ตอนที่ 1023 สาวใช้ตัวแสบ 927

ตอนที่ 1022 สาวใช้ตัวแสบ 926

“คุณหนูเซี่ย คุณหนูเซี่ยอย่าทำให้ผมตกใจสิครับ” พ่อบ้านเขย่าตัวเซี่ยชีหรั่น เขาคิดที่จะหยิบโทรศัพท์ออกมา คุณหนูจิ่วจิ่วกับคุณชายน้อยเย่ไม่รู้ว่าจะกลับมาไหม

จะลงไปตอนนี้ก็ไม่ใช่ทางที่ดี คุณโม่ก็ไม่รู้จะมาตอนไหน พ่อบ้านหยิบโทรศัพท์ออกมาอีกครั้ง ความสัมพันธ์ของจิ่วจิ่วกับเซี่ยชีหรั่นทุกคนต่างก็เห็น เขาตอนนี้ได้แต่ส่งความหวังไปที่จิ่วจิ่ว หวังว่าตอนนี้เธอจะมาได้

จิ่วจิ่วกับเหยนชิงเหยียนยืนอยู่หน้าหลุมฝังศพของเย่เฮ่าหรัน หลายวันมานี้จิ่วจิ่วมักมาหาเย่เฮ่าหรันพร้อมกับเหยนชิงเหยียน

“พ่อบ้าน โทรหาฉันหรอ?” จิ่วจิ่วถามพลางมองตัวเลขสีเขียวในระยะไกล ในเวลานี้พ่อบ้านโทรหาเธอมีจะเรื่องอะไรกัน?

“คุณหนูจิ่วจิ่ว คุณอยู่ที่ไหน?” จิ่วจิ่วรับสายพ่อบ้านก็ค่อนข้างโล่งใจ

“พวกเราอยู่กับพ่อ ทำไมหรอ?”

พ่อบ้านนิ่งเงียบไปหลายนาทีถึงเปิดปากพูด “คุณหนูจิ่วจิ่ว คุณมาดูคุณหนูเซี่ยหน่อยเถอะครับ” พ่อบ้านพูดต่อไม่ได้แล้ว เซี่ยชีหรั่นดูเหมือนคนบ้า ก็นะ เจอเรื่องแบบนี้เข้าใครจะไปมีความสุขได้

“ชีหรั่นเป็นอะไร?” จิ่วจิ่วปกติจะบ้าๆบอๆหน่อย แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอโง่จริง คำที่พ่อบ้านเรียกชีหรั่นทำให้จิ่วจิ่วรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ

เสียงของจิ่วจิ่วไม่เบา เหยนชิงเหยียนหันมามองจิ่วจิ่ว

“คุณหนูจิ่วจิ่ว คุณรีบมาเถอะ พวกเรากำลังจะไปโรงพยาบาล ชีวิตของคุณหนูเซี่ยขึ้นอยู่กับคุณแล้ว” พ่อบ้านพูดจบก็วางสายไป มีอีกสายโทรเข้ามาพอดี พ่อบ้านได้แต่ส่งข้อความไปให้จิ่วจิ่ว

“ทำไมหรอจิ่วจิ่ว?” เหยนชิงเหยียนเห็นสีหน้าของจิ่วจิ่วเปลี่ยนไป เขารู้ว่าจิ่วจิ่วกับเซี่ยชีหรั่นมีความสัมพันธ์ที่ดี ก็สมเหตุสมผลที่จะกังวลเรื่องของเซี่ยชีหรั่น มองร่มที่อยู่บนพื้น เหยนชิงเหยียนรู้สึกได้ว่าเรื่องน่าจะร้ายแรง เขาเดินไปด้านข้างจิ่วจิ่ว กอดจิ่วจิ่วเบาๆ ให้กำลังใจเธออยู่เงียบๆ

“ชีหรั่น ชีหรั่นมีเรื่องแล้ว” จิ่วจิ่วพูดพลางร้องไห้ ดึงเหยนชิงเหยียนอย่างเหม่อลอย

“อย่ากังวลเลย เธอบอกฉันมีเรื่องอะไร” เหยนชิงเหยียนเช็ดน้ำตาบนใบหน้าของจิ่วจิ่วอย่างอ่อนโยน สองมือประคองแก้มของจิ่วจิ่วไว้แล้วเอ่ยถามเสียงนุ่ม “เด็กดี อย่าร้องนะ ชีหรั่นเป็นอะไร?”

จิ่วจิ่วสะอื้นสูดลมหายใจเข้าจมูก เสียงปลอบโยนของเหยนชิงเหยียนทำให้เธอรู้สึกสงบ

พ่อบ้านบอกให้พวกเราไปหาชีหรั่นที่โรงพยาบาล แต่เขายังไม่ได้บอกฉันว่าชีหรั่นอยู่โรงพยาบาลไหน”

จิ่วจิ่วพูดจบโทรศัพท์ก็สั่นพร้อมเสียงแจ้งเตือนที่เธอคุ้นเคย เธอปลดล็อคอย่างรวดเร็ว อ่านข้อความ ทั้งหมดในครั้งเดียว

“นี่คือที่อยู่ที่พ่อบ้านพึ่งส่งมาให้” จิ่วจิ่วส่งโทรศัพท์ให้เหยนชิงเหยียน

“ไปเถอะ พวกเราไปดูหน่อย” เหยนชิงเหยียนดึงจิ่วจิ่วมุ่งหน้าลงเขา

พ่อบ้านพึ่งรับโทรศัพท์จากเย่เชินหลิน เย่เชินหลินพูดกับพ่อบ้านอย่างเย็นชาว่า ฝู้เฟิ่งหยีไม่รู้เรื่องนี้จะดีที่สุด ถ้าเกิดรู้พ่อบ้านก็เก็บของออกไปได้เลย

คุณหนูจิ่วจิ่ว คุณรีบมาหน่อยเถอะ

เซี่ยชีหรั่นในเวลานี้สงบลงแล้ว เจ็บปวดถึงที่สุดจนชินชา

“ลูกจ๋า ลูกจะโทษแม่ไหม?” เซี่ยชีหรั่นลูบท้องอย่างอ่อนโยน ไม่นานก็ยิ้มออกมา

แม่มันไร้ประโยชน์ ปกป้องลูกไม่ได้

รอยยิ้มของเซี่ยชีหรั่นอ่อนแรงลง เส้นทางที่เธอกับเย่เชินหลินเดินมาด้วยกันผ่านลมผ่านฝนมาเท่าไหร่ เรื่องราวมากมาย พวกเขาถึงได้มาอยู่ด้วยกัน ทั้งยังมีลูกที่เป็นของพวกเขา

ตอนนี้ลูกยังไม่เกิดเย่เชินหลินก็จะเอาออก เย่เชินหลิน ความรักของพวกเรายืนหยัดมาได้แค่นี้หรือ? เหมือนกับคริสตัลที่แตกสลายเพียงแค่สัมผัส?

นึกถึงวันเก่าก่อนกับเย่เชินหลิน เซี่ยชีหรั่นยิ้ม นึกถึงวันที่เขามีลูกกับส้งหลิงหลิง เซี่ยชีหรั่นก็อยากร้องไห้ น้ำตากลับไม่มีแล้ว

ตอนนั้นเย่เชินหลินจะเอาเด็กในท้องของส้งหลิงหลิงออกก็ไม่โหดร้ายขนาดนี้ เซี่ยชีหรั่นสงสัยว่าศัตรูที่แท้จริงของเย่เชินหลินก็คือเธอเซี่ยชีหรั่นคนนี้ เมื่อเทียบกับตอนที่ปฏิบัติต่อส้งหลิงหลิง ต่างกันราวฟ้ากับเหว วันนี้เธอพึ่งได้เห็นถึงความโหดเหี้ยมไร้ความรู้สึกของเย่เชินหลิน

ลูกในท้องดูเหมือนจะสัมผัสได้ว่าเซี่ยชีหรั่นอารมณ์ไม่ดี ถีบเซี่ยชีหรั่นไปหนึ่งที

เย่เชินหลิน ในเมื่อนายไม่ยินยอมรับความสัมพันธ์นี้ งั้นพวกเราก็ตัดมันออก ดีต่อนาย และดีต่อฉัน เซี่ยชีหรั่นสัมผัสหัวใจ มีแต่คำว่าตัดความสัมพันธ์เธอก็เจ็บจนยืดตัวไม่ขึ้น เซี่ยชีหรั่นไม่กล้าคิดถ้าตัดไปจริงๆเธอจะอยู่ยังไง

ในหูยังนึกถึงคำพูดของเย่เชินหลิน เย่เฮ่าหรันตายเพราะเธอ เซี่ยชีหรั่นยิ่งเจ็บหัวใจขึ้นไปอีก เธอเป็นฆาตกรทางอ้อม

“พ่อบ้านเอาโทรศัพท์มาให้ฉันยืมหน่อย” เซี่ยชีหรั่นหันมาอย่างไม่ทันตั้งตัวทำให้พ่อบ้านทำอะไรไม่ถูก

พ่อบ้านส่งโทรศัพท์ให้เซี่ยชีหรั่น แววตาลุกลน

“จอดรถ ฉันจะโทรศัพท์ ใช้เวลาไม่นานหรอก” เซี่ยชีหรั่นพูดด้วยรอยยิ้ม แต่ไม่มีรอยยิ้มในน้ำเสียง

คนขับรถมองไปที่พ่อบ้าน หลังพ่อบ้านพยักหน้าให้เขาจึงหาจุดที่จอดรถได้แล้วเบรกรถ

จุดที่จอดรถอยู่บนสะพาน เสื้อผ้าบนร่างของเซี่ยชีหรั่นยังคงเปียก ผมแห้งไปแล้วครึ่งหนึ่ง เธอไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้มากนัก

เซี่ยชีหรั่นเดินห่างจากพ่อบ้านไปไกลจนพวกเขาไม่ได้ยินสิ่งที่เธอพูดถึงหยุดเดิน

คนอื่นอยากที่จะเดินไปข้างหน้าแต่ถูกพ่อบ้านหยุดไว้

เซี่ยชีหรั่นกดตัวเลขที่คุ้นเคย เบอร์นี้ที่คุ้นเคย

จงหวีฉวนกำลังคิดว่าจะทำยังไงให้เย่เชินหลินมาขอจงหยุนซาง เบอร์โทรศัพท์แปลกตาก็โทรเข้ามา ในตอนแรกเขาตัดสายทิ้งไม่สนใจ

เซี่ยชีหรั่นโทรไปครั้งนึงไม่รับสายก็โทรต่อไป จนจงหวีฉวนรับสาย

“ฮัลโหล นี่ใคร? ทำไมโทรมาอยู่นั่น?” จงหวีฉวนโมโหทันที แต่เขาก็ควบคุมอารมณ์โกรธได้เป็นอย่างดี