ตอนที่ 1020 สาวใช้ตัวแสบ 924

ตอนที่ 1020 สาวใช้ตัวแสบ 924

“มา บอกอดีตสาวใช้ผมหน่อยว่าผู้หญิงของเย่เชินหลินคนนี้ชื่ออะไร” ดูเหมือนเย่เชินหลินยังสะใจไม่พอ

“ไม่ ไม่ต้องบอก ขอร้องอย่าพูดอะไรเลย”

เซี่ยชีหรั่นกุมหัวแล้วส่ายไปส่ายมา เธอไม่อยากฟังคำพูดต่อไปนี้

โม่เสี่ยวหนงเห็นสภาพของเซี่ยชีหรั่นแล้วรู้สึกผิดและกลัวมาก แต่เมื่อเธอต้องเผชิญกับใบหน้าอันชั่วร้ายของเย่เชินหลิน แล้ว เธอจำเป็นต้องกำมือแน่น ๆ แล้วกัดฟันพูดออกมาเพื่อตำแหน่งนั้น

“พี่ หนูเสี่ยวหนงเอง หนูมาหาพวกพี่” โม่เสี่ยวหนงพยายามพูดอย่างเป็นธรรมชาติ แต่ไม่ว่าเธอจะพยายามแค่ไหน น้ำเสียงของเธอก็ฟ้องว่าเธอนั้นเป็นผู้ทรยศอยู่ดี

“ไป ไปให้พ้นเลยนะ ฉันดีกับเธอขนาดนี้ แต่เธอกลับมาเล่นชู้กับพี่เขยตัวเอง” เซี่ยชีหรั่นอดไม่ได้ที่จะตะโกนกรีดร้องออกมา ดวงตาของเธอแดงก่ำแล้วเริ่มหายใจเร็วขึ้น

“พี่ พี่ดีกับหนูตรงไหนเหรอ? เรื่องแบบนี้มันก็ควรต้องแบ่ง ๆ กันสิ” เมื่อโม่เสี่ยวหนงได้ยินคำพูดที่น่ารังเกียจของเซี่ยชีหรั่นแล้ว ความรู้สึกผิดของเธอได้หายไปอย่างหมดจดทันที เธอจึงกลับมาพูดด้วยน้ำเสียงปกติอีกครั้ง “อีกอย่างพี่ก็ท้องโตขนาดนี้แล้วจะปรนนิบัติพี่เขยยังไงล่ะ พี่เขยจะขาดความสุขไม่ได้ในขณะที่พี่ตั้งท้องนะ”

รอยยิ้มอันแสนหวานของโม่เสี่ยวหนงได้พูดในสิ่งที่น่ารังเกียจที่สุดโดยไม่รู้สึกผิดเลย

“ไป โม่เสี่ยวหนง เธอไปให้พ้นเลยนะ” ขณะนี้เซี่ยชีหรั่นไม่มีน้ำตาให้เสียอีก เธอดูเหมือนจะได้ยินเสียงหัวใจที่แตกสลายของเธอ

“ฉันไม่อยากเห็นหน้าเธออีก โม่เสี่ยวหนง” เซี่ยชีหรั่นพูดซ้ำ ๆ เธอคอยดูแลและปฏิบัติต่อโม่เสี่ยวหนงเหมือนน้องสาวแท้ ๆ ของเธอมาโดยตลอด ที่ผ่านมาเย่เชินหลินก็เคยเตือนเธอเหมือนกัน และในวันนี้เซี่ยชีหรั่นเข้าใจแล้ว โจรขึ้นบ้านเธอยังไม่รู้ตัว มันช่างไร้ประโยชน์สิ้นดีสำหรับความไว้ใจที่มีต่อเธอ

โม่เสี่ยวหนงรู้สึกกลัวเมื่อเห็นเย่เชินหลินไม่พูดไม่จา เพราะเธอไม่รู้สาเหตุที่เย่เชินหลินทะเลาะกับเซี่ยชีหรั่น ที่ผ่านมาพวกเขาเคยทะเลาะกัน แต่ในที่สุดก็คืนดีกันเหมือนเดิม ดังนั้นโม่เสี่ยวหนงก็ไม่กล้าประมาทเหมือนกัน เธอยังมีความคิดที่เป็นของตัวเอง ถ้าวันหนึ่งเย่เชินหลินกับเซี่ยชีหรั่นคืนดีกันแล้ว คนที่ลำบากจะเป็นเธออย่างแน่นอน

โม่เสี่ยวหนงแอบมองเย่เชินหลิน

สายตาของเย่เชินหลินยังมองไปที่เซี่ยชีหรั่นอย่างเย็นชา เขาพูดอย่างหนักหน่วงอีกครั้ง “เซี่ยชีหรั่น คนที่จะไปให้พ้นคือเธอมากกว่านะ เธอคิดว่าเธอคือใคร? คุณนายเย่งั้นเหรอ?”

คำพูดนี้ทิ่มแทงจิตใจของเซี่ยชีหรั่นอีกครั้ง

แม้คนนอกจะดูถูกเธออย่างไรเธอก็สามารถเพิกเฉยได้ แต่สองคนตรงหน้าเธอ คนหนึ่งคือน้องสาว ส่วนอีกคนคือคนที่เธอรักมากที่สุด หัวใจของเธอต้องเจ็บปวดมากแค่ไหน

“เชินหลิน คุณพูดอะไรผิดหรือเปล่า เชินหลิน คุณมองฉันสิ ฉันคือชีหรั่นนะ ชีหรั่นของคุณไง” เซี่ยชีหรั่นไม่อยากเชื่อว่าเย่เชินหลินจะพูดเช่นนั้นได้ เพราะนี่คือคำพูดสำหรับคนอื่นมากกว่า

เซี่ยชีหรั่นพยายามลุกขึ้นยืนแล้วขยับเข้าไปหาเย่เชินหลิน เสื้อผ้าของเธอเปียกฝนไปหมด รวมถึงเส้นผมที่เปียกแฉะติดอยู่บนแก้มอันซีดจางของเธอ

“เซี่ยชีหรั่น เธออยากเข้ามาบำเรอผมพร้อมกับโม่เสี่ยวหนงเหรอ?” เย่เชินหลินเฝ้ามองฝีเท้าที่ส่ายไปมาของเซี่ยชีหรั่นแล้วพูดอย่างเย้ยหยัน ความทุกข์ของเขาเจือจางลงเมื่อเห็นเซี่ยชีหรั่นอยู่ในสภาพนี้

“เชินหลิน คุณเมาหรือเปล่า?” เซี่ยชีหรั่นพยายามทุกวิถีทางเพื่อหาหนทางให้กับตัวเอง แม้จะเป็นข้ออ้างที่ฟังดูแย่ก็ตามเธอก็จะลอง เพราะเธอพอแล้วสำหรับชีวิตที่ขาดเย่เชินหลิน

ความชั่วร้ายบนใบหน้าของเย่เชินหลินรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ เขามองไปที่เซี่ยชีหรั่นแล้วพูดทีละคำอย่างชัดเจน “เซี่ยชีหรั่น ผมไม่ได้เมา ที่ผ่านมาต่างหากที่ทำให้ผมต้องมึนเมา แต่ตอนนี้ผมตื่นแล้ว”

เขาคิดว่าตัวเองบ้าไปแล้วที่คบกับเซี่ยชีหรั่น เพราะทั้ง ๆ ที่รู้ว่าเธอเป็นลูกสาวของจงหวีฉวนแต่เขากลับหมั้นหมายกับเธอ เย่เชินหลินหัวเราะกับความโง่เขลาของตนเอง

“ทำไม คุณอยากเห็นผมมีความสุขกับน้องสาวคุณจริง ๆ เหรอ?” เย่เชินหลินพยายามใช้คำพูดประชดประชันเพื่อเสียดสีความรู้สึกของเซี่ยชีหรั่น แต่ความจริงแล้วเขามีความสุขมากแค่ไหนหรือที่เห็นเซี่ยชีหรั่นต้องทนเจ็บปวด?

เซี่ยชีหรั่นเจ็บปวดมากเท่าไหร่ เขาเย่เชินหลินก็เจ็บปวดมากเท่านั้น

เซี่ยชีหรั่นส่ายหัว ไม่ เย่เชินหลิน เธอเดินโซเซแล้วล้มลงกับพื้นอีกครั้ง มือของเธอกุมท้องโดยสัญชาตญาณ ดวงตาของเซี่ยชีหรั่นสว่างขึ้นทันทีเมื่อคิดถึงลูกในท้อง

“เชินหลิน คุณดูสินี่คือลูกของเรานะ คุณตื่นเถอะ มาดูลูกของเราสิ” เซี่ยชีหรั่นนึกถึงความรักของเย่เชินหลินที่มีต่อเด็ก แม้เขาจะไม่ชอบส้งหลิงหลิง แต่เขาก็รักตัวน้อยเย่เจิ้งเหิง เซี่ยชีหรั่นหวังว่าลูกของเธอจะทำให้เย่เชินหลินเปลี่ยนใจได้

เธอไม่เชื่อว่าเย่เชินหลินจะเฉยเมย แม้เขาจะเย็นชาและไร้ความปรานี แต่เด็กคนนี้อาจทำให้หัวใจเหล็กของเขาอ่อนลงได้

เซี่ยชีหรั่นยังไม่รู้ว่าเย่เชินหลินเกลียดเธอก็เพราะเธอเป็นลูกสาวของจงหวีฉวน และลูกในท้องเธอก็เป็นสายเลือดของจงหวีฉวนเหมือนกัน สำหรับการเดิมพันครั้งนี้เธอได้ถูกกำหนดให้เป็นผู้พ่ายแพ้อย่างแน่นอน เธอต้องพ่ายแพ้อย่างราบคาบแน่

“ถ้าคุณไม่บอกผมก็คงลืมไปแล้ว ต้องขอบคุณที่เตือนผมนะเซี่ยชีหรั่น” รอยยิ้มบนใบหน้าของเย่เชินหลินเบิกกว้างขึ้น เขามองเซี่ยชีหรั่นด้วยหางตา

เซี่ยชีหรั่นไม่ได้เข้าใจรอยยิ้มบนใบหน้าของเย่เชินหลินอย่างแท้จริง เธอแค่คิดว่าเย่เชินหลินจะเป็นห่วงเด็ก

“เชินหลิน คุณดูสิ ลูกของเราจะคลอดในไม่ช้านี้แล้วนะ”

ใบหน้าเซี่ยชีหรั่นเต็มไปด้วยรอยยิ้มอันหวานชื่นเมื่อพูดถึงเด็กคนนี้ แต่รอยยิ้มนี้ได้ทิ่มแทงจิตใจของเย่เชินหลินอีกครั้ง ทำไมเซี่ยชีหรั่นถึงยิ้มอย่างมีความสุขได้ขนาดนี้ ทำไมจงหวีฉวนถึงไร้ยางอายได้ขนาดนี้ แล้วทำไมเย่เฮ่าหรันต้องกลายเป็นผงธุลีดินไปตลอดกาล