ตอนที่ 1013 สาวใช้ตัวแสบ 917

ตอนที่ 1013 สาวใช้ตัวแสบ 917

ส้งหลิงหลิงยิ่งตัดขาดจากโลกภายนอกก็ยิ่งทำให้ความรักของเธอที่มีต่อเย่เชินหลินเพิ่มมากขึ้น ที่ผ่านมาความรักของเธออาจเป็นเพราะหวังผลตอบแทน แต่ตอนนี้เธอถามถึงความห่วงใยอย่างจริงใจ

“ไม่รู้เหมือนกัน ที่ผ่านมาความสัมพันธ์ของเขากับคุณพ่อไม่ค่อยดี พอเกิดเรื่องขึ้นมา บางทีเขาก็ดูเหมือนเศร้าแต่บางทีก็ดูเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น” เหยนชิงเหยียนพูดอย่างไม่แน่ใจ หลายวันที่ผ่านมาเขาก็ไม่ค่อยได้เจอเย่เชินหลินเหมือนกัน

“เหยนชิงเหยียน โม่เสี่ยวจุนต่างหากที่เป็นเย่จื่อห้าน ตอนนั้นโม่เสี่ยวจุนเคยตรวจดีเอ็นเอกับเย่เฮ่าหรันก็จริง แต่ฉันเองที่เป็นคนเปลี่ยนผลตรวจนั้น”

ส้งหลิงหลิงไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงกล้าเล่าเรื่องนี้ให้เหยนชิงเหยียนฟัง แต่ไม่กล้าเล่าให้เย่เชินหลินฟัง?

เหยนชิงเหยียนฟังอยู่อย่างเงียบ ๆ โม่เสี่ยวจุนต่างหากที่เป็นน้องชายของเย่เชินหลิน? ทุกอย่างนี้เป็นฝีมือของส้งหลิงหลิง เพราะการกระทำของเธอ เขาจึงต้องเป็นลูกชายตระกูลเย่โดยที่ไม่ตั้งใจ

“ส้งหลิงหลิง ทำไมคุณถึงทำร้ายผมแบบนี้?” เหยนชิงเหยียนตะโกนถามอย่างบ้าคลั่ง “คุณรู้ไหมว่าพวกเขาดีกับผมมากแค่ไหน คุณพ่อไม่ได้มองผมด้วยซ้ำก่อนที่เขาตาย คุณพ่อต้องหัวใจวายที่รู้ว่าผมไม่ใช่ลูกเขาแน่ ส้งหลิงหลิงคุณกล้าดียังไงถึงมายุ่งกับชีวิตผม”

เหยนชิงเหยียนแทบจะเปลี่ยนสีหน้าไม่ทัน

จิ่วจิ่วเดินเข้ามาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

“ส้งหลิงหลิง กรรมจะตามเธอทันแน่” เหยนชิงเหยียนพูดจบก็วางสายนั้นทันที เขารู้สึกไม่สบายใจมาก เขารู้ว่าเขาเป็นใคร เขายังคงเป็นเด็กยากจนที่ไม่มีอะไรเลย เขาไม่ใช่เย่จื่อห้านผู้สูงส่งคนนั้น

“ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ?” จิ่วจิ่วมองไปที่ห้องรับแขกที่ว่างเปล่าและถามเขา เธอเพิ่งปลอบเซี่ยชีหรั่นเสร็จ แล้วเขาคนนี้เป็นอะไรไป

“เปล่า แล้วคุณมาได้ไง?” เหยนชิงเหยียนเห็นจิ่วจิ่วเดินมาคนเดียว “แล้วชีหรั่นล่ะ? เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?”

“เธอคิดมาก ปลอบตั้งนานกว่าจะดีขึ้น ฉันตั้งใจแวะมาดูคุณแต่ไม่คิดว่าคุณจะมานั่งอยู่ที่นี่คนเดียว” จิ่วจิ่วส่ายหัว ชีหรั่นคิดมากไปเองหรือเปล่า เย่เชินหลินกับเธอก็มีความสัมพันธ์ที่ดีขนาดนี้ ทั้งสองยังมีลูกกันด้วยซ้ำ แล้วเขาจะเกลียดเซี่ยชีหรั่นได้อย่างไร?

เย่เชินหลินไม่ได้เกลียดเซี่ยชีหรั่นโดยส่วนตัว แต่เขาเกลียดความสัมพันธ์ทางสายเลือดของเธอกับศัตรูเขามากกว่า

เซี่ยชีหรั่นรู้ว่าจิ่วจิ่วมีธุระต่อ เธอจึงแกล้งหลับตาแล้วหายใจเบา ๆ ตามธรรมชาติ

หลังจากจิ่วจิ่วจากไปเซี่ยชีหรั่นก็ลืมตาขึ้น เชินหลินมีเรื่องอะไรต้องปิดบังกับภรรยาของเขาด้วย เขาทำไมต้องแบกไว้คนเดียว

จู่ ๆ เธอก็คิดถึงจ้าวเหวินอิงขึ้นมา เซี่ยชีหรั่นมองดูเวลาแล้วโทรหาจ้าวเหวินอิง

อีกด้านหนึ่งของมหาสมุทร จ้าวเหวินอิงดีใจมากที่ได้รับสายเธอ

“ชีหรั่น ว่าไง เป็นไงบ้าง จะคลอดเมื่อไหร่” จ้าวเหวินอิงดีใจอย่างบอกไม่ถูก

“ก็โอเคค่ะ แล้วแม่สบายดีใช่ไหมคะ” เซี่ยชีหรั่นสูดหายใจเข้า ความอึดอัดในใจของเธอหายไปหมดเมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคยของจ้าวเหวินอิง

“ชีหรั่น แล้วเชินหลินล่ะสบายดีไหม?” จ้าวเหวินอิงถามถึงลูกเขยของเธออย่างเป็นห่วง

เซี่ยชีหรั่นเงียบไปสักพักแล้วตอบ “เขาไม่ค่อยโอเคเลยค่ะ”

จ้าวเหวินอิงตกใจเงียบไปสักพักแล้วรีบถามต่อ “ชีหรั่น เชินหลินเป็นอะไรเหรอ?” จ้าวเหวินอิงคิดว่าเย่เชินหลินนั้นร่างกายแข็งแรงอยู่แล้ว

เซี่ยชีหรั่นไม่รู้ว่าจะอธิบายความไม่สบายใจของเย่เชินหลินอย่างไร “พ่อเสียแล้วค่ะ”

“จงหวีฉวน?” จ้าวเหวินอิงถามอย่างสะท้อนใจ เซี่ยชีหรั่นยังลืมความสัมพันธ์ทางสายเลือดนี้ไม่ได้อีกหรือ

“ไม่ค่ะ เย่เฮ่าหรัน” ถ้าจงหวีฉวนตาย เซี่ยชีหรั่นไม่กล้าคิดว่าคนอื่นจะปรบมือชอบใจหรือไม่

“ชีหรั่น ตอนนี้พ่อเธอป่วยยังไม่หายดีเลย ช่วงนี้พวกเราคงกลับไปไม่ได้ เธอต้องดูแลตัวดี ๆ นะ แต่แล้วทำไมจู่ ๆ ท่านประธานจงถึงเสียล่ะ?” จ้าวเหวินอิงไม่เข้าใจเลยว่าทำไมปีนี้ถึงมีคนป่วยตั้งหลายคน แต่สิ่งที่เธอกังวลมากที่สุดคือเซี่ยชีหรั่น เพราะตอนนี้เธออยู่ในประเทศบ้านเกิดคนเดียว

“คุณแม่ไม่ต้องเป็นห่วงหนูหรอกนะ พวกท่านอยู่ต่างประเทศก็ดูแลตัวเองดี ๆ นะคะ” เซี่ยชีหรั่นไม่ได้ระบายความอึดอัดในใจของเธอออกมา แต่เพียงเน้นย้ำให้จ้าวเหวินอิงดูแลตัวเองให้ดี

เย่เชินหลินยืนอยู่นอกประตูแล้วมองเซี่ยชีหรั่นจากที่ไกล

เขาเกลียดตัวเองที่ยังไม่เด็ดเดี่ยวมากพอ เซี่ยชีหรั่นเป็นลูกสาวของศัตรู แต่เขาก็ยังคิดถึงและอยากเจอเธอตลอด

เซี่ยชีหรั่นรู้สึกว่ามีคนกำลังจ้องมองเธออยู่ เธอจึงหันไปมองแต่ไม่เห็นใครเลย เชินหลิน นั่นใช่คุณไหม?

ขณะที่เซี่ยชีหรั่นหันไป เย่เชินหลินก็ได้ถอยกลับไปในที่มืดทันที จนกว่าเซี่ยชีหรั่นคุยโทรศัพท์ต่อ เขาถึงจะเดินออกมาจากที่มืดนั้น

ในเวลานั้นเสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น

“จงหวีฉวน ไม่ง่ายเลยนะที่ได้รับสายจากคุณ” เย่เชินหลินพูดอย่างประชดประชัน

“เย่เชินหลิน วันนี้ผมจะบอกคุณตรง ๆ เลยนะ คุณต้องแต่งงานกับลูกสาวผม จงหยุนซางนะ ไม่ใช่เซี่ยชีหรั่น” ดูเหมือนจงหวีฉวนจะลืมไปว่าเซี่ยชีหรั่นก็เป็นลูกสาวของเขาเช่นกัน

ตั้งแต่เริ่มแรก เซี่ยชีหรั่นก็เป็นได้เพียงเครื่องมือที่ให้เขาใช้มาตลอด

“ใช่เหรอ แล้วเซี่ยชีหรั่นล่ะ”

เย่เชินหลินพูดจาประชดประชัน แต่ไม่รู้ว่าเขากำลังประชดจงหวีฉวนหรือประชดตัวเองอยู่