บทที่77ไม่สงบ 5

บทที่77ไม่สงบ 5

“เย่……”

“อย่าขยับ ฟังฉัน”

เสียงของเขานุ่มนวลอ่อนโยนที่สุด เหมือนชายหนุ่มที่หลงรักรักผู้หญิงอย่างสุดหัวใจ เธอก็นิ่งชะงักไป

“ฉันปกป้องเธอได้ อย่ากลัวเลย ทีหลังอยากหนีจากฉันไปไหนอีก ก็จะไม่มีใครทำร้ายเธอได้”

คำมั่นลึกซึ้งแบบนี้ มันมาจากผู้ชายคนที่เธอใจเต้นด้วย เซี่ยซีหรั่นรู้สึกเหมือนถูกความรู้สึกบางอย่างเหมือนความสุขกำลังโอบกอดล้อมรอบเธอเอาไว้

เขาใช้แขนกอดเอวเล็กของเธอเอาไว้ มืออีกข้างก็ฉวยโอกาสลูบไล้ผมสวยเบาๆด้วยความรักใคร่

ความอ่อนโยนแบบนี้ เหมือนกับมือของแม่เลย ควรพูดว่าเหมือนกับฝ่ามืออันรักและเอ็นดูของแม่เธอในฝันแบบนั้นเลย

เซี่ยซีหรั่นไม่เคยเจอพ่อแม่ของตัวเองจึงไม่รู้ว่าการถูกเลี้ยงดูจากแม่นั้นเป็นยังไง ทว่าความรักและเจ็บปวดของเขา น่าแปลกที่ทำให้เธอนึกถึงแม่ขึ้น เมื่อแนบชิดกับอกแกร่งแล้ว ในจมูกมีกลิ่นอายความเป็นชายที่ทำให้คนรู้สึกปลอดภัยอยู่เต็มจมูก

ทุกครั้งที่เธอหายใจ เหมือนกับได้รับความรักและสัมผัสเข้ามาเติมเต็มมากขึ้น ความรู้สึกนี้ทำให้เธอรู้สึกอยากดื่มด่ำไปกับมัน

เธอหลับตาลง นึกถึงรสชาติที่ครั้งหนึ่งเคยได้รับการดูแลจากคนอื่น แม้ว่าจะเพียงแค่นาทีเดียว วินาทีเดียว เธอก็ไม่ขออะไรมากแล้ว

นิ้วเรียวของเย่เชินหลิน เข้ามาสอดเข้าไปใต้เส้นผม ปลายนิ้วสัมผัสกับหนังศีรษะของเธอ แล้วนวดคลึงขึ้นลงช้าๆเบาทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายลงไปแปลกๆ

เหมือนกับว่าความเจ็บปวดโศกเศร้าที่ผ่านมาทั้งหมดของเธอได้กลายเป็นฝุ่นสลายไปแล้ว

เธอคิดว่าเขากว้างขวางอย่างนั้น เธอรู้สึกเหมือนเป็นเม็ดทรายไปเลย เวลานี้ สุขจนไม่มีอะไรเทียบได้

บางทีเดิมทีเธอไม่ต้องการอะไรมาก ครอบครัวพร้องหน้าพร้องตาสักครอบครัว เสียงบ่นด้วยความรักของแม่สักครั้งก็พอแล้ว ทว่านี่คงเป็นแค่เรื่องธรรมดาๆของคนอื่น แต่เธอกลับหาไม่ได้

“บอกฉันสิ ว่าตอนนี้เธอรู้สึกยังไง?”เสียงน่าดึงดูดของเขาที่ดังกึกก้องนุ่มนวลอยู่ข้างหูเธอ

“รู้สึกมีความสุข”เหมือนเธอโดนเขสะกดจิตไว้ ความรู้สึกผ่อนคลายจริงเอ่ยออกมาจากปาก

หัวใจของเขาพลันเต้นขึ้น จึงรีบแสดงท่าทีเคร่งขรึมขึ้น

ผู้หญิง ยิ่งพูดหวาน หัวใจก็ยิ่งดีงาม เขาเคยเจอกับทั้งสองด้านของเธอแล้ว คงไม่มีทางทำความผิดเรื่องเดิมๆ

การกระทำในมือของเขาหยุดลงเพราะความแปรผันในใจ เซี่ยซีหรั่นก็ตื่นขึ้นจากฝัน

“คุณเย่ ฉัน….ไม่ได้หมายความอย่างนั้น ฉัน ฉันก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงพูดแบบนั้นไป อาจเป็นเพราะคิดถึงแม่ของฉัน ขอโทษ ฉันก็พูดไปเรื่อย คุณปล่อยก่อนได้ไหม?”

“ฉันไม่ปล่อยหรอก”