ตอนที่ 1016 สาวใช้ตัวแสบ 920

ตอนที่ 1016 สาวใช้ตัวแสบ 920

ไห่ลี่หมินยืนอยู่นอกรถไม่ได้เดินเข้าไป หลายวันที่ผ่านมาเขาค่อนข้างยุ่ง หลินหลิงก็เย็นชากับเขามาก เขาจึงรีบหาเวลามาขอโทษเธอ แต่คนสวยมักหยิ่งเสมอ เธอไม่สนใจเขาเลย

หลินหลิงนั่งอยู่ในห้องทำงานของเธอ บางครั้งเธอจะเดินไปที่หน้าต่าง แต่เธอจะระมัดระวังทุกครั้งที่เดินไป เธอจะปล่อยให้คนพาลตัวเหม็นคนนั้นเห็นเธอไม่ได้

เธอไม่กล้ามองดวงตาอันโหดร้ายของคนพาลตัวเหม็นคนนั้น เพราะสายตาของเขามักจะคิดไม่ซื่อเสมอ

ตั้งแต่ไห่ลี่หมินคนพาลตัวเหม็นคนนี้มาที่นี่ ประสิทธิภาพในการทำงานของเธอก็ลดลง หลินหลิงรู้ว่าเรื่องนี้ไม่สามารถโทษไห่ลี่หมินได้ แต่ไม่ว่าจะมองยังไงเธอก็ไม่ชอบไห่ลี่หมินอยู่ดี ความผิดทั้งหมดนี้ก็เกิดจากตัวเขาคนเดียวเท่านั้น

สิ่งที่ทำให้หลินหลิงรู้สึกมั่นใจที่สุดในตอนนี้ก็คือไห่ลี่หมินคนพาลตัวเหม็นคนนี้จะไม่บังคับใจเธออีก แต่เมื่อคิดถึงเรื่องในอดีตหลินหลิงแทบจะกัดฟันจนบดให้ละเอียดไปเลย ยังไงเขาก็คือคนพาลตัวเหม็นคนหนึ่ง เพราะเรื่องนี้ หลินหลิงกลับไปนั่งทำงานต่อด้วยความโกรธ สิบนาทีผ่านไป เธอยังคงคิดแต่เรื่องนี้ไม่หยุด

ในห้องที่เงียบสงบเสียงโทรศัพท์โต๊ะทำงานของหลินหลิงดังเป็นพิเศษ ใครจะติดต่อเธอเวลานะ? หลินหลิงยกหูขึ้นมาด้วยความสงสัย

“ผู้ช่วยหลินคะ คุณไห่มาขอพบคุณค่ะ” หลินหลิงได้ยินเสียงของสาวพนักงานต้อนรับอย่างชัดเจน ต่อให้ใช้หัวแม่เท้าคิดเธอก็รู้ว่าคุณไห่คนนั้นคือใคร

เขาอดทนรอที่จะมาหาเธอไม่ได้แล้วหรือ?

หลินหลิงยิ้มพูดอย่างขมขื่น “คุณแจ้งเขาไปนะ ฉันไม่ว่าง” หลินหลิงไม่อยากได้ยินเหตุผลที่ไห่ลี่หมินบอกกับพนักงานต้อนรับ เธอจึงวางสายทันที

หลินหลิงลุกขึ้นยืนและเดินวนไปมา ไห่ลี่หมิน คุณอยากทำอะไรกันแน่? หลินหลิงเดาไม่ถูกว่าจุดประสงค์ที่ไห่ลี่หมินมาที่นี่คืออะไร แต่ไห่ลี่หมินผลักประตูออฟฟิศส่วนตัวของหลินหลิงเข้าไปอย่างไม่เกรงใจใคร

เมื่อเห็นคนแปลกหน้าที่คุ้นเคย คนที่สนิทที่สุด หลินหลิงตะโกนทันที “ไปให้พ้น ออกไปให้พ้น”

“ถ้าคุณจะไล่ผมไป ผมจะบอกพวกเขาว่าผมมาหาคู่หมั้นของผมหลินหลิง” ไห่ลี่หมินพูดอย่างร่างเริง เขาแกล้งมองไม่เห็นความเย็นชาของหลินหลิง

“คุณกล้าเหรอ” หลินหลิงเดินเข้าไปชักคอเสื้อของไห่ลี่หมินไว้และพูดด้วยสีหน้าโหดเหี้ยม “ไห่ลี่หมิน เห็นฉันไม่แสดงออกอะไรคุณอย่าได้ใจไปนะ” เธอไม่ทันพูดจบก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

“คุณผู้ช่วยหลินครับ นี่คือเอกสารจากแผนกการเงิน รบกวนคุณช่วยอ่านแล้วลงนามให้หน่อยนะครับ” เสี่ยวหลิวแผนกฝ่ายการเงินยืนอยู่นอกประตูอย่างทำตัวไม่ถูก จะเข้าไปหรือถอยออกไปก่อน เอกสารในมือก็เป็นเอกสารเร่งด่วนด้วย ทำไมเขาถึงโชคร้ายขนาดนี้ แค่อยากได้ลายเซ็นของผู้ช่วยหลินแต่เขากลับต้องมาเจอข่าวลือที่หาดูได้ยากที่สุดในรอบพันปี ผู้ช่วยหลินไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับผู้ชายมาก่อนเลย แต่วันนี้เธอกลับดึกชายเสื้อของผู้ชายไว้ในออฟฟิศ มันช่างน่าแปลกใจเหลือเกิน

เมื่อนึกถึงใบหน้าเย็นเยือกเหมือนน้ำแข็งของหลินหลิงแล้วเสี่ยวหลิวไม่สามารถยิ้มออกมาได้ สายตาเขาได้แต่มองไปที่เอกสารในมือ เขาจำเป็นต้องให้ผู้ช่วยหลินลงนามตอนนี้

เสียงนั้นทำให้หลินหลิงตัวแข็งทื่อ เธอส่งสายตาที่เหมือนใบมีดอันเฉียดคมให้กับไห่ลี่หมินอีกครั้ง แต่หลินหลิงเป็นคนที่แก้ไขปัญหาสถานการณ์เฉพาะหน้าได้ดี เธอจึงรับแฟ้มของเสี่ยวหลิวอย่างในเย็น

“คุณกลับไปก่อนนะ เดี๋ยวฉันให้คนส่งไปให้คุณช่วงบ่าย” หลินหลิงพูดเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ถ้ามองอย่างละเอียดแล้วก็สามารถเห็นใบหน้าขาวเนียนของเธอเปื้อนด้วยสีแดงไปแล้ว

“ขอบคุณครับ ช่วงบ่ายผมมารับเองก็ได้ครับ” เสี่ยวหลิวยิ้มพูด หลังจากถอยออกไปจากห้องเขายังช่วยเธอปิดประตูเบา ๆ ด้วยความระมัดระวัง หลินหลิงรู้สึกแปลกใจมาก เสี่ยวหลิวคนนี้กลายเป็นคนใส่ใจคนอื่นได้อย่างไร?

ไห่ลี่หมินยิ้มอย่างมีความสุข เขาไม่รู้สึกอับอายเลยแต่ยังมีความสุขด้วยซ้ำที่ถูกคนที่เขาชอบปฏิบัติกับเขาเช่นนี้

“หลินหลิง เรามาคุยกันเถอะ” ไห่ลี่หมินขัดจังหวะความลำบากใจของหลินหลิง ความจริงแล้วไม่มีความเข้าใจผิดระหว่างเขากับหลินหลิงเลย ทุกอย่างคือความผิดของเขามากกว่า แม้ว่าจะไม่มีความเจตนาก็ตาม

“คุณไปเถอะ ฉันไม่อยากคุยหรอก” หลินหลิงหันหน้าไปพูดโดยไม่มองหน้าไห่ลี่หมิน

“ถ้าคุณไม่กลัว ผมก็ไม่รังเกียจที่จะพูดที่นี่เหมือนกันนะ ผมไม่มีอะไรต้องกังวลอยู่แล้ว แต่ผมไม่แน่ใจว่าคนพวกนั้นจะเข้ามาดูสัตว์ประหลาดตัวนี้หรือเปล่านะ” ไห่ลี่หมินมองไปที่ดวงตาที่แอบมองอยู่นอกประตูด้วยความขบขัน

หลินหลิงเข้ามาทำงานให้กับบริษัทฝู้ซื่อกรุ๊ปก็นานพอสมควรแล้ว เธอสวย หุ่นดี เว้นแต่จะเย็นชาไปหน่อย แต่อย่างอื่นเธอดีหมด ที่สำคัญคือหลินหลิงไม่เคยสัมผัสกับสิ่งมีชีวิตที่เป็นเพศชายเลย ด้วยการแสดงออกที่เย็นชาของเธอ แม้จะชอบเธอแค่ไหนก็ต้องถอยห่างออกไป

ดังนั้นการที่เห็นไห่ลี่หมินมาปรากฏตัวในเวลานี้มันช่างเป็นเรื่องที่น่าแปลกใจเหลือเกิน การเสือกเรื่องคนอื่นเป็นงานอดิเรกของผู้หญิงอยู่แล้ว แต่ผู้ชายก็ไม่ต่างอะไรกัน เสี่ยวหลิวกลับไปเล่าเรื่องนี้ให้กับผู้ร่วมงานของเขาฟัง สาว ๆ ทั้งหมดต่างพากันมาดูพระเอกของหลินหลิงคนนี้จะเป็นใครกันแน่

ผู้ชายเฮงซวยมาไม้นี้ตลอดเลยนะ เธออยากชกหน้าเขามาก แต่คิดว่านี่เป็นสถานที่สาธารณะ หลินหลิงจึงอดทนไว้ได้

เธอจำเป็นต้องรับปากเขา

สาว ๆ เหล่านั้นเมื่อเห็นหลินหลิงเดินออกไปต่างก็มองไปคนละทิศคนละทาง บางคนถึงกับต้องวิ่งหนี ไม่มีใครกล้าสบตาหลินหลิงเลย เพราะเธอเป็นเลขาส่วนตัวของเย่เชินหลิน เธอจึงมีอำนาจสูงกว่าคนอื่น ๆ ทุกคนจึงกลัวหลินหลิง

ปากและตาของหลินหลิงกระตุกพร้อมกัน เธอเดินอย่างสง่างามด้วยรองเท้าส้นสูง เธอปิดประตูแล้วค่อย ๆ เดินตามไห่ลี่หมินไป

ไห่ลี่หมินเปิดประตูรถให้หลินหลิงด้วยความเป็นสุภาพบุรุษ

“คุณจะพาฉันไปไหน?” ก่อนจะขึ้นรถหลินหลิงถามไห่ลี่หมินอีกครั้ง เธอจะถูกขายอย่างซ้ำซากอีกไม่ได้