บทที่1740 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1580

หัวของเธอหงายไปด้านหลังอย่างแรง ฝีเท้าก็ก้าวถอยหลังไม่หยุด ในสายตาที่โมโหของเย่เนี่ยนโม่เธอเห็นคำถามที่ตรงไปตรงมา ถ้าวันนี้ติงต้าเฉินเป็นคนที่ทำเรื่องแบบนี้ เธอจะเข้าข้างเขาไหม?

“เย่เนี่ยนโม่ ไอคนเลว!” เธอเช็ดน้ำตาบนใบหน้าแล้วหันหลังจากไปอย่างหมดหนทาง ชนดอกกุหลาบที่เพิ่งจะตูมออกมาจนร่วง

ตอนกลางคืน ติงยียีเดินผ่านห้องหนังสือ ประตูห้องหนังสือไม่ได้ปิด เธอมองเข้าไปด้านในผ่านช่องว่างของห้อง

ในห้องมีกลิ่นยาสูบรุนแรง ที่เขี่ยบุหรี่บนโต๊ะทิ้งก้นบุหรี่สิบกว่าอัน เย่เนี่ยนโม่หลับตาเงยหน้าขึ้น สีหน้าเหนื่อยล้า

หัวใจของเธอรู้สึกอึดอัดราวกับมีคนกำลังบีบไว้แน่น แววตาของเขาในสวนดอกไม้เมื่อตอนเช้าทำให้เธอรู้สึกไม่สบอารมณ์เล็กน้อย มองดูสักพัก เธอก็หันหลังและเดินกลับไปห้อง

“ฉันผิดหรอ? ยืนกรานจะให้เหยนหมิงเย้าชดใช้ ฉันผิดงั้นหรอ?” ติงยียีมองดูกรอบรูปของเย่ชูหวินถามเสียงเบาๆ

ไม่มีใครตอบเธอ คนในกรอบรูปยิ้มอย่างอ่อนโยน แต่ไม่สามารถพูดปลอบโยนเธอได้อีกต่อไป ผ่านไปนาน ก็มีเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ในอากาศ

คดีของเหยนหมิงเย้าขับรถชนชิวไป๋จนตายขึ้นศาลอย่างรวดเร็ว ในวันขึ้นศาล นักข่าวเห็นรถหรูสีดำหลายคันขับเข้ามาในศาล ยิ่งทยอยคาดเดากันว่าตกลงคนร้ายคนนี้เป็นใครกันแน่

สถานที่เปิดศาล จิ่วจิ่วร้องไห้จนกลายเป็นคนขี้แยไปแล้ว อ้าวเสว่นั่งอยู่ข้างเธอสีหน้าประหม่าเล็กน้อย ถ้าเหยนหมิงเย้าติดคุก เรื่องนี้ก็ถือว่าจบลงเสียที

ต้องโทษติงยียีผู้หญิงคนนั้น! เธอกวาดมองแผ่นหลังของผู้หญิงที่นั่งอยู่แถวหน้าอย่างไม่พอใจ ถ้าหากสายตาสามารถฆ่าคนได้ ตอนนี้เธอคงจะเป็นรูพรุนไปแล้ว

เย่ป๋อนั่งอยู่ข้างๆติงยียี ตอนที่เหยนหมิงเย้าถูกพาออกมา สีหน้าของเขาก็ตกตะลึง

“ทุกคนลุกขึ้น”

“นั่งลง”

“สำหรับคดีของเหยนหมิงเย้าขับรถยนต์ฮอนด้าชนชิวไป๋ให้เสียชีวิตที่มหาวิทยาลัยซินถังเมื่อวันที่15กุมภาพันธ์ ตอนนี้ศาลรับพิจารณา เชิญทนายความจากทั้งสองฝ่ายเริ่มว่าความได้”

ทนายความของเหยนหมิงเย้าเป็นทนายความอาวุโสที่ฝู้เฟิ่งหยีจ้างมาจากฮ่องกง เขากำลังจะพูด เหยนหมิงเย้าก็พูดว่า: “ผู้พิพากษา ผมมีอะไรจะพูด”

ทนายความมองเขาอย่างสงสัย แล้วให้เขาพูดก่อน

“ท่านผู้พิพากษา ผมจะรับผิดชอบต่อความผิดที่ผมกระทำลงไป ผมไม่คิดที่จะอุทธรณ์”

จิ่วจิ่วล้มสลบทันที อ้าวเสว่ขมวดคิ้วเข้ม ทำไมเหยนหมิงเย้าต้องปฏิเสธทนายความยื่นอุทธรณ์ให้เขา ทนายความคนนี้มีชื่อเสียงมาก อาจจะพลิกสถานการณ์ได้ก็ไม่แน่

ทนายความชาวฮ่องกงยักไหล่มองบนแท่นเวทีแล้วนั่งลงที่ข้างๆโดยไม่พูดอะไร ในเมื่อลูกความปฏิเสธอุทธรณ์แล้วเขาก็ยินดีรับเงินแล้วออกจากศาล

“ผลการพิจารณาคดีอุบัติเหตุรถชนที่มหาวิทยาลัยซินถังเมื่อวันที่5กุมภาพันธ์มีดังนี้ เจ้าของรถผู้ก่อเหตุเหยนหมิงเย้าขับรถยนต์ชนผู้เสียชีวิตชิวไป๋ เนื่องจากยอมมอบตัวและพยายามชดใช้อย่างเต็มที่ ขอตัดสินการประกาศดังนี้: ชดเชยเงินให้กับครอบครัวผู้เสียหายจำนวน3.75ล้าน เหยนหมิงเย้าจำคุกสามปี”

ลงจากศาล เหยนหมิงเย้าลุกยืนขึ้น อ้าวเสว่เดินมาตรงหน้าเขา ลดเสียงลงแล้วถามว่า: “ทำไมถึงทำอย่างนี้?”

เหยนหมิงเย้ามองเธออย่างอ่อนโยน สายตาหันไปมองยังตำแหน่งที่จิ่วจิ่วนั่งอยู่เมื่อกี้อีกครั้ง “ไม่มีอะไรผิดพลาดแน่นอน ทำตัวดีๆรอผมออกมานะ”

คนถูกพาตัวออกไป อ้าวเสว่ยืนอยู่ที่เดิม ปล่อยให้คนที่เดินไปเดินมาผ่านร่างของเธอ ข้างหลังของเธอ ติงยียีและเย่ป๋ออยู่นิ่ง

“คุณชายรู้แต่แรกแล้ว” เย่ป๋อพูดนิ่งๆ คุณชายไม่ได้ช่วยเหยนหมิงเย้า เขารู้ว่าเป็นเพราะติงยียี ดังนั้นในใจก็อยากขอบคุณเธอเล็กน้อย

“คุณพูดแบบนี้หมายความว่าอย่างไร?” ขมับของติงยียีเต้นตุบๆ คำพูดของเย่ป๋อทำให้เธอสับสนเล็กน้อย

เย่ป๋อหันไปมองเธอ “เหยนหมิงเย้าเคยมาหาคุณชาย ต้องการให้คุณชายช่วยดูแลแม่ของเขาตอนเขาไม่อยู่”

ติงยียีวิ่งไปถึงบริษัทเย่ซื่อโดยไม่หยุดพัก เย่เนี่ยนโม่ไม่ได้อยู่ที่บริษัท เธอก็วิ่งกลับมาที่ตระกูลเย่อีกครั้งแต่ก็ไม่พบเขา

“ตอนนี้เธอคงพอใจแล้วสินะ คนที่เกลียดเธอติดคุกไปอีกคนแล้ว เธอยัยตัวอันตราย” อ้าวเสว่ยืนอยู่ข้างหลังเธอพูดอย่างเย็นชา เอาความหงุดหงิดในใจทั้งหมดระบายลงที่ติงยียี

ติงยียีเดินผ่านร่างเธอไป เธอคว้าแขนเสื้อของติงยียีไว้อย่างดุร้าย แรงหนักมาก คอเสื้อไหลลงไปที่ไหล่ตามแรงดึง เผยให้เห็นผิวหนังอย่างมาก

“ปล่อยฉันนะ!” ติงยียีมองเธออย่างเย็นชา

อ้าวเสว่แค่นึกถึงแววตาตอนที่เหยนหมิงเย้ามองเธอครั้งสุดท้ายก่อนจากไป ในใจก็เหมือนจะมีพลัง “ทำไมฉันต้องปล่อยเธอ! เธอยัยตัวอันตรายทำร้ายคนตั้งมากมาย! ทำไมเธอไม่ไปตายซะ!”

การเคลื่อนไหวของเธอแรงมาก เสื้อผ้าครึ่งหนึ่งของติงยียีล้วนถูกเธอฉีกออก ทันใดนั้นเธอก็ร้องออกมา “ปล่อยผมฉันนะ!”

ติงยียีจับผมของเธออย่างแรงแล้วตะโกนว่า: “เธอคิดว่าฉันไม่เสียใจหรือไง! ทุกคนที่เสียชีวิตที่นี่ล้วนเป็นคนที่ฉันแคร์มากที่สุด เธอคิดว่าฉันไม่มีหัวใจหรอ! ฉันต้องทำยังไง เธอมีสิทธิ์อะไรมาวิจารณ์ฉันแบบนี้!”

ทั้งสองคนดึงกันไม่ยอมปล่อย พ่อบ้านและคนใช้รีบวิ่งเข้ามาแยกทั้งสองให้ห่างกัน อ้าวเสว่จับศีรษะของตัวเองแล้วถอยหลังไปสองสามก้าวจ้องมองติงยียีอย่างดุร้าย: “น้าจิ่วจิ่วตอนนี้อยู่โรงพยาบาล กล้านักก็ไปทำร้ายน้าจิ่วจิ่วให้ตายสิ!”

โรงพยาบาล! ความเป็นไปได้อย่างหนึ่งแวบเข้ามาในหัวของติงยียี เธอดึงเสื้อผ้าเข้าหากัน หันหลังกลับและเดินออกไป ข้างหลังอ้าวเสว่ยังดุด่าอย่างโกรธเคืองไม่หยุด เธอหันหน้าไปทันที “เรื่องของฉันเธอไม่มีสิทธิ์มายุ่ง”

ไม่รอให้อ้าวเสว่ตอบกลับเธอก็รีบออกจากตระกูลเย่ มาถึงโรงพยาบาลถามถึงห้องผู้ป่วยของจิ่วจิ่ว เดินมาถึงด้านนอกห้องผู้ป่วย ได้ยินเสียงสนทนาเบาๆจากข้างใน เธอหยุดฝีเท้าลง