ตอนที่ 1014 สาวใช้ตัวแสบ 918

ตอนที่ 1014 สาวใช้ตัวแสบ 918

มีคนที่ดูเหมือนมาเฟียสวมเสื้อโค้ทสีดำลงมาจากรถสี่คน

“เชิญครับ” ชายวัยสี่สิบพูดอย่างเย็นชาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

เย่เชินหลินส่งสัญญาณให้จิ่วจิ่วพาเซี่ยชีหรั่นขึ้นไปบนรถ

จิ่วจิ่วจึงพาชีหรั่นขึ้นรถอย่างเชื่อฟัง เธอเข้าไปและพูดกับเซี่ยชีหรั่น “ชีหรั่น เธอไปเถอะ รอให้ทุกอย่างดีขึ้นเราจะกลับมาเป็นปกตินะ”

เย่เชินหลินมองเข้าไปในรถผ่านกระจกหน้าต่างแล้วเห็นเซี่ยชีหรั่นที่น่าสงสาร ยังกลับไปเป็นเหมือนอดีตได้หรือ? คงไม่แล้วล่ะ ไม่มีวันเป็นเหมือนอดีตได้แล้ว

จิ่วจิ่วเห็นเย่เชินหลินยืนส่ายหัว เธอจึงถามอย่างสงสัย “คุณเย่ ทำไมคุณถึงเอาแต่ส่ายหัวคะ?”

“ไปกันเถอะ” เมื่อเย่เชินหลินเห็นจิ่วจิ่วเดินเข้ามาเขาจึงสั่งให้คนขับรถออกเดินทางและไม่ได้สนใจคำถามของจิ่วจิ่วเลย เขาต้องตอบเธออย่างไร? ต้องบอกว่าเพราะจงหวีฉวนเป็นคนฆ่าพ่อเขา เขากับเซี่ยชีหรั่นจึงกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้งั้นหรือ?

“เชินหลิน” เซี่ยชีหรั่นเปิดกระจกแล้วมองไปที่เย่เชินหลิน ดูเหมือนว่าเธอกำลังจะสลักภาพของเย่เชินหลินไว้กลางใจเธอ

เธอไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะได้เจอเย่เชินหลินอีก เธอพยายามถามเขา แต่เขาไม่ยอมให้คำตอบ เซี่ยชีหรั่นไม่รู้อะไรจะเกิดขึ้นกับเธอเลย

รถค่อย ๆ แล่นออกไป ร่างของเย่เชินหลินก็เล็กลงเรื่อย ๆ

ข้างเซี่ยชีหรั่นมีหญิงอายุราวสามสิบปีนั่งอยู่คนหนึ่ง เธอคือรหัสสิบสาม เธอเอื้อมมือไปปิดกระจกหน้าต่างรถช้า ๆ และมองไปที่เซี่ยชีหรั่นอย่างละเอียด เธออยากรู้ว่าผู้หญิงตรงหน้าเธอคือใครกันแน่ถึงขั้นต้องเรียกใช้งานพวกเขา

เมื่อเห็นเซี่ยชีหรั่นแล้วบอกไม่ได้ว่าผิดหวังในตัวเธอ แต่ก็ไม่ได้รู้สึกพิเศษอะไรมาก เพราะพูดถึงเรื่องความงามแล้ว คนหน้าตาดีก็มีเยอะแยะทั่วไป พูดถึงสถานะก็ไม่ได้โดดเด่นมากไปกว่าใคร

แต่สิบสามก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเจ้านายต้องคอยให้อารักขาเธอคนนี้ด้วย

สิบสามไม่เข้าใจและไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่านั้น เพราะคนอย่างพวกเขาไม่เน้นมนุษย์สัมพันธ์อยู่แล้ว

แต่บางครั้งการที่จะตกหลุมรักใครสักคน ไม่ว่าจะสถานะไหนก็ห้ามใจไม่ได้อยู่ดี

ที่เย่เชินหลินต้องการเซี่ยชีหรั่น ก็เพราะเขารักเธอ ไม่ได้เป็นเพราะเธอสามารถให้ประโยชน์แก่เย่เชินหลินได้

ใช้เวลาไม่นานรถก็ได้ขับไปถึงท่าเรือแห่งหนึ่งและได้ขับตรงขึ้นไปบนเรือที่มาจอดรออยู่บนฝั่งทันที

ที่นี่คือเกาะลับในเมืองตงเจียงแห่งนี้ เซี่ยชีหรั่นไม่รู้ตัวว่าเธอได้ข้ามแม่น้ำใหญ่มาสายหนึ่งแล้ว

ระยะทางสามชั่วโมงแต่พวกเขาใช้เวลาถึงสี่ชั่วโมง

“นายคะ วันนี้มีคนพยายามสะกดรอยตามพวกเรา แต่พวกมันหลงไปแล้วค่ะ” สิบสามส่งข้อความถึงเย่เชินหลิน

ที่แท้เป็นคนของจงหวีฉวนเอง เขาทำอย่างที่พูดจริง ๆ หลังวางสายจากเย่เชินหลินเขาก็ส่งคนมาดักรอที่หน้าบ้านตระกูลเย่ทันที จงหวีฉวนรู้ว่าเย่เชินหลินต้องส่งเซี่ยชีหรั่นไปอยู่ที่อื่น แต่ต่อให้เธอจะถูกส่งไปอยู่ไหนก็ตาม จงหวีฉวนก็มั่นใจว่าเขาจะหาตัวเซี่ยชีหรั่นจนพบอย่างแน่นอน

หลังจากเซี่ยชีหรั่นออกจากคฤหาสน์ตระกูลเย่ จงหวีฉวนก็นั่งรอข่าวของเธอในห้องทำงานอย่างจริงจัง

เย่เชินหลิน คุณจะพาเซี่ยชีหรั่นไปไหนกันแน่? ต่อให้คุณจะพาเธอออกไปได้ แต่อย่าคิดว่าผมไม่มีปัญญาหาเจอนะ คุณอย่าประเมินผมต่ำเกินไป

จงหวีฉวนหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาและกดไปที่หมายเลขโทรศัพท์ของเซี่ยชีหรั่น

“ขออภัยค่ะ ไม่มีเลขหมายที่ท่านเรียก”

จงหวีฉวนกัดฟัน นายแน่มากเย่เชินหลิน ถึงกับเปลี่ยนเบอร์ติดต่อของเซี่ยชีหรั่นด้วย

เย่เชินหลินเก็บมือถือของเซี่ยชีหรั่นไว้และให้สิบสามซื้อเครื่องกับซิมใหม่ให้เธอ อีกอย่างเขายังติดตั้งเครื่องติดตามให้กับมือถือเครื่องใหม่ของเซี่ยชีหรั่นและสามารถตรวจสอบได้ว่าเธอติดต่อกับใครบ้าง

แต่เซี่ยชีหรั่นไม่รู้เรื่องนี้ด้วยซ้ำ เธอไม่ได้พกมือถือตัวเองออกไปเพราะเขาบอกเธอว่าให้เปลี่ยนเครื่องที่มีรังสีน้อยลง เซี่ยชีหรั่นไม่ได้คิดถึงตัวเองแต่เธอห่วงแค่ความปลอดภัยของลูกในท้องเท่านั้น ดังนั้นเธอจึงทำตามคำสั่งอย่างเชื่อฟัง

“อย่าให้คลาดสายตาเชียวล่ะ” จงหวีฉวนกัดฟันพูด เขาคิดว่าคนอื่นจะไม่ได้ยินที่เขาพูด จงหวีฉวนยืนขึ้นและเดินวนไปมาในห้องทำงานของเขา

เย่เชินหลิน นายบอกเองไม่ใช่หรือว่านายไม่ชอบเซี่ยชีหรั่น ทำไมตอนนี้ต้องเอาเธอไปซ่อนด้วย ถ้าไม่ชอบจริง ๆ ทำไมไม่ปล่อยเธอไว้ให้พวกเราเห็นล่ะ

จงหวีฉวนมองไปนอกหน้าต่าง จุดอ่อนของเย่เชินหลินนั้นมีเพียงอย่างเดียวก็คือเขาตกหลุมรักเซี่ยชีหรั่น ถ้าไม่มีเธอนายคงไม่มีจุดอ่อนใด ๆ อีกแล้ว แต่ตอนนี้เซี่ยชีหรั่นก็คือจุดอ่อนของนาย

สิ่งที่จงหวีฉวนผิดหวังก็คือลูกน้องเขาทำงานได้ไม่ดี ทำให้ภารกิจของวันนี้ล้มเหลว

“โง่” จงหวีฉวนอยากตะโกนด่า แต่เขาไม่ได้ทำเช่นนั้น หนึ่งคือคนเหล่านั้นไม่ได้อยู่ต่อหน้าเขา สองคือเขายังต้องการให้พวกเขาช่วยงานอยู่ จงหวีฉวนจึงรู้วิธีที่จะซื้อใจคน

“คอยจับตามองคฤหาสน์ตระกูลเย่ไว้ให้ดีนะ ถ้ามีการเคลื่อนไหวอะไรให้รีบแจ้งมาที่ผมโดยด่วน” จงหวีฉวนโทรออกแล้วพูดเสียงดัง

เขาไม่เชื่อว่าเย่เชินหลินจะไม่ไปหาเซี่ยชีหรั่นเลย

เซี่ยชีหรั่นมองไปที่สภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคยนั้น ที่นี่สภาพอากาศดีมาก สภาพแวพร้อมก็ดีเหมาะสำหรับการพักผ่อนของเด็กในท้องมาก แต่มีเพียงสิ่งเดียวที่ยังขาดหายอยู่นั่นก็คือเขาคนนั้น ว่ากันว่าต่อให้จะอยู่ในที่ที่สมบูรณ์แบบแค่ไหน ถ้าขาดคนรักไปมันก็ไร้ประโยชน์อยู่ดี

ตอนนี้เซี่ยชีหรั่นเข้าใจคำนี้อย่างลึกซึ้ง

“คุณเซี่ยคะ นี่คือโทรศัพท์ที่นายท่านฝากมาให้คุณ แต่คุณไม่สามารถติดต่อคนอื่นได้ โดยเฉพาะคนที่ไม่หวังดีต่อคุณ” ประโยคหลังนี้สิบสามเป็นคนเพิ่มเอง ตั้งแต่ติดตามเย่เชินหลินมา พวกเขาชื่นชมในตัวของเย่เชินหลินมาก และทุกคนก็ได้สาบานว่าจะติดตามเคียงข้างเขาไปจนแก่เฒ่า

เซี่ยชีหรั่นรับโทรศัพท์มาและเตรียมจะโทรออก