต็มใจที่จะใส่ใจเช่นนี้

ทั้งสองคนอยู่ใกล้กันมาก ลมหายใจผสานกัน สายตาผสานกัน พวกเขาต่างมองเห็นคำสัญญาของชีวิตนี้ผ่านดวงตาของอีกฝ่าย

เย่เชินหลินจูบเธอเบาๆเนื่องจากร้องไห้ทำให้จมูกแดงเล็กน้อย “รอผมอยู่ที่นี่ดีๆนะ”

เขาหันหลังเดินไปอีกด้านหนึ่งหยิบมือถือออกมา “พ่อบ้าน คืนพรุ่งนี้ส่งติงยียีออกจากตระกูลเย่อย่างลับๆ จำไว้ อย่าให้เนี่ยนโม่หาเจอ”

หลังจากโทรศัพท์เสร็จ เขาก็กดอีกหมายเลขหนึ่ง “ชูหวิน ที่ลุงรับปากนายไว้ จะต้องทำให้สำเร็จแน่นอน”