ตอนที่ 1021 สาวใช้ตัวแสบ 925

ตอนที่ 1021 สาวใช้ตัวแสบ 925

“คุณเย่ เรียกหาผมทำไมหรือครับ?” พ่อบ้านถามขึ้นอย่างนอบน้อม ไม่ได้มองไปที่เซี่ยชีหรั่น ในหัวคิดอย่างรวดเร็วว่าจะหาวิธีช่วยอย่างไร

“พ่อบ้าน พาเซี่ยชีหรั่นออกไป เรียกหมอคนไหนก็ได้มาทำแท้งเด็กคนนี้ สัตว์ร้ายแบบนี้จะปล่อยไว้บนโลกไม่ได้”

เย่เชินหลินหลับตาพูด หันหลังให้เซี่ยชีหรั่นพ่อบ้านโม่เสี่ยวหนง ไม่มีใครเห็นน้ำตาของเย่เชินหลินที่เกาะอยู่หางตาของเขาหลังจากที่พูดจบ

เซี่ยชีหรั่นมองแผ่นหลังของเย่เชินหลินด้วยแววตาทำอะไรไม่ถูก เย่เชินหลิน นายพูดออกมาได้ยังไงว่าเขาเป็นสัตว์ร้าย นายพูดแบบนั้นออกมาได้ยังไง?

พ่อบ้านนึกว่าตนฟังผิด จึงถามไปด้วยความเคารพ “คุณเย่พูดผิดใช่หรือเปล่าครับ? หรือว่าผมฟังผิด?”

“พ่อบ้าน นี่แกไม่เชื่อฟังคำพูดของคุณเย่หรอ?” โม่เสี่ยวหนงก้มหน้าพูด รู้สึกว่าที่แท้ความดีที่เซี่ยชีหรั่นมีต่อเธอนั้นก็ไร้ผล

“ทำไม พ่อบ้านนายสงสัยในสิ่งที่ฉันพูดหรือเป็นอย่างที่เสี่ยวหนงว่า ไม่เชื่อฟังคำพูดของฉัน?”

เย่เชินหลินเรียกเสี่ยวหนงคำเดียว ทำเอาโม่เสี่ยวหนงจิตใจเบ่งบาน ลืมเรื่องทุกอย่างไป

“เชินหลิน ฉันไม่นึกเลยว่านายจะใจร้ายขนาดนี้”

เย่เชินหลินที่เซี่ยชีหรั่นรู้จักไม่ใจร้ายแบบนี้ เขาปล่อยส้งหลิงหลิง ปลดปล่อยเย่เจิ้งเหิงมันเพียงพอที่จะอธิบายความเมตตาของเขา

“เซี่ยชีหรั่น แต่ก่อนฉันหน้ามืดตามัวเอาใจเธอ เธอจึงไม่เห็นถึงความโหดร้ายทารุณของฉัน แต่นี่ฉันให้เธอได้รู้ความโหดร้ายทารุณของฉัน ฉันไม่เพียงต้องการให้เธอตาย ฉันยังอยากให้ลูกเธอตายด้วย”

เย่เชินหลินพูดด้วยใบหน้ามีชีวิตชีวา แต่ใจของเขาเจ็บจนเอวคด

“เย่เชินหลิน นักโทษที่จะตายยังได้รู้เหตุผล ตายไปอย่างเข้าใจ แต่ว่า หลังจากที่ฉันกลับมาได้แค่หนึ่งเดือน นายก็ตัดสินโทษประหารชีวิต” เซี่ยชีหรั่นพูดถามเย่เชินหลิน เธอไม่เชื่อว่าเย่เชินหลินจะฆ่าเธอ

“เซี่ยชีหรั่น เธออยากรู้เหตุผลจริงๆหรอ? ฉันกลัวว่าเธอจะรับไม่ได้” เย่เชินหลินมองไปที่เซี่ยชีหรั่นอย่างเคร่งขรึม เธอมาถามหาเหตุผลจากเขา เซี่ยชีหรั่น ทำไมเธอไม่ไปถามจงหวีฉวนดูล่ะ?

“พวกเธอสองคน ถอยออกไปจากฉันหน่อย” เย่เชินหลินไม่อยากให้คนอื่นรู้เหตุผลของเขากับเซี่ยชีหรั่น เขามองไปที่พ่อบ้านกับโม่เสี่ยวหนงที่อยู่ตรงหน้าแล้วพูดว่า “ไม่กลัวตายก็เข้ามาฟังได้”

ถ้าคนอื่นพูดประโยคนี้อาจไม่เชื่อ พ่อบ้านกับเย่เชินหลินอยู่ด้วยกันมานานขนาดนี้ เขารู้ความสามารถของชายคนนี้อย่างชัดเจน

โม่เสี่ยวหนงมองพ่อบ้านถอยออกไป เธอลังเลไม่อยากถอย

“อะไร เธออยากจะอยู่ให้โดนฆ่าปิดปากหรอ? วางใจเถอะ ฉันไม่เคยขาดผู้หญิงอยู่แล้ว” เย่เชินหลินไม่รู้ว่าพูดคำนี้ให้โม่เสี่ยวหนงฟังหรือพูดให้เซี่ยชีหรั่นฟัง แต่โม่เสี่ยวหนงก็เชื่อฟังแล้วถอยตามพ่อบ้านออกไป

“เชินหลิน”

“เรียกฉันว่าคุณเย่”

เซี่ยชีหรั่นยังไม่ทันพูดก็ถูกเย่เชินหลินขัดขึ้น ในใจเธอรู้สึกกลัวเล็กน้อย เธอเชื่อมั่นในความรู้สึกของพวกเธอมาก ความรักแข็งแกร่งยิ่งกว่าทอง ความผิดปกติของเย่เชินหลินแบบนี้ทำให้เซี่ยชีหรั่นกลัวอย่างไร้สาเหตุ

“ทำไม กลัวแล้วหรอ?” เย่เชินหลินไม่พลาดการแสดงออกบนใบหน้าของเซี่ยชีหรั่น เขาจะไม่ยอมปล่อยเวลาในการดูถูกเซี่ยชีหรั่น ทำร้ายเซี่ยชีหรั่นจิตใจของเขาก็จะเป็นสุขจากการแก้แค้น ความเสียใจ ความซับซ้อน อารมณ์ที่ไม่อาจบรรยายได้

“คุณเย่ ก่อนตัดสินประหารฉันรบกวนคุณบอกฉันทีว่าทำไม? คนทำตามอำเภอใจอย่างคุณ เปลี่ยนไปจนไม่รู้จักสักนิด ทำเอาฉันไม่อยากเชื่อ” เซี่ยชีหรั่นพูดคำเหล่านี้ดวงตาของเธอก็ไม่อาจหลั่งน้ำตาออกมาได้ เธอไม่สามารถแยกความทรมานของน้ำตากับความเจ็บปวดได้แล้ว

“เซี่ยชีหรั่น ในเมื่อเธออยากรู้ขนาดนั้น งั้นฉันจะไม่กีดกันที่จะบอกเธอ พ่อสุดที่รักของเธอจงหวีฉวน เขาฆ่าพ่อของฉัน เธอบอกซิฉันไม่ควรเกลียดเธอหรอ?” เย่เชินหลินพูดจบน้ำตาก็ค่อยๆไหลอาบแก้ม ความคับแค้นใจทั้งหมดตลอดหนึ่งเดือนนี้ถูกพ่นออกมา

“เธอเอาแต่ขอร้องอ้อนวอนให้ฉันปล่อยพ่อเธอไป ถ้าไม่ใช่เพราะความเมตตาของฉันเขาไม่ตายและไม่ถูกจำคุกตลอดชีวิต ก็เพราะความอ่อนโยนของฉันในช่วงเวลาหนึ่ง ฉันได้อะไรตอบแทน? เธอบอกฉันสิผลตอบแทนมันคืออะไร” เย่เชินหลินดึงสองมือของเซี่ยชีหรั่นขึ้นมาจับพร้อมถามเธอ

“เป็นไปไม่ได้ พ่อไม่ใช่ตายด้วยโรคหัวใจวายเฉียบพลันหรอ? ทำไมเป็นพ่อฉันฆ่า?” เซี่ยชีหรั่นนึกถึงหนังสือพิมพ์ที่บอกว่าเย่เฮ่าหรันเสียชีวิตลงด้วยโรคหัวใจวายเฉียบพลัน นี่มันจะไปเกี่ยวข้องกับจงหวีฉวนได้ยังไง?

เธอไม่เชื่อ จงหวีฉวนจะฆ่าประธานเย่ได้ยังไง?