ตอนที่ 1024 สาวใช้ตัวแสบ 928

ตอนที่ 1024 สาวใช้ตัวแสบ 928

“พี่หยุนซาง ฉันไม่เป็นไร เท่านี้แล้วกัน มีเวลาค่อยคุย” เซี่ยชีหรั่นวางสายโทรศัพท์ จู่ๆเธอก็อยากโทรไปหาจ้าวเหวินอิง มองสายน้ำที่ไหลเชี่ยว เธออยากได้ยินเสียงของจ้าวเหวินอิง

แม่ แม้ว่าตอนนี้จะรบกวนการพักผ่อนของแม่หนูก็จะโทรหาแม่

วันนี้จ้าวเหวินอิงจิตใจกระสับกระส่าย หลับไม่ลงอยู่นาน พอพึ่งหลับได้สักครู่โทรศัพท์ก็สั่น หลี่หมิงจุ้นทำการผ่าตัดเสร็จก็นอนอยู่ข้างจ้าวเหวินอิงตลอด

เธอเหลือบมองหลี่หมิงจุ้นหยิบโทรศัพท์ขึ้นแล้วเดินออกไปจากห้อง มองดูเบอร์ที่แสดง จ้าวเหวินอิงเดาว่าโทรมาตอนที่เธอจะนอน

“ฮัลโหล”

“แม่ หนูชีหรั่น” ความอัดอั้นทั้งหมดของเซี่ยชีหรั่นหลั่งไหลออกมาพร้อมกับคำพูดนั้น

“ชีหรั่น เป็นอะไร ลูกอย่าร้องไห้”

จ้าวเหวินอิงได้ยินเสียงเซี่ยชีหรั่นร้องไห้ จิตใจก็ถูกแขวนขึ้น เธออยู่ต่างประเทศมาตลอดหนึ่งเดือนนี้ไม่ได้ยินข่าวคราวอะไรของชีหรั่นเลย โทรหาเย่เชินหลินก็ไม่รับสาย คนอื่นก็ไม่รู้ข่าวคราวของเซี่ยชีหรั่น จ้าวเหวินอิงคิดว่าถ้าอีกครึ่งเดือนไม่ได้ข่าวของลูกสาวก็จะกลับประเทศเร็วขึ้น

เซี่ยชีหรั่นสะอื้นแล้วพูดว่า “แม่คะ หนูไม่เป็นอะไร แค่คิดถึงแม่”

ทำให้จ้าวเหวินอิงกังวลใจ เธอจะทนได้อย่างไร

“ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว” ใจจ้าวเหวินอิงที่แขวนไว้สูงก็ลดลงมา ถอนหายใจเฮือกใหญ่ “ชีหรั่น หนึ่งเดือนมานี้ทำไมโทรหาลูกไม่ติด?”

“แม่ โทรศัพท์หนูตกน้ำใช้ไม่ได้ หนูทำให้ต้องแม่กังวลแล้ว” เซี่ยชีหรั่นควบคุมตัวเองอยู่ตลอด ไม่ให้จ้าวเหวินอิงรับรู้ถึงความโศกเศร้าของเธอ

“ชีหรั่น พวกเราทางนี้ยังไม่รู้ว่าจะกลับเมื่อไหร่ ลูกต้องดูแลตัวเองให้ดี” จ้าวเหวินอิงพูดเตือนอย่างไม่ลำบาก มองไปที่ประตู ในนั้นคือสามีของเธอ ในโทรศัพท์คือลูกสาวของเธอ

“แม่คะ ไม่ต้องกังวล หนูไม่ใช่เด็กแล้ว”

เซี่ยชีหรั่นไม่รู้ว่าจะพูดอะไรกับจ้าวเหวินอิง พูดมากไปอาจมีปัญหา เธอกลัวว่าจ้าวเหวินอิงจะรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ แต่ก็อยากฟังเสียงของจ้าวเหวินอิงมาก

พ่อบ้านมองเซี่ยชีหรั่นอย่างกังวลใจ เธอเอาแต่ยืนอยู่ข้างสะพาน เจอเรื่องแบบนี้คิดที่จะฆ่าตัวตายก็ไม่ใช่เป็นไปไม่ได้

ปลายสายทั้งสองไม่รู้ว่าจะพูดอะไร ตอนที่โทรไม่ติดมีคำพูดเป็นร้อยเป็นพัน ตอนนี้พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

“แม่คะ ลาก่อน” เซี่ยชีหรั่นหลับตาลงสูดหายใจลึก ในโลกนี้ไม่มีงานเลี้ยงใดไม่เลิกรา เช่นเดียวกัน ในโลกนี้ไม่มีสายโทรศัพท์ที่ไม่วาง

จ้าวเหวินอิงฟังน้ำเสียงว้าวุ่นในใจก็เกิดลางสังหรณ์ไม่ดี แต่พูดไม่ถูกว่าผิดปกติตรงไหน

เซี่ยชีหรั่นวางโทรศัพท์ลงบนพื้น

พ่อบ้านเห็นก็วิ่งพุ่งตรงเข้าไปดึงเซี่ยชีหรั่นไว้

“คุณหนูเซี่ย อย่าทำอะไรมั่วซั่วเลย” พ่อบ้านส่ายหัว

“พ่อบ้าน ขอบคุณนะ ฉันมีชีวิตต่อไปยังจะมีความหมายอะไร?” เซี่ยชีหรั่นมองพ่อบ้านอย่างไม่เข้าใจ ความสัมพันธ์ของเธอกับเย่เชินหลินนั้นเปราะบาง เย่เชินหลินยังต้องการพรากลูกของเธอไป

โม่เสี่ยวหนง เธอดีกับหล่อนขนาดนั้น หล่อนกลับตอบแทนเธอแบบนี้ เซี่ยชีหรั่นล้มเหลวเป็นอย่างมาก

“คุณหนูเซี่ย คุณตายไปแบบนี้ คุณได้นึกถึงลูกหรือยัง เขายินดีที่จะตายไปกับคุณหรือเปล่า?” พ่อบ้านถามเสียงดัง

เซี่ยชีหรั่นมองไปที่ท้อง ไม่ยินดี? พ่อของเขาไม่ต้องการเขา เกิดมาบนโลกใบนี้ก็มีแต่ทุกข์ทรมาน

“คุณหนูเซี่ย เด็กนั้นบริสุทธิ์” พ่อบ้านดึงเซี่ยชีหรั่นไปดื้อๆ “โตขนาดนี้แล้ว คุณใจแข็งพอหรือ? คุณหนูเซี่ยนี่เป็นชีวิตเล็กๆชีวิตนึงนะ?”

เซี่ยชีหรั่นเอาแต่ลูบท้อง ลูก ลูกจะโทษแม่ไหม?

“ทุกคนไม่สามารถตัดสินความเป็นความตายของคนอื่นได้ คุณหนูเซี่ย คุณเป็นแม่ของเขา คุณจะปล่อยให้เขาตายได้ยังไง?”

เหตุใดเซี่ยชีหรั่นจึงจะอยากให้เขาตาย เธอไม่อยากพาลูกไปโรงพยาบาล เฝ้ามองลูกไร้ชีวิตไปต่อหน้าต่อตา เธอขอเลือกฝังร่างไว้ที่แม่น้ำนี้ไปพร้อมกับลูกดีกว่า

“พวกแกไปก่อน ฉันจะพูดกับคุณหนูเซี่ยสักสองสามคำ”

พ่อบ้านมองแล้วพูดกับคนที่อยู่ไม่ไกล

“คุณหนูเซี่ย คุณหนีไปได้ คุณพาลูกหนีไป” พ่อบ้านพูดอย่างหนักแน่น ในตอนแรกเขาก็ตัดสินใจที่จะช่วยเซี่ยชีหรั่น ตอนนี้เริ่มขมวดคิ้ว

“หนียังไง?” เซี่ยชีหรั่นถามอย่างไร้ลมเสียง ลูกในท้องเธอโตขนาดนี้จะหนียังไง?

“คุณหนูเซี่ย ผมได้ติดต่อไปหาคุณโม่แล้ว อีกเดี๋ยวที่โรงพยาบาลพวกคุณก็หนีออกไป ผมจะจ่ายเงินหมอให้เขาร่วมมือโกหกกับผม” พ่อบ้านกระซิบบอกแผนการของเขากับเซี่ยชีหรั่น

ดวงตาเซี่ยชีหรั่นสว่างขึ้น แต่ไม่กี่นาทีก็มอบดับไป

“คุณหนูเซี่ย มาถึงตอนนี้แล้วคุณยังนึกถึงคนอื่นอีก คุณแค่ต้องการความช่วยเหลือจากคุณโม่ชั่วคราว พวกคุณนับถือกันเป็นพี่น้องไม่ใช่หรือ? ยังต้องคิดอะไรมากมาย คุณต้องคิดเผื่อลูกในท้องด้วย” ตอนนี้พ่อบ้านเอาความหวังทั้งหมดไว้ที่เด็กในท้องที่จะออกมาลืมตาดูโลกของเซี่ยชีหรั่น เขาเชื่อว่าไม่มีแม่คนไหนไม่รักลูกตัวเอง

“เขาต้องดูแลฉิงฉิง ฉันไปอยู่กับเขาไม่สะดวก” เซี่ยชีหรั่นส่ายหัว

“คุณหนูเซี่ย คุณพาลูกตายไปกับคุณ มันไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย” พ่อบ้านพยายามพูดเกลี้ยกล่อม บนหน้ามีแต่เม็ดเหงื่อ

เซี่ยชีหรั่นมองไปที่พ่อบ้านชราในใจรู้สึกผิดมหันต์ เด็กในท้องคือลูกของเธอ เธอคิดจะพาเขาไปตาย พ่อบ้านพยายามเต็มที่เกลี้ยกล่อมเปรียบเทียบความเป็นแม่ เซี่ยชีหรั่นละอายใจ

เซี่ยชีหรั่นยื่นมือมาสัมผัสลูก ลูกแม่ แม่จะเดิมพันดู ใบหน้าของเซี่ยชีหรั่นมีแต่รอยยิ้ม มีแต่ลูกเท่านั้นที่สามารถทำให้รอยยิ้มเธอเบ่งบานได้