ตอนที่ 1018 สาวใช้ตัวแสบ 922

ตอนที่ 1018 สาวใช้ตัวแสบ 922

“คุณนายเย่ครับ ผมว่าคุณอย่าเพิ่งพบคุณเย่ก่อนเลยดีกว่าครับ” พ่อบ้านรู้จักสถานะของโม่เสี่ยวหนงดี ถ้าเซี่ยชีหรั่นรู้ว่าโม่เสี่ยวหนงกำลังทำอะไรอยู่ เธอคงต้องโกรธและเจ็บปวดใจอย่างแน่นอน

เมื่อได้ยินพ่อบ้านพูดแบบนี้แล้ว เซี่ยชีหรั่นยิ่งอยากเจอเย่เชินหลินเข้าไปใหญ่ เธอรู้สึกว่าต้องมีเรื่องเลวร้ายกำลังจะเกิดขึ้นกับเย่เชินหลิน เชินหลิน คุณทำอะไรกันแน่

“คุณนายเย่ คุณเย่ยังไม่อยากเจอคุณ” พ่อบ้านพูดอย่างลำบากใจ “หรือว่าคุณไปพักที่บ้านตระกูลหลี่ก่อนดีไหมครับ?” พ่อบ้านเคยได้ยินว่าเซี่ยชีหรั่นกับเย่เชินหลินต่างก็มีกุญแจบ้านพักตระกูลหลี่ ดังนั้นเขาจึงแนะนำให้เซี่ยชีหรั่นไปที่นั่นก่อน

“พ่อบ้าน คุณช่วยไปพูดกับเขาอีกรอบได้ไหม ฉันขอร้องคุณแล้วล่ะ ช่วยฉันหน่อยนะ” เซี่ยชีหรั่นยืนอยู่ท่ามกลางสายฝน หยดน้ำที่ไหลรินบนแก้มเธอไม่รู้ว่าเป็นน้ำฝนหรือน้ำตา เธอกุมท้องไว้แน่น ๆ ด้วยมือข้างหนึ่งของเธอ

“เสี่ยวเฉิน นายช่วยเอาร่มให้คุณนายเย่หน่อย คุณนายครับ ผมจะเข้าไปพูดอีกครั้งนะครับ” พ่อบ้านทนดูไม่ไหวจริง ๆ เขาหันหลังแล้วเดินจากไปทันที

เสี่ยวเฉินกับเสี่ยวจางก็ไม่สามารถทนดูได้ เสี่ยวเฉินรีบไปหยิบร่มให้เธอ

ในขณะที่พ่อบ้านเดินกลับไปในบ้านเย่เชินหลินก็กำลังเดินกลับห้องด้วยใบหน้าอันเศร้าหมอง หลังจากได้รับข้อความของสิบสามเขารู้ว่าเซี่ยชีหรั่นต้องมาหาเขาอย่างแน่นอน แต่เขาไม่อยากเจอเธอ

“เชินหลิน” โม่เสี่ยวหนงเรียกชื่อเขา ตั้งแต่เย่เชินหลินให้เธอเข้ามาในบ้านตระกูลเย่โม่เสี่ยวหนงไม่เคยเรียกเขาว่าพี่เขยเลย เธอเรียกชื่อเขามาตลอด และเย่เชินหลินก็ไม่ได้ห้ามเธอด้วย

เย่เชินหลินนั่งหลับตาอยู่บนเก้าอี้ ไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

โม่เสี่ยวหนงรู้สึกกลัวมาก เธอรู้ว่าในใจเย่เชินหลินยังมีเซี่ยชีหรั่นอยู่ ไม่งั้นคงปล่อยให้เธอเข้าไปนอนห้องของเซี่ยชีหรั่นนานแล้ว

ไม่ได้ เธอต้องห้ามไม่ให้เย่เชินหลินกับเซี่ยชีหรั่นได้พบกัน ถ้าเย่เชินหลินได้เจอเซี่ยชีหรั่นทุกอย่างมันก็อาจจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมก็ได้ ไม่ กว่าเธอจะเข้ามาตระกูลเย่อีกครั้งมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เธอจะยอมแพ้แบบนี้ไม่ได้

โม่เสี่ยวหนงเอื้อมมือออกไปแตะไหล่เย่เชินหลิน แต่เย่เชินหลินบอกเธอตลอดว่าห้ามแตะต้องตัวเขา ตอนนี้โม่เสี่ยวหนงไม่สนใจอะไรอีกแล้ว เธอเชื่อว่าถ้าผู้ชายเกิดอารมณ์แล้วเขาจะห้ามตัวเองไม่ได้

เสียงอันเย็นชาของเย่เชินหลินดังขึ้น

“ออกห่างจากผมหนึ่งเมตร”

เขาจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าโม่เสี่ยวหนงคิดอะไรอยู่ เธอดีไม่พอที่จะล่อลวงเขาได้หรอก แต่การปรากฏตัวของโม่เสี่ยวหนงก็เป็นไปตามแผนของเขาได้อย่างราบรื่นเหมือนกัน เพราะเขาเกลียดเซี่ยชีหรั่น โม่เสี่ยวหนงจึงเป็นเครื่องมือที่ดีที่สุดของเขา ขอเพียงเธอได้เห็นหน้าโม่เสี่ยวหนง เย่เชินหลินเชื่อว่าผลลัพธ์มันต้องดีอย่างแน่นอน

“เชินหลิน” โม่เสี่ยวหนงเอ่ยปากพูดด้วยความกล้าหาญ

ทั้งสองยังไม่ทันได้คุยกันพ่อบ้านก็มาเคาะประตูห้องอีกครั้ง

“คุณเย่ครับ คุณนายเย่อยากพบคุณจริง ๆ นะครับ” พ่อบ้านจงใจเรียกคุณนายเย่ตลอดเพื่อจะบอกให้โม่เสี่ยวหนงได้รู้ว่าเซี่ยชีหรั่นต่างหากที่เป็นคุณนายที่แท้จริงของตระกูลเย่ ส่วนเธอก็แค่ของเล่นของเย่เชินหลินเท่านั้นเอง

เดิมทีได้ยินเขาเรียกแบบนี้โม่เสี่ยวหนงก็เหลือทนแล้ว ตอนนี้เธอได้ยินอีกครั้งก็ยิ่งโกรธมากขึ้น แต่เธอไม่กล้าพูดอะไรอีก เพราะตั้งแต่เย่เชินหลินให้เธอออกห่างเขาหนึ่งเมตรโม่เสี่ยวหนงก็เงียบอย่างชาญฉลาดแล้ว

“บอกเธอกลับไป”

เย่เชินหลินพูดอย่างเย็นชา

“คุณเย่ครับ คุณนายเย่จะไม่ยอมไปไหนถ้าไม่ได้พบคุณครับ” แม้เซี่ยชีหรั่นไม่ได้พูด แต่พ่อบ้านมั่นใจว่าเธอต้องคิดอย่างนั้นแน่นอน

โม่เสี่ยวหนงทนฟังไม่ได้อีก เธอกังวลมากแต่ไม่กล้าแสดงออก เย่เชินหลินกำลังโกรธเธออยู่ เธอจะดื้อด้านอีกไม่ได้ เมื่อได้ยินเสียงของพ่อบ้านแล้วโม่เสี่ยวหนงก็เปิดประตูพูดกับเขา “พ่อบ้าน คุณแค่ปฏิเสธยังไม่เป็นเลย แล้วจะเป็นพ่อบ้านได้ไงล่ะ?”

“ให้เธอรอไปก่อน” เย่เชินหลินไม่ได้สนใจคำพูดของโม่เสี่ยวหนง เขาต้องการให้คนนอกสับสน ให้คนอื่นคิดว่าเขาหมกมุ่นอยู่กับ โม่เสี่ยวหนง เซี่ยชีหรั่นคุณไม่อยากให้ผมยุ่งกับโม่เสี่ยวหนงไม่ใช่หรือ? อยากรู้เหมือนกันว่าถ้าคุณเจอสถานการณ์แบบนี้แล้วจะรู้สึกอย่างไร?

พ่อบ้านตกใจและพูดอะไรไม่ออก

เย่เชินหลินไม่อยากเห็นเซี่ยชีหรั่น ทุกครั้งที่เห็นหน้าเธอเขาจะนึกถึงความตายของเย่เฮ่าหรัน เขากลัวจะควบคุมตัวเองไม่ได้แล้วทำร้ายเซี่ยชีหรั่น รวมถึงเด็กในท้องเธอด้วย

พ่อบ้านไม่กล้าพูดอะไร แม้เขาจะเห็นใจเซี่ยชีหรั่นมากแต่ก็ช่วยได้เท่านี้จริง ๆ

“ยังไม่ไปอีก” โม่เสี่ยวหนงมองไปที่พ่อบ้าน ตอนนี้เธอไม่กล้าทำตัวสูงส่งอีก ได้แต่ชักสีหน้าใส่เขา

พ่อบ้านมองหน้าโม่เสี่ยวหนงอย่างลึกซึ้งแล้วหันหลังเดินจากไป แววตาคู่นั้นทำให้โม่เสี่ยวหนงเริ่มรู้สึกกลัว แต่เธอพยายามปลอบใจตัวเอง ขอเพียงสักวันเธอได้เป็นผู้หญิงของเย่เชินหลินแล้ว พ่อบ้านก็จะไม่กล้าทำอะไรเธออีก เมื่อคิดแบบนี้แล้วโม่เสี่ยวหนงก็ยิ่งมีความทะเยอทะยานมากขึ้น

เซี่ยชีหรั่นถือร่มแล้วยืนรอพ่อบ้านอย่างใจจดใจจ่อ

เพียงแค่ไม่กี่นาทีแต่ทำให้เธอรู้สึกว่ามันยาวนานกว่าฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วงหลาย ๆ ฤดู

เมื่อเห็นพ่อบ้านปรากฏตัวอีกครั้งเซี่ยชีหรั่นรู้สึกดีใจมาก ความสุขของเธอได้ส่งผลต่อเสี่ยวเฉินและเสี่ยวจาง

“พ่อบ้าน เชินหลินยอมพบฉันแล้วใช่ไหม” เซี่ยชีหรั่นดีใจมาก แต่เธอไม่ได้สังเกตว่าสีหน้าพ่อบ้านไม่มีความสุขเลย

พ่อบ้านอยากบอกความจริงกับเซี่ยชีหรั่นว่าคุณเย่ไม่อยากเจอเธอ แต่เมื่อเห็นดวงตาที่คาดหวังของเซี่ยชีหรั่นแล้วเขาพูดออกจากปากไม่ได้จริง ๆ

“คุณนายเย่ครับ คุณเย่บอกว่าคุณเหนื่อยมากแล้ว ให้คุณกลับไปที่บ้านพักตระกูลหลี่ก่อน ค่อยมาวันหลังครับ” พ่อบ้านพยายามพูดจาอ้อมค้อมเพื่อเกลี้ยกล่อมเธอ เขากลัวถ้าพูดความจริงแล้วเซี่ยชีหรั่นจะรับไม่ได้

“ไม่ พ่อบ้าน ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้น ฉันต้องการพบเขาจริง ๆ” ร่มในมือของเซี่ยชีหรั่นตกลงไปบนพื้นแต่เธอไม่สนใจอีก เธอได้แต่มองเข้าไปในบ้านที่อยู่ไม่ไกล คนรักของเธออยู่ข้างในนั้น เพียงแค่ไม่กี่ก้าวเธอก็จะได้พบเจอกับเขาแล้ว

ความพยายามทั้งหมดในใจเธอพังทลายลง

เซี่ยชีหรั่นนั่งลงกับพื้น แรงกายของเธอได้ถูกพรากไปจนไม่เหลือแม้แต่เรี่ยวแรงที่จะยืนต่อ

“คุณนายเย่ รีบลุกขึ้นเถอะครับ” พ่อบ้านเป็นห่วงเซี่ยชีหรั่นมาก