ตอนที่ 1670
บทที่1670 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1510
October 28, 2026
เซี่ยชีหรั่นกำลังถือถาด บนถาดมีถ้วยซุปถ้วยหนึ่ง “เนี่ยนโม่ยังไม่ออกมาเหรอ?”
เย่ป๋อส่ายหัว แล้วเอื้อมมือจะไปหยิบถาด “นายหญิงผมไปแทนเองดีกว่า”
“ไม่เป็นไร” เซี่ยชีหรั่นปฏิเสธด้วยรอยยิ้ม “ฉันตัดสินใจให้คุณลาหยุดสามวัน หลายปีมานี้ขอบคุณมากนะที่ช่วยเหลือเนี่ยนโม่”
“นายหญิง!” เย่ป๋อรีบร้อนอยากจะปฏิเสธ เมื่อเห็นท่าทีที่เด็ดขาดของนายหญิง ถึงพยักหน้ารับ เห็นเย่ป๋อเดินจากไป เซี่ยชีหรั่นก็ผลักประตูเข้าไป
ชายหนุ่มในพุ่มดอกไม้ถอดชุดสูทที่ประณีตออก เปลี่ยนเป็นชุดลำลองผ้าลินิน ทรงผมที่ปกติถูกจัดทรงอย่างดียุ่งเหยิงไม่เป็นระเบียบ ผมหน้าม้าปิดตาครึ่งหนึ่ง ทำให้มองสีหน้าไม่ออก
เย่เนี่ยนโม่ขัดไม้ในมืออย่างตั้งใจ เซี่ยชีหรั่นเข้ามาใกล้ เห็นภาพวาดออกแบบของเขาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย เนื่องจากเขายังเป็นมือใหม่ การออกแบบจึงยังมีส่วนที่ไม่สมเหตุสมผลอยู่มาก แต่เมื่อเห็นเขาจริงจังขนาดนี้ เธอกลับไม่กล้ากล่าวเตือน
“เนี่ยนโม่พักผ่อนสักหน่อยเถอะ” เซี่ยชีหรั่นอดไม่ได้ที่จะพูดออกมา
เย่เนี่ยนโม่ตกตะลึง นัยน์ตามีด้วยความสงสัยอยู่ชั่วขณะ “แม่ แม่มาตั้งแต่เมื่อไหร่?”
เซี่ยชีหรั่นช่วยปัดขี้เลื่อยบนตัวของเขาออกให้ เมื่อเห็นรอยแผลเล็กๆที่ถูกไม้ข่วนขูดบนมือของเขาก็ปวดใจอย่างมาก “เนี่ยนโม่ ทำไมลูกไม่สวมถุงมือ?”
เย่เนี่ยนโม่เงียบไปครู่หนึ่ง “ผมไม่ต้องการให้สิ่งใดแบ่งแยกระหว่างผมและเธอ”
คำพูดของเขาทำให้เซี่ยชีหรั่นตะลึงค้างไปชั่วขณะ ในความดีใจก็ยังคงมีความกังวล ดีใจที่เย่เนี่ยนโม่เติบโตขึ้นมาได้อย่างดี มีความคิดของตัวเอง มีเป้าหมายของตัวเอง ความดื้อดึงของเขาเมื่อเทียบกับเย่เชินหลินมีมากยิ่งกว่า เธอกลัวว่าสุดท้ายเขาจะได้รับบาดเจ็บ
เย่เนี่ยนโม่ดื่มซุปอย่างลวกๆจนหมดแล้วจึงลงมือขัดไม้ต่ออย่างทุ่มเท เซี่ยชีหรั่นถือถ้วยเปล่าออกมาจากห้องกระจกก็เจอกับอ้าวเสว่
“น้าเชี่ย เนี่ยนโม่อยู่ข้างในหรอคะ?” อ้าวเสว่รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เย่เนี่ยนโม่ชื่นชอบการออกแบบตั้งแต่เมื่อไหร่
เซี่ยชีหรั่นพยักหน้า “เสี่ยวเสว่มีธุระอะไร?”
สีหน้าที่ของอ้าวเสว่โศกเศร้าเล็กน้อย “ที่จริงแล้วหนูไม่ได้เจอเขามานานแล้วค่ะ”
เธอรู้สึกทุกข์ใจ ทั้งๆที่อยู่ด้วยกัน ไม่รู้ว่าเขาตั้งใจหลบหน้าหรือว่ายุ่งมากจริงๆ ตั้งแต่ที่เลิกลากันไปครั้งก่อนเธอก็ไม่ได้เจอเขาอีกเลย
เซี่ยชีหรั่นเตือนด้วยความเมตตา: “ตอนนี้เขายุ่งมาก เสี่ยวเสว่ฉันคิดว่าอย่าเพิ่งไปรบกวนเขาดีกว่านะ”
อ้าวเสว่กัดริมฝีปากล่าง “ค่ะน้าเชี่ย”
เห็นเธอเป็นอย่างนี้เซี่ยชีหรั่นก็ทนไม่ได้ ทันใดนั้นก็นึกขึ้นได้ว่าอีกครึ่งเดือนก็จะเป็นวันเกิดของเธอ เพื่อให้เธอมีความสุข เซี่ยชีหรั่นพูดว่า: “จริงสิ เสี่ยวเสว่ วันเกิดในอีกครึ่งเดือนเธอได้วางแผนแล้วหรือยัง? ถ้ายังน้าเชี่ยช่วยจัดงานปาร์ตี้ให้ดีไหม?”
อ้าวเสว่ตอบอย่างว่าง่าย “น้าเชี่ยตัดสินใจเลยค่ะ”
เห็นแผ่นหลังของเซี่ยชีหรั่นเดินจากไป เธอหันกลับไปมองเงาร่างที่นั่งนิ่งอยู่ในทุ่งดอกไม้ห้องกระจก สำหรับวันเกิดเธอไม่ได้สนใจเลย ว่ากันว่าเป็นวันที่เธอได้เข้าไปในสถานสังคมสงเคราะห์ แต่เกิดเมื่อไหร่นั้น เธอคิดว่าแม่แท้ๆของตัวเองน่าจะไม่ได้สนใจเลย
กลางดึก เย่เนี่ยนโม่เดินเข้าไปในบ้านหลังใหญ่อย่างเหนื่อยล้าเล็กน้อย ในใจรู้สึกถึงความพ่ายแพ้เป็นอย่างมาก ไม่ว่าจะขัดยังไง ตอนสุดท้ายไม้ก็จะแตกหมด
เขากำหมัดแน่นอย่างแรง บาดแผลเล็กๆบีบเข้าหากัน ความเจ็บปวดทำให้เขามีสติชัดเจน
อ้าวเสว่นั่งอยู่ในห้องรับแขก เขาเดินขึ้นไปชั้นบนโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง
“เนี่ยนโม่” อ้าวเสว่เรียกเขาให้หยุด น้ำเสียงเศร้าหมอง “ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากไป แต่ฉันไม่มีที่ไปแล้ว”
เย่เนี่ยนโม่หมุนตัวกลับมา จมูกโด่งภายใต้การสะท้อนของแสงไฟตรงผนังทางเดินทำให้เกิดเงาลึก เขาเยาะเย้ยตัวเอง: “ตอนนี้คุณไม่จำเป็นต้องไปแล้ว”
อ้าวเสว่กัดริมฝีปากล่างแน่น ฝืนยิ้มออกมา “อีกครึ่งเดือนก็จะเป็นวันเกิดฉันแล้ว คุณให้ของขวัญฉันได้ไหม?”
เย่เนี่ยนโม่มองเธออย่างลึกล้ำยากจะคาดเดา จากนั้นก็หันหลังกลับขึ้นไปชั้นบน อ้าวเสว่หลุบตาต่ำอย่างเสียใจ แต่เห็นอีกฝ่ายกลับลงมาชั้นล่างอีกครั้ง
เขาลงมาชั้นล่างเดินมาหยุดข้างเธอ แล้วหยิบสมุดเช็คออกมา “ต้องการเท่าไหร่?”
“ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนี้” อ้าวเสว่อธิบายด้วยสีหน้าที่ซีดเซียว
เย่เนี่ยนโม่อารมณ์ไม่ดี แล้วก็ไม่อยากที่จะเสียเวลาคาดเดา พูดอย่างตรงไปตรงมาว่า: “คุณอยากได้อะไร?”
“ขอแค่เป็นของขวัญที่คุณมอบให้ ฉันก็ชอบทั้งนั้น”
หัวใจของเธอเต้นตุบๆอย่างบอกไม่ถูก เดิมทีคิดว่าเขาจะปฏิเสธ คิดไม่ถึงว่าเขาจะแค่นิ่งขรึม นี่สำหรับเธอนับว่าเป็นข่าวดีอย่างดี
ผ่านไปสักพักใหญ่ เย่เนี่ยนโม่ก็ตอบว่า “ได้”
เห็นแผ่นหลังที่กว้างใหญ่ของเขาหายไปบนทางเดินอีกครั้ง หัวใจของเธอก็ราวกับกินน้ำผึ้งอย่างไรอย่างนั้น ในใจคิดว่าขอแค่ติงยียีไม่ออกมาวุ่นวาย เธอก็มีโอกาสเสมอ