ตอนที่ 1017 สาวใช้ตัวแสบ 921

ตอนที่ 1017 สาวใช้ตัวแสบ 921

“หน้าที่ของเราคือปกป้องคุณและไม่ให้คุณออกจากที่นี่” สิบสามเข้าหาเซี่ยชีหรั่นอย่างระมัดระวัง

“หยุดนะ ห้ามเข้ามา” รอยยิ้มบนใบหน้าของเซี่ยชีหรั่นสวยงามแต่ดูแล้วน่าสงสารเธอมาก

คนอื่น ๆ ในชุดดำกระจัดกระจายอยู่รอบ ๆ เซี่ยชีหรั่นและรอคำสั่งจากสิบสาม

“ฉันเชื่อว่าคำสั่งของเชินหลินคือให้พวกคุณดูแลความปลอดภัยของฉัน แต่ถ้าหากฉันตายแล้วพวกคุณจะอธิบายกับเขายังไง?” เซี่ยชีหรั่นพูดอย่างใจเย็น เธอกำลังเดิมพัน แต่เดิมพันด้วยชีวิตของเธอ เธอมาถูกทางแล้ว เพราะคนเหล่านั้นรู้ว่าเซี่ยชีหรั่นเป็นอะไรสำหรับเย่เชินหลิน

สิบสามส่งสัญญาณให้ทุกคนหยุดลง

“คุณเซี่ย คุณอย่าทำให้พวกเราต้องลำบากใจเลยนะ พวกเราก็แค่ทำตามคำสั่งเท่านั้น” สิบสามยืนพูดอยู่ที่เดิม เธอไม่กล้าก้าวออกไปเพราะกลัวมีดจะบาดเซี่ยชีหรั่น

“ฉันแค่อยากเจอเชินหลิน ฉันแค่อยากมั่นใจว่าเขายังสบายดี” เซี่ยชีหรั่นจับมีดไว้แน่น ๆ แล้วชี้ไปที่คอของเธอ ตอนนี้คออันขาวเนียนของเธอมีคราบเลือดจาง ๆ ไหลออกมา

“แค่ได้เห็นก็พอ”

สิบสามเห็นว่าไม่ใช่เรื่องดีแน่นอนถ้าหากปล่อยเป็นแบบนี้ต่อไป เธอเห็นความพากเพียรนัยน์ตาของเซี่ยชีหรั่น สิบสามมั่นใจว่าถ้าเธอไม่เห็นด้วยกับเซี่ยชีหรั่น เธอต้องใช้มีดปาดหลอดเลือดแดงเธอแน่

“เธอขับรถไปส่งคุณเซี่ยที่คฤหาสน์ตระกูลเย่ แล้วดูแลความปลอดภัยของเธอให้ดีนะ” สิบสามชี้ไปที่ผู้หญิงชุดดำที่ยืนอยู่ด้านหลังของเซี่ยชีหรั่นแล้วพูดกับเธอ จากนั้นเธอก็เดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง เธอละทิ้งหน้าที่ของเธอ ปล่อยให้เซี่ยชีหรั่นออกจากที่นี่ไปได้ สิบสามต้องกลับไปขอขมาลาโทษ

“ฝนกำลังจะตก” สาวชุดดำขมวดคิ้วแล้วชำเลืองมองเซี่ยชีหรั่น จะปล่อยให้เธอกลับไปแบบนี้หรือ?

“คุณส่งฉันออกไปจากที่นี่ แล้วฉันจะหาวิธีกลับไปเอง” เซี่ยชีหรั่นไม่อยากรบกวนพวกเขาอีก แค่คำขู่ตอนนี้ก็มากพอแล้ว

เซี่ยชีหรั่นถือมีดไว้และมองไปที่ผู้หญิงชุดดำคนนั้นอย่างระมัดระวัง เธอไม่กล้าเข้าใกล้พวกเขา

“ขอโทษด้วยค่ะเจ้านาย คุณเซี่ยใช้มีดขู่จะทำร้ายตัวเอง ดิฉันจึงจำเป็นต้องปล่อยให้แกกลับไปหาเจ้านาย ดิฉันขอรับผิดคนเดียวค่ะ” สิบสามส่งข้อความไปถึงเย่เชินหลินและรอการลงโทษจากเขา

ผ่านไปไม่นาน เธอก็ได้รับข้อความตอบกลับจากเย่เชินหลิน เขาไม่ได้ตำหนิสิบสามและสิบสามก็ไม่ได้ถูกลงโทษใด ๆ

เซี่ยชีหรั่นขมวดคิ้วและมองออกไปนอกหน้าต่างรถ ทำไมอากาศแย่จัง ฝนดันมาตกเวลานี้ด้วย เธอเฝ้าดูเม็ดฝนที่โปรยลงมากกระทบกับใบไม้และแหนในสระบัวปั่นป่วน เซี่ยชีหรั่นรู้สึกว่าตัวเองเป็นเหมือนแหนในน้ำนั่น ชีวิตพลิกผันไม่มีที่สิ้นสุด ยังไม่ทันได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ปัญหาใหม่ก็มารุมเร้าเธอแล้ว

เชินหลิน คุณเป็นยังไงบ้าง? ไม่เจอกันตั้งหนึ่งเดือน คุณจะเป็นอย่างไร คุณจะมีผ้าขาวพันศีรษะหรือห้อยแขนไว้ หรือว่าคุณจะเดินออกมาหาฉันไม่ได้เลย?

เซี่ยชีหรั่นจินตนาการเป็นพัน ๆ เรื่องแต่เธอไม่คาดคิดว่าจะได้พบกับนรกที่เย่เชินหลินเตรียมไว้ให้

“คุณเซี่ย ถึงแล้วค่ะ” หญิงชุดดำกล่าวด้วยความเคารพ เธอลงไปเปิดประตูให้เซี่ยชีหรั่น

“ขอบคุณนะ ฝากขอโทษสิบสามด้วยนะ” เซี่ยชีหรั่นมองหญิงชุดดำด้วยความรู้สึกผิด ถ้ามีอีกครั้ง ต่อให้เธอจะรู้สึกผิดอีกเธอก็จะเลือกที่จะทำแบบนี้เหมือนกัน

หญิงชุดดำพยักหน้าแล้วขับรถออกไป

ในเวลานี้ฝนค่อย ๆ เบาลง หญิงชุดดำไม่ได้คิดถึงเรื่องอื่น เมื่อเซี่ยชีหรั่นให้เธอไปเธอก็ไป

“ฉันจะไปพบเย่เชินหลิน” เซี่ยชีหรั่นลงจากรถแล้วเดินไปหน้าคฤหาสน์ตระกูลเย่

“ขออภัยครับ คุณเข้าไปไม่ได้นะครับ คุณเย่สั่งไว้ว่าห้ามคนแปลกหน้าเข้าไปครับ” ยามเฝ้าประตูเป็นพนักงานใหม่ ซึ่งเซี่ยชีหรั่นไม่เคยเห็นเขามาก่อน ตอนนี้มีจุดตรวจแบบนี้แล้วหรือ

เซี่ยชีหรั่นเครียดจนหัวเราะออกมา เธอกลายเป็นคนแปลกหน้าตั้งแต่เมื่อไหร่ ยามเฝ้าประตูเข้มงวดแบบนี้ หรือว่าเย่เชินหลินกำลังเจอกับอะไรอยู่? เซี่ยชีหรั่นเดินไปที่ประตูแล้วพูดอย่างเสียงดัง “ฉันไม่ใช่คนแปลกหน้านะ ฉันคือเซี่ยชีหรั่น คู่หมั้นของคุณเย่ พวกคุณเปิดประตูให้ฉันเข้าไปหาเชินหลินนะ ฉันอยากรู้ว่าเขาสบายดีไหม” เซี่ยชีหรั่นอยากเข้าไป แต่ยามเฝ้าประตูกลับปิดประตูใส่เธอ

“เปิดประตูสิ ไปบอกกับคุณเย่ของพวกคุณว่าเซี่ยชีหรั่นต้องการพบ ฉันจะรอคุณอยู่ที่นี่” เซี่ยชีหรั่นคิดว่าเย่เชินหลินต้องเจอกับเหตุการณ์สำคัญแน่นอน ไม่งั้นเขาคงไม่ทำแบบนี้หรอก เธอรู้สึกกังวลเขามากขึ้น

ยามเฝ้าประตูไม่กล้าปฏิเสธเธอ โดยเฉพาะวันนี้ฝนตกทั้งวัน เซี่ยชีหรั่นยังเป็นหญิงตั้งครรภ์ท้องโตด้วย เขามองดูเธอยืนอยู่ท่ามกลางสายฝนโดยไม่มีร่มด้วย ยามเฝ้าประตูจึงสงสารเธอแล้วพยักหน้าพูดกับเธอ “งั้นคุณรอสักครู่นะครับ ผมขอไปถามคุณเย่ก่อนครับ”

ยามเฝ้าประตูคนหนึ่งแซ่จาง ส่วนอีกคนแซ่เฉิน ปกติแล้วจะเรียกพวกเขาว่าเสี่ยวจางกับเสี่ยวเฉิน

เสี่ยวเฉินเข้าไปรายงานให้กับเย่เชินหลิน ส่วนเสี่ยวจางรออยู่ที่เดิม

“คุณเซี่ยครับ คุณมาขอพบคุณเย่ของเรามีธุระอะไรเหรอครับ?” เสี่ยวจางถามอย่างสงสัย เขาไม่อยากเชื่อเลยว่าผู้หญิงตรงหน้าเขาคือคู่หมั้นของคุณเย่ แต่ก็โทษเขาไม่ได้ เพราะไม่นานก่อนหน้านี้คุณเย่ได้พาผู้หญิงอีกคนมาที่บ้านตระกูลเย่ ซึ่งคุณนางเย่ไม่เห็นด้วยและพยายามไล่ผู้หญิงคนนั้นออกไป แต่คุณเย่ก็โน้มน้าวคุณนางเย่ได้ จากนั้นผู้หญิงคนนั้นก็ไม่เคยออกจากคฤหาสน์นี้เลย

“ฉันแค่อยากรู้ว่าเขาสบายดีไหม” เซี่ยชีหรั่นมองบ้านที่คุ้นเคยนี้แล้วรู้สึกอบอุ่นใจขึ้นเยอะ

เสี่ยวเฉินเพิ่งเดินเข้าไปก็เห็นพ่อบ้านเดินออกมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เขาทักทายเขาด้วยความเคารพ “พ่อบ้านครับ”

“เสี่ยวเฉิน นายมาที่นี่ทำไม?” อารมณ์ของพ่อบ้านไม่ค่อยดีนัก สีหน้าของเขาเศร้าหมองคล้ายกับสภาพอากาศหลายวันที่ผ่านมานี้