ตอนที่ 1019 สาวใช้ตัวแสบ 923

ตอนที่ 1019 สาวใช้ตัวแสบ 923

เมื่อเห็นพ่อบ้านเดินออกไปอีกครั้งโม่เสี่ยวหนงจึงย่ำเท้าอยู่กับที่ด้วยความหมั่นไส้ ในใจเธอเต็มไปด้วยความเกลียดชังแต่ทำได้เพียงอดทนไว้ จากนั้นโม่เสี่ยวหนงก็พูดเบา ๆ อย่างอ่อนโยน “เชินหลิน ทำไมตอนนี้คุณอยากเจอเซี่ยชีหรั่นคนนั้นแล้ว”

ดูเหมือนว่าโม่เสี่ยวหนงจะลืมไปว่าเซี่ยชีหรั่นที่เธอเอ่ยถึงคือพี่สาวของเธอเอง

เย่เชินหลินยื่นมืออันทรงพลังของเขาออกไปกระชากโม่เสี่ยวหนงมายืนอยู่ตรงหน้าเขา ทั้งสองยืนอยู่ในตำแหน่งที่สบตากัน คนนอกอาจจะคิดว่าพวกเขานั้นมีความสัมพันธ์อันหวานชื่นต่อกัน

“จำไว้ เชินหลินไม่ใช่ชื่อที่คุณจะเรียกได้ เรียกผมว่าคุณเย่” เย่เชินหลินพูดอย่างดูถูกโม่เสี่ยวหนง จากนั้นเขาปล่อยเธอล้มลงกับพื้นโดยไม่สนใจ

เย่เชินหลินมองไปที่โม่เสี่ยวหนงอย่างเย้ยหยัน เธอเป็นแค่หมากรุกตัวหนึ่งของเขา เป็นหมากรุกที่นำมาใช้ในการแก้แค้นเซี่ยชีหรั่นเท่านั้น แต่หมากรุกตัวนี้ค่อนข้างจะหลงตัวเองมากเกินไป เขาจึงต้องตักเตือนเธอบ้าง

ดวงตาโม่เสี่ยวหนงเบิกกว้างแล้วมองไปที่เย่เชินหลิน ด้วยความหวาดกลัว ซึ่งนี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นเย่เชินหลินน่ากลัวขนาดนี้ ความน่าเกรงขามของเขาทำให้ผู้อื่นต้องกลัวจนหัวหด ที่ผ่านมาเธอเคยเปล่งประกายภายใต้รัศมีของเซี่ยชีหรั่นแต่ไม่เคยเห็นอีกแง่มุมความโหดเหี้ยมของเย่เชินหลิน หลายวันที่ผ่านมาไม่มีใครคอยสั่งสอนโม่เสี่ยวหนงจนทำให้เธอเหิมเกริมและลืมตัวตนของเธอ

“ไม่ เชินหลิน ฉัน......” โม่เสี่ยวหนงพยายามประคองตัวไว้และเธอพยายามอธิบายแต่กลับพูดจาติดอ่างไม่สามารถบอกเหตุผลออกมาได้

“จำไว้ให้ดีนะ คุณไม่คู่ควรกับเชินหลินสองคำนี้และผมก็เป็นคนที่ไม่เคยขาดแคลนผู้หญิงด้วย” เย่เชินหลินมองโม่เสี่ยวหนงด้วยหางตา เธอเป็นเหมือนสัตว์เลี้ยงที่เขาจะมีหรือไม่มีก็ได้

โม่เสี่ยวหนงยังคงทรุดตัวอยู่บนพื้น เธอได้แต่เบิกตากว้างแล้วจ้องมองเย่เชินหลินอย่างหวาดกลัว

“เดี๋ยวพี่สาวคุณเซี่ยชีหรั่นจะเข้ามา คุณต้องทำทุกอย่างเพื่อหลอกล่อผม ถ้าคุณทำให้ผมพึงพอใจได้ ไม่แน่ผมอาจจะพิจารณาให้คุณอยู่ต่อที่นี่ไปตลอดก็ได้”

ดูเหมือนว่าจงหวีฉวนอยากเห็นน้ำตาของเซี่ยชีหรั่นมากนัก ไม่รู้ว่าคุณจะมีปฏิกิริยาอย่างไรถ้าเห็นลูกสาวคุณถูกกระทำ? บางทีคุณอาจจะไม่สนใจเลยก็ได้ เพราะท้ายที่สุดแล้วคุณก็เป็นคนไร้จิตใต้สำนึกอยู่ดี แต่ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกันนะว่าต่อไปเซี่ยชีหรั่นจะรับคุณเป็นพ่ออยู่อีกหรือไม่

ครั้งนี้พ่อบ้านเร่งกลับไปเพื่อบอกข่าวให้เซี่ยชีหรั่นรู้อย่างเร็วที่สุด เผื่อจะทำให้ผู้หญิงที่สิ้นหวังในกลางสายฝนคนนี้ได้มีความสุขบ้าง

เมื่อเซี่ยชีหรั่นเห็นพ่อบ้านเดินกลับมาอีกครั้ง เธอจึงรีบลุกขึ้นอย่างมีความสุข แต่รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอได้หายไปก่อนที่เธอจะยิ้มออกมาด้วยซ้ำ เพราะเธอรู้จักเย่เชินหลินดี คนอย่างเขาถ้าตัดสินใจแล้วก็คงเปลี่ยนแปลงได้ยาก เธอไม่กล้าหวังอะไรอีก เซี่ยชีหรั่นรู้สึกตลกกับความโง่เขลาของตัวเองมาก เธอจึงเตรียมตัวก้าวออกไปด้วยความขมขื่น แต่เธอไม่รู้จะไปไหนต่อ ที่ไหนคือบ้านสำหรับเธอ ซึ่งที่ผ่านมาเธอคิดเสมอว่าที่ไหนมีเย่เชินหลิน ที่นั่นก็จะมีบ้านของเซี่ยชีหรั่นคนนี้

เซี่ยชีหรั่นหัวเราะให้กับความคิดปรารถนาของตน

“รอก่อนครับคุณนายเย่” เมื่อพ่อบ้านเห็นเซี่ยชีหรั่นมีทีท่าว่าจะจากไป เขาจึงรีบห้ามเธอเอาไว้ คุณเย่รับปากแล้วว่าจะให้เธอเข้าไปพบ แล้วทำไมเธอถึงต้องจากไปด้วย?

“พ่อบ้าน ขอบคุณนะ ขอโทษจริง ๆ ที่ให้ทำคุณต้องเดินเข้าออกหลายรอบในวันฝนตกแบบนี้ ชีหรั่นขอขอบคุณจริง ๆ” เซี่ยชีหรั่นพูดจบเธอก็โค้งคำนับแสดงความขอบคุณต่อพ่อบ้าน เธอไม่มีอะไรจะตอบแทนเขาได้นอกจากสิ่งนี้

พ่อบ้านรีบวิ่งเข้าไปหาเธออย่างใจจดใจจ่อ “อย่าทำแบบนี้ครับคุณนายเย่ คุณเย่รับปากจะพบคุณแล้ว แกต้องการพบคุณแล้วนะครับ”

เซี่ยชีหรั่นไม่เชื่อในสิ่งที่เธอได้ยิน เธอพยายามส่ายหัวให้ตื่นจากความฝัน แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้งพ่อบ้านก็ได้เดินเข้ามาใกล้เธอ

“พ่อบ้าน คุณพูดจริงเหรอ?”

เซี่ยชีหรั่นรวบรวมความกล้าของเธอ เธอหายใจเข้าลึก ๆ แล้วค่อยถามคำถามสั่น ๆ นี้ เซี่ยชีหรั่นรู้ตัวว่าน้ำเสียงของเธอเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน เชินหลินของเธอยอมพบเธอแล้ว มันเป็นความสุขที่เหนือกว่าสิ่งอื่นใดสำหรับเซี่ยชีหรั่นคนนี้ รูม่านตาของเธอขยายออก ด้วยรอยยิ้มที่สวยงามบนใบหน้าของเธอ ทำให้เสี่ยวเฉินและเสี่ยวจางเห็นแล้วต่างก็ต้องเขินอายจนหน้าแดง ทั้งสองได้แต่ก้มหน้าไม่กล้ามองเซี่ยชีหรั่นอีก

พ่อบ้านรีบพยักหน้าตอบ นี่อาจเป็นสิ่งที่มีความสุขที่สุดในชีวิตของเขาที่ทำให้คู่รักทั้งสองได้พบกัน

“มา ตามผมมานะครับ” พ่อบ้านพาเซี่ยชีหรั่นเข้าไปในสถานที่ที่เธอคุ้นเคย

เซี่ยชีหรั่นมองไปที่ทิวทัศน์และรูปแบบการตกแต่งบ้านที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลง มุมปากของเธอฉีกกว้างแล้วแสดงรอยยิ้มที่ไม่เคยมีในรอบหนึ่งเดือนที่ผ่านมา เธอดูมีความสุขมาก

“คุณนายเย่ครับ สิ่งที่คุณกำลังจะเห็นมันอาจจะไม่ใช่ความจริงเสมอไปนะครับ” พ่อบ้านเตือนสติเธออีกครั้ง

เมื่อเซี่ยชีหรั่นนึกถึงเย่เชินหลินที่โกหกส้งหลิงหลิงในอดีตเธอจึงหัวเราะออกมาเบา ๆ มีเพียงเขาเท่านั้นที่คิดทำแบบนั้นได้ ไม่เป็นไรหรอก ไม่ว่าเย่เชินหลินจะอยู่ในสถานการณ์ไหนเซี่ยชีหรั่นก็จะรับให้ได้

ทั้งสองเดินผ่านสวนหน้าบ้านและเข้าไปห้องโถงในบ้าน

“คุณเย่ครับ ผมพาคุณนายเย่มาแล้วครับ” พ่อบ้านพูดด้วยความเคารพ

เซี่ยชีหรั่นไม่ทันฟังคำพูดของพ่อบ้าน สายตาของเธอจดจ่อไปที่เย่หลินหลินที่อยู่ตรงหน้า เธอค่อย ๆ เปิดปากแต่ไม่รู้จะพูดอะไร

ร่างนั้น เธอตราตรึงในหัวใจของเธอ แม้ไม่มองหน้าเขาเธอก็รู้ว่าเขาคือใคร เขาคือเย่เชินหลินของเธอ

เย่เชินหลินกอดผู้หญิงคนหนึ่งที่แต่งตัวในชุดหรูหราทันสมัย ผู้หญิงคนหนึ่ง

“ไม่ คุณไม่ใช่เย่เชินหลิน” เซี่ยชีหรั่นตะโกนร้อง “พ่อบ้าน ฉันจะพบเชินหลิน”

“คุณเย่ครับ คุณนายเย่......” พ่อบ้านพยายามจะพูดแทนเซี่ยชีหรั่น

“คุณนายเย่อะไร ต่อไปเรียกเธอว่าคุณเซี่ยก็พอ เหอะ ๆ ผมลืมไป เธอไม่คู่ควรด้วยซ้ำ เธอเป็นแค่สาวใช้คนหนึ่งของผม” คำพูดที่มีพลังทำลายล้างได้ออกจากปากของเย่เชินหลิน โม่เสี่ยวหนงที่อยู่ในอ้อมแขนของเย่เชินหลินก็รู้สึกตกใจไม่น้อย