ตอนที่ 1022 สาวใช้ตัวแสบ 926

ตอนที่ 1022 สาวใช้ตัวแสบ 926

“คุณจะรู้ได้ยังไง? ผมเป็นพ่อบ้าน รู้ไหม? พ่อบ้าน ยังมีเรื่องที่ผมไม่รู้หรือ?” พ่อบ้านจ้องเขม็งไปที่โม่เสี่ยวหนง

“แกหมายถึงว่าจะให้ฉันใจดี?” โม่เสี่ยวหนงถูกพ่อบ้านพูดกระตุ้น และเริ่มจะติดเบ็ดแล้ว

พ่อบ้านพูดจนปากจะฉีกถึงกระตุ้นโม่เสี่ยวหนงได้ เขากระแอมเบาๆแล้วพูดต่อ “คุณคิดดูคุณเย่ไม่ชอบพี่สาวคุณ ถ้าคุณใจดีหน่อยช่วยขอร้องแทนพี่สาว หลังจากนั้นพวกเขาดีกัน พี่สาวคุณก็จะจำความดีของคุณ ถ้าคุณเย่เห็นคุณช่วยขอร้อง รู้ว่าคุณเป็นคนดีเขาจะชอบคุณมันก็ไม่แน่”

สิ่งที่พ่อบ้านคิดในใจกลับเป็นจะให้คุณเย่ชอบเธอ ชาติหน้าเถอะ! ชาติหน้าคุณเย่ก็ไม่ชอบเธอ แย่งผู้ชายของพี่สาว มีแค่เธอนั่นแหละที่กล้าทำ

พ่อบ้านกังวลมากที่สุดคือคุณเย่จะยืนกรานที่จะทำลายลูกของเซี่ยชีหรั่น เขาจะช่วยเธอยังไง เด็กคนนั้นก็เป็นลูกของคุณเย่ พ่อบ้านขมวดคิ้ว เขาใช้สมองคิดอย่างรวดเร็ว ตอนนี้ใครจะช่วยเซี่ยชีหรั่นได้

โม่เสี่ยวหนงครุ่นคิดคำพูดของพ่อบ้าน แต่ว่าเธอก็ไม่ยินดี ถ้าเธอขอร้อง เย่เชินหลินเกิดใจอ่อนขึ้นมา งั้นพวกเขาสองคนจะไม่รื้อฟื้นรักครั้งเก่าหรอ? สู้กับคนอื่นโม่เสี่ยวหนงยังไม่ค่อยมั่นใจ นับประสาอะไรกับเซี่ยชีหรั่น? เซี่ยชีหรั่นเป็นใคร? นั่นเป็นคนที่เย่เชินหลินชอบ ตอนนี้เย่เชินหลินเกลียดเซี่ยชีหรั่น? ฮวงจุ้ยเปลี่ยนผัน ใครจะรู้ว่าถูกคนอื่นพูดโน้มน้าวหน่อยจะกลับไปคืนดีกับเธอเหมือนเดิมไหม โม่เสี่ยวหนงเอาแต่ส่ายหัว ไม่ เธอไม่ยอม

พ่อบ้านเห็นเย่เชินหลินไม่ได้เรียกหาเขา เขาก็ไม่กล้าเดินเข้าไป ยังไม่ลืมที่จะหันไปมาคิดหาวิธีช่วยเซี่ยชีหรั่น

หลี่หมิงจุ้นพี่ชายของเซี่ยชีหรั่นอยู่ต่างประเทศ น้ำไกลไม่อาจดับไฟใกล้ ไม่ได้ ไห่ลี่หมิน? ใช่แล้ว เขานี่แหละ พ่อบ้านหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาไห่ลี่หมิน อีกฝ่ายติดสายอยู่ตลอด พ่อบ้านกระทืบเท้าด้วยความโมโห

พูดถึงไห่ลี่หมิน เขากำลังพยายามง้อหลินหลิง เอาแต่โทรหาหลินหลิง เพิ่มรายได้ให้กับบริษัทมือถือ หลินหลิงรักษาระยะห่างกับไห่ลี่หมิน ไห่ลี่หมินก็ทุกข์ใจ

“หลินหลิง เธอฟังฉันพูดก่อนได้ไหม?” ไห่ลี่หมินแทบจะบ้าแล้ว ผู้หญิงคนนี้ทำไมใจเย็นลงฟังเขาหน่อยไม่ได้? เขาตอนนี้ทำอะไรก็ไม่ถูกใจเธอ เขาสามารถลงแรงจัดการกับคนอื่น พยายามหาวิธีการ แต่หลินหลิงหลีกเลี่ยงเขา ไม่ว่าเขาจะมีกี่วิธีก็ไม่มีประโยชน์ เพื่อหลินหลิงแล้ว เขาไม่ถือสาที่จะต้องเอาใจใส่

“ไห่ลี่หมิน พวกเราไม่มีอะไรต้องอธิบายแล้ว ถ้านายจะมาเล่นหมากรุกกับพ่อฉัน ฉันจะไม่ห้ามไม่ให้นายมาบ้านหลิน แต่ฉันจะไม่พบนาย” สาวเย็นชาพูดจบก็วางสายไป

ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ ไห่ลี่หมินโทรเข้ามือถือของหลินหลิงอีกครั้ง พ่อบ้านจะโทรหาเขาติดได้ยังไง?

ไห่ลี่หมินช่วยอะไรไม่ได้ พ่อบ้านหันกลับไปมา เขานึกถึงโม่เสี่ยวจุน ถ้าเขาจำไม่ผิด ก่อนที่เซี่ยชีหรั่นจะเจอกับคุณเย่เธอเป็นแฟนกับโม่เสี่ยวจุน พ่อบ้านคิดในใจโม่เสี่ยวจุนถึงตายก็ต้องช่วยแน่นอน

เมื่อนึกถึงความสัมพันธ์ระหว่างโม่เสี่ยวจุนกับไห่ฉิงฉิง พ่อบ้านก็ลังเลอีกครั้ง เขาโทรไปหาแบบนี้จะไม่สะดวกหรือเปล่า ยังไงลูกของไห่ฉิงฉิงก็พึ่งคลอดได้ไม่นาน เซี่ยชีหรั่นก็เรียกโม่เสี่ยวจุนว่าพี่ชาย แต่โม่เสี่ยวจุนคิดยังไงกับเซี่ยชีหรั่นมันก็พูดยาก

สมองของพ่อบ้านทำงานหนัก นอกจากโม่เสี่ยวจุนเขาก็นึกถึงใครไม่ออกแล้ว เขากัดฟันโทรหาโม่เสี่ยวจุน

โม่เสี่ยวจุนดูเหมือนจะงงงวยกับเบอร์ที่โทรเข้ามา พ่อบ้านของเย่เชินหลินโทรมาหาเขา เขางุนงงอยู่ครึ่งวันถึงรับสาย

“พ่อบ้าน โทรหาฉันหรอ?”

ไห่ฉิงฉิงเล่นอยู่กับลูก เธอมองโม่เสี่ยวจุนรับโทรศัพท์ ยิ้มให้ แล้วหยอกล้อกับลูกต่อ

พ่อบ้านเห็นว่ามีคนรับสาย จึงพูดอย่างดีใจ “คุณโม่ คุณรับสายก็ดีแล้ว ผมโทรหาคุณมีเรื่องนิดหน่อย”

“เรื่องอะไร?” โม่เสี่ยวจุนฟังคำพูดของพ่อบ้านดูแปลกๆ เขาเองก็สงสัยว่าพ่อบ้านโทรหาเขาจะมีเรื่องอะไรได้

“คุณโม่ คุณหนูเซี่ยกับคุณเย่ทะเลาะกัน หลังจากนี้เกรงว่าคุณต้องดูแลคุณหนูเซี่ยสักพัก” พ่อบ้านพูดอย่างระมัดระวัง เขาเชื่อว่าในใจของคุณเย่มีแต่คุณหนูเซี่ยแน่นอน เพียงแต่ไม่รู้ว่าเรื่องอะไรทำให้เขาจะแยกทางกับคุณหนูเซี่ย

โม่เสี่ยวจุนไม่เชื่อหูตัวเอง เขาเอ่ยปากถาม “นายพูดว่าอะไรนะ?”

“คุณโม่ คุณหนูเซี่ยกับคุณเย่ทะเลาะกัน จากนี้เกรงว่าต้องรบกวนคุณดูแลเธอ” พ่อบ้านยังไม่ทันได้พูดต่อเสียงของเย่เชินหลินก็ดังขึ้น

“พ่อบ้าน นายพาคนเข้ามาหาฉัน”

“คุณโม่ คุณเย่เรียกหาผม แค่นี้นะครับ วางก่อนแล้ว” พ่อบ้านส่ายหัว แล้วกดวางสายไป

เขาแทบจะวิ่งเข้าไปในห้องโถง โม่เสี่ยวหนงเห็นก็วิ่งตามเข้าไป แต่เสียดายที่เธอใส่รองเท้าส้นสูงเกินไป ถึงแม้ยังสาวก็วิ่งไม่ทันพ่อบ้าน

“คุณเย่ ผมไปเรียกพวกคนที่คุณให้เรียกมาแล้ว แล้วก็ขับรถมาด้วย” เย่เชินหลินมองไปที่พ่อบ้านอย่างเย็นชา เขาเดินเข้าไปใกล้เซี่ยชีหรั่น พูดกับเธอด้วยคำพูดที่ทำให้เธอเจ็บ “เซี่ยชีหรั่น พ่อเธอฆ่าพ่อฉัน ฉันเกลียดเธอ เธอพูดซิฉันจะมีลูกกับเธอได้ยังไง ถ้าเธอมีลูกของฉันแล้ว ฉันจะคู่ควรกับพ่อได้ยังไง ดังนั้นเซี่ยชีหรั่น เธอจะโทษก็โทษจงหวีฉวนเถอะ”

เย่เชินหลินพูดจบก็ปล่อยเซี่ยชีหรั่น เธอล้มตัวนอนกับพื้นเย่เชินหลินยังไม่หันกลับมามอง

ตอนที่เย่เชินหลินเข้าไปใกล้เซี่ยชีหรั่น เธอมีความรู้สึกเหมือนได้กลับไปเมื่อก่อน แต่ก่อนทั้งสองรักใคร่กันมาก เธอยังไม่ทันได้ปลอบใจก็ถูกคำพูดต่อไปของเย่เชินหลินพาเธอดิ่งลงไปในเหว

ให้เธอโทษจงหวีฉวน? เธอจะไปโทษเขาได้ยังไง เธอเลือกพ่อไม่ได้ เธอได้แต่โทษโชคชะตาตัวเอง ได้แต่โทษตัวเองที่มาพบกับเย่เชินหลิน หลงรักเขาอย่างถอนตัวไม่ขึ้น

เย่เชินหลินมองความเจ็บปวดของเซี่ยชีหรั่น เขามีความสุขที่ได้แก้แค้น และยังมีความเจ็บที่พูดไม่ออก