ตอนที่ 1015 สาวใช้ตัวแสบ 919

ตอนที่ 1015 สาวใช้ตัวแสบ 919

เมื่อเห็นสิบสามยังยืนอยู่ที่เดิม เซี่ยชีหรั่นก็ค่อย ๆ เดินไปก่อน

หลายวันหลังจากที่ใช้ชีวิตในสภาพแวดล้อมแปลกใหม่ เซี่ยชีหรั่นก็รู้สึกยังปรับตัวไม่ทัน ที่สำคัญคือเธอไม่ชอบการที่ไม่มีเย่เชินหลินอยู่ด้วย

“คุณเซี่ย คุณอยากได้หนังสือแบบไหนคะ?” สิบสามวางอาหารเช้าในมือแล้วถามเธอ เพราะสิบสามไม่รู้ความชอบส่วนตัวของเซี่ยชีหรั่นและเย่เชินหลินก็ไม่ได้ให้ข้อมูลกับเธอก่อนหน้านี้ด้วย

ตอนนี้เซี่ยชีหรั่นเองก็ไม่รู้ว่าอยากอ่านหนังสืออะไร

“แล้วแต่เลยก็ได้ ฉันแค่อยากหาอะไรทำแก้เบื่อหน่อย” เซี่ยชีหรั่นคิดอยู่สักพักแล้วค่อยตอบ เธอไม่รู้จริง ๆ ว่าตอนนี้จะอ่านหนังสืออะไรได้อีก คำว่าแล้วแต่ของเธอได้บอกให้สิบสามเข้าใจว่าซื้อหนังสืออะไรมาเธอก็อ่านหนังสือนั้น

“คุณเซี่ยรอสักครู่นะ เดี๋ยวฉันไปหามาให้” สิบสามพยักหน้าและไม่พูดอะไรต่อ

เซี่ยชีหรั่นกลืนอาหารที่ไร้รสชาตินั้นและตอนนี้เธอก็เริ่มคิดถึงเย่เชินหลินขึ้นมาอีกครั้ง หลังจากห่างจากเขาหลายวันเธอก็ยิ่งคิดถึงเขาอย่างบ้าคลั่ง เซี่ยชีหรั่นไม่กล้าคิดว่าถ้าหากสักวันเธอต้องไปจากเขาจริง ๆ เธอคงจะเป็นเหมือนคนตายทั้งเป็น

สิบสามทำงานไวมาก ก่อนที่เซี่ยชีหรั่นจะทานอาหารเช้าเสร็จเธอก็เข้ามาพร้อมกับหนังสือกองโต

เมื่อเห็นหนังสือในมือของสิบสาม เซี่ยชีหรั่นรู้สึกผิดมาก “อันที่จริงเธอเอาแค่เล่มสองเล่มมาก็พอแล้ว ฉันแค่ตั้งใจจะดูผ่าน ๆ เอง” เพียงประโยคเดียวของเธอก็ทำให้คนอื่นต้องทำงานหนักแบบนี้ เซี่ยชีหรั่นยิ่งรู้สึกหนักใจเข้าไปใหญ่

“หนังสือเหล่านี้มีหลายประเภท ถ้าคุณยังต้องการหนังสืออะไรเพิ่มก็บอกฉันได้เลยนะคะ” สิบสามรู้สึกดีต่อเซี่ยชีหรั่น ที่จริงคนอย่างพวกเขาจะไม่มีความรู้สึกส่วนตัวมาปะปนกับหน้าที่การงาน แต่เธอก็มองเซี่ยชีหรั่นในแง่บวก สิบสามคิดว่าอาจเพราะเซี่ยชีหรั่นเป็นแฟนของเย่เชินหลินเธอถึงคิดเข่นนี้ก็ได้

“ขอบคุณนะ แค่นี้ก็พอแล้ว” เซี่ยชีหรั่นเดินไปที่โต๊ะทำงานแล้วเห็นหนังสือที่กองอยู่บนโต๊ะนั้นก็อดคิดถึงอดีตไม่ได้ ชีวิตเมื่อก่อนไม่ได้ดีเหมือนตอนนี้ แต่เมื่อก่อนมีความสุขมากกว่า เพราะไม่มีความกังวลและไม่รู้จะกังวลไปเพื่ออะไร

เมื่อสิบสามเห็นเซี่ยชีหรั่นจมอยู่ในความคิดของตัวเอง เธอจึงยกจานอาหารขึ้นแล้วออกจากห้องไปอย่างเงียบ ๆ เธอปิดประตูเบา ๆ รอยยิ้มบนใบหน้าของสาวน้อยในห้องนั้นทำให้เธอรู้สึกอิจฉามาก เพราะเธอไม่เคยมีรอยยิ้มที่สดใสแบบนี้มาก่อนเลย

เซี่ยชีหรั่นหยิบหนังสือบนโต๊ะขึ้นมา เธอเห็นหนังสือการจัดการ หนังสือวรรณคดี หนังสือนิทาน หนังสือบทกวีและหนังสือปรัชญา สิบสามนั้นเป็นคนรอบคอบจริง ๆ

เซี่ยชีหรั่นจึงหยิบหนังสือนิทานขึ้นมาอ่าน เธออ่านเรื่องราวชีวิตของคนอื่นแล้วใคร่ครวญถึงชีวิตตนเอง เธอค่อย ๆ อ่านทีละคำค่อย ๆ พลิกทีละหน้า เวลาหลั่งไหลดั่งสายน้ำ เซี่ยชีหรั่นจมสู่โลกอีกมิติหนึ่ง

เรื่องราวเรื่องหนึ่งในหนังสือทำให้เซี่ยชีหรั่นต้องหันมองออกไปนอกหน้าต่าง

มีคู่รักคู่หนึ่งถูกพ่อแม่บังคับให้เลิกกัน ทั้งสองจึงตัดสินใจหนีออกจากบ้านไปด้วยกัน พระเอกสัญญากับนางเอกว่าจะไปหาเธออย่างแน่นอน นอกเสียจากเขาจะออกจากบ้านไม่ได้

เป็นนิทานเรื่องสั้นเรื่องหนึ่ง แต่ภาษาของนักเขียนละเอียดอ่อนจนทำให้เซี่ยชีหรั่นอ่านไปร้องไห้ไป เธอคิดถึงเย่เชินหลินมาก เธอพยายามโทรหาเขาตั้งหลายสายแต่เขาไม่เคยรับสายเธอและไม่เคยคิดจะโทรกลับเลย เขาไม่ตอบแม้แต่ข้อความของเธอด้วยซ้ำ

เซี่ยชีหรั่นยิ่งกังวลเย่เชินหลินเข้าไปใหญ่

เธอวางหนังสือในมือลงแล้วกดหมายเลขที่คุ้นเคยนั้นอีกครั้ง ภาวนาในใจอยู่เสมอว่า เชินหลิน คุณรับสายฉันหน่อยได้ไหม ขอร้องแล้วล่ะ ช่วยรับสายฉันที

เหมือนสวรรค์ไม่รับฟังคำวิงวอนของเธอ ไม่ว่าเซี่ยชีหรั่นจะโทรยังไงเย่เชินหลินก็ไม่ยอมรับสายเธอ

เย่เชินหลินนั่งอยู่บนโต๊ะทำงาน เขาจัดการเอกสารไปด้วยและสายตาจ้องมองโทรศัพท์ไปด้วย ตอนนี้ดูเหมือนว่าการมองโทรศัพท์เป็นนิสัยส่วนตัวใหม่ของเขาไปแล้ว เพียงเวลาสั่น ๆ ไม่กี่วันเขาก็ได้พัฒนานิสัยใหม่เรียบร้อยแล้ว

เย่เชินหลินมองไปที่โทรศัพท์ ภาพที่เขาวิ่งเข้าไปในโรงพยาบาลได้ปรากฏขึ้นในหัวของเขา เขาเห็นใบหน้าที่รู้สึกผิดของเย่เฮ่าหรัน จงหวีฉวน ทั้งหมดนี้เพราะนายคนเดียว เย่เชินหลินลุกขึ้นนั่งอย่างกระสับกระส่าย เขาเกลียดตัวเองที่ไม่สามารถลืมเซี่ยชีหรั่นได้ เขาคิดว่าตัวเองเป็นคนใจแข็งมาตลอด เย่เชินหลินเศร้าใจที่เพิ่งรู้ว่าตัวเองทำไม่ได้ ตราบใดที่คน ๆ นั้นคือเซี่ยชีหรั่น พลังทั้งหมดของเขาก็จะแตกสลายไม่เป็นท่า ไม่ สองมือเย่เชินหลินกุมหัวเอาไว้ เขาจะเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้

โทรศัพท์บนโต๊ะดังขึ้นอย่างไม่รู้จักหยุด แรงสั่นสะเทือนนั้นได้กระทบไปยังจิตใจของเย่เชินหลิน แต่เมื่อนึกถึงความเลวของจงหวีฉวนแล้ว เย่เชินหลินก็ค่อย ๆ สงบอารมณ์ได้

ไม่ เขาจะรับสายเซี่ยชีหรั่นและจะส่งข้อความกลับไปหาเธอไม่ได้ เย่เชินหลินกลัวว่าตัวเองจะห้ามใจไม่ได้

เซี่ยชีหรั่นเริ่มกังวลว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเย่เชินหลิน เขาถึงส่งเธอมาอยู่ที่เกาะร้างแห่งนี้ แล้วจะเกิดเรื่องใหญ่อะไรได้ล่ะ?

“เชินหลิน คุณช่วยตอบข้อความฉันหน่อยได้ไหม?” เซี่ยชีหรั่นส่งข้อความถึงเย่เชินหลินอีกครั้ง เธอไม่รู้ว่าเธอหวังอะไรอยู่ แต่เธอแค่อยากได้ยินเสียงของเขาเท่านั้น เธออยากรู้ว่าเขายังสบายดีอยู่ใช่ไหม

ข้อความของเธอก็เหมือนก้อนหินที่จมสู่ก้นมหาสมุทร ไม่มีเสียงตอบรับเลย

เย็นวันนี้ เซี่ยชีหรั่นไม่อยากอาหารเลย เธอยังอยู่ในห้องสมุด แต่สิบสามพยายามบังคับให้เธอกลับไปพักผ่อนในห้องนอน

เธอนั่งอยู่คนเดียวบนเตียงที่หรูหรา เซี่ยชีหรั่นไม่รู้สึกง่วงเลย ตอนนี้เธอคุ้นเคยกับรูปแบบการตกแต่งห้องนอนของเธอแล้ว ห้องนี้ไม่ต่างอะไรกับห้องนอนของเย่เชินหลินเลย เพราะของตกแต่งที่คุ้นเคยนี้ เซี่ยชีหรั่นจึงคิดถึงเย่เชินหลินครั้งแล้วครั้งเล่าจนนอนไม่หลับสักที

จนกระทั่งตีสี่ เซี่ยชีหรั่นถึงค่อย ๆ หลับไป ช่วงนี้เป็นช่วงฤดูร้อน หกโมงเช้าเธอก็ตื่นขึ้นมาแล้ว ไม่รู้ว่าเป็นเพราะสาเหตุของตัวเองหรือคิดถึงเขามากไป ไม่ว่าเซี่ยชีหรั่นจะนอนยังไงก็นอนไม่หลับสักที

ตื่นขึ้นมาในยามเช้าตรู่ เซี่ยชีหรั่นยังคงใช้เวลากับความคิดถึง เธอคิดถึงเสียงหัวเราะและความสุขเมื่ออยู่กับเย่เชินหลิน