ตอนที่ 1012 สาวใช้ตัวแสบ 916

ตอนที่ 1012 สาวใช้ตัวแสบ 916

หรือว่าเธอคิดมาก?

“คุณพ่อคะ การตายของประธานเย่ไม่เกี่ยวข้องกับคุณพ่อจริงใช่ไหมคะ?” จงหยุนซางตั้งใจถามอย่างตรงไปตรงมาเพื่อจะดูปฏิกิริยาการตอบสนองของเขา

“หยุนซาง ลูกหมายถึงอะไร พ่อจะเกี่ยวกับการตายของเย่เฮ่าหรันได้อย่างไร” จงหวีฉวนพูดเสียงดัง ทำเหมือนจงหยุนซางพูดอะไรผิดไป

“ถ้าคุณพ่อไม่เกี่ยวก็ดีแล้วค่ะ คุณพ่อต้องรู้ว่าเย่เชินหลินไม่ใช่คนธรรมดานะคะ ถ้าคุณพ่อเกี่ยวข้องกับการตายของประธานเย่จริง ๆ ล่ะก็ เย่เชินหลินคงไม่เหลือความเมตตาต่อคุณพ่อแน่เลย” จงหยุนซางพูดอย่างจริงใจ ถึงอย่างไรแล้วเขาก็ยังเป็นพ่อของเธอและไม่มีลูกสาวคนไหนที่ไม่เป็นห่วงพ่อตัวเองหรอก

เย่เชินหลินจะรู้ได้ไงว่าข้าเป็นคนที่ทำให้พ่อของเขาต้องตาย? เย่เฮ่าหรันป่วยกะทันหันมากกว่า ไม่เกี่ยวอะไรกับคนอื่นเลย

หลังจากที่จงหวีฉวนฟังคำพูดของจงหยุนซางแล้วเขาก็ได้คิดตาม เพราะเขาสัมผัสได้ว่าไอ้เด็กเย่เชินหลินคนนี้รับมือได้ยากขึ้นทุกวันแล้ว ดูเหมือนที่ผ่านมาเขามีความเมตตาต่อเขานั้นก็เพราะมีเซี่ยชีหรั่นคั่นกลางอยู่?

จงหวีฉวนมองไปที่จงหยุนซาง จะทำอย่างไรเพื่อให้ความสามารถและการเคลื่อนไหวทุกอย่างของเย่เชินหลินนั้นอยู่ใต้อำนาจของเขาได้?

เช้าวันถัดมา รูปของเย่เฮ่าหรันถูกแขวนอยู่บนผนังของบ้านตระกูลเย่ คนในบ้านทุกคนสวมชุดชุดผ้าดิบและในบริเวณบ้านตระกูลเย่ถูกปกคลุมด้วยควันขาว

“เฟิ่งหยี เสียใจด้วยนะ” แม่ของไห่ฉิงฉิงพูดกับฝู้เฟิ่งหยีที่กำลังเศร้าโศกด้วยน้ำตา

โม่เสี่ยวจุนเดินเข้าไปต่อหน้าเย่เฮ่าหรันด้วยน้ำตาที่ไหลรินอย่างไม่หยุด

เย่เชินหลินมองไปที่โม่เสี่ยวจุนอย่างเย็นชา เขาสับสนมาก คนนี้เองหรือที่เป็นน้องชายแท้ ๆ ของเขา เขาอยากเดินเข้าไปข้างหน้า แต่เท้าของเขาก็ได้หยุดลง ไม่ ถ้าไม่ใช่เพราะเขา เย่เชินหลินคงไม่ทำเรื่องโง่ ๆ ตลอดหลายปีที่ผ่านมาหรอก เป็นเพราะเขา เย่เชินหลินถึงไม่ยอมเรียกเย่เฮ่าหรันว่าพ่อ

เพราะนายคนเดียวโม่เสี่ยวจุน ถ้าไม่ใช่เป็นเพราะนายข้าก็ไม่ต้องอยู่กับลูกสาวของศัตรู ถ้าไม่ใช่เพราะนายเซี่ยชีหรั่นคงไม่มีลูกกับข้า

เย่เชินหลินมองไปที่ภาพถ่ายของเย่เฮ่าหรันอย่างทำตัวไม่ถูก พ่อครับ ผมขอโทษ

เซี่ยชีหรั่นยังคงรอสายจากเย่เชินหลิน เธอจะรอจนกว่าเขาจะตอบ

ปดกิแล้วพ่อของเซี่ยอี้ชิงจะดูข่าวทุกวัน และวันนี้ก็เป็นเช่นนั้น เซี่ยชีหรั่นนั่งมองอาหารว่างสุดหรูอยู่บนโต๊ะอาหารนั้น เธอกินอะไรไม่ลงเลย แม่เซี่ยเห็นว่าสองสามวันนี้เซี่ยชีหรั่นไม่อยากอาหาร เธอถึงทำอาหารจานโปรดของเซี่ยชีหรั่นให้เธอกินทุกวัน

“เรียนท่านผู้ชมทุกท่านที่เคารพ ผมเสียใจที่ต้องบอกข่าวร้ายกับทุกท่านในวันนี้ว่า ประธานหอการค้ามณฑลตงเจียงท่านประธานเย่ของเราได้เสียชีวิตลงแล้ว ทุกคนต่างทราบกันดีว่าท่านประธานเย่ของเราท่านนี้เป็นคนรักประชาชนเหมือนครอบครัวตนเองและเขาได้ทำประโยชน์ให้กับมณฑลตงเจียงของเรามากมายหลายอย่าง”

ประธานเย่เสียชีวิตแล้ว อาหารที่กำลังจะป้อนเข้าปากเซี่ยชีหรั่นก็หยุดลงทันที ท่านประธานหอการค้ามณฑลตงเจียงคือเย่เฮ่าหรันพ่อของเย่เชินหลินเอง ถึงว่าเขาไม่ยอมรับสายเธอสักที

แล้วคุณพ่อเสียชีวิตกะทันหันได้อย่างไร?

เซี่ยชีหรั่นไม่มีทางเข้าใจ

ทำไมไม่มีใครบอกเธอเลย ทำไม เย่เชินหลิน คุณทำไมเห็นแก่ตัวขนาดนี้

แม้เซี่ยชีหรั่นจะบอกว่าเย่เชินหลินนั้นเป็นคนเห็นแก่ตัว แต่เธอเข้าใจเขา เย่เชินหลินดีต่อเย่เฮ่าหรันมาตลอด เพียงแต่ที่ผ่านมาสองพ่อลูกนี้ไม่รู้จะแสดงความรู้สึกต่อกันอย่างไร

“อี้ชิง เรื่องที่พ่อบ้านบอกใช่เรื่องนี้ไหม?” เซี่ยชีหรั่นมองไปที่เซี่ยอี้ชิงแล้วถามเขา

“นายหญิงครับ ผมว่าน่าจะใช่เรื่องเดียวกันครับ”

“อี้ชิง ฉันจะไปหาคุณพ่อ” เซี่ยชีหรั่นยืนขึ้นอย่างยากลำบาก เย่เฮ่าหรันปฏิบัติต่อเธอเหมือนลูกสาวคนหนึ่งมาตลอด เธอต้องการไปอำลาเขาเป็นครั้งสุดท้าย

มองไปบ้านหลังที่คุ้นเคยในวันนี้มันช่างหดหู่ใจเหลือเกิน

อากาศไม่ได้แจ่มใสเหมือนที่ผ่านมา มีฝนฝนโปรยปรายในวันที่ท้องฟ้ามืดครึ้ม

เมื่อเซี่ยชีหรั่นไปถึงก็ถูกสาวใช้ขวางไว้เพื่อไม่ให้เธอเข้าไปในห้องโถงที่จัดงานศพ

“บอกมา ทำไมฉันถึงเข้าไปไม่ได้?” เซี่ยชีหรั่นร้องเสียงดัง

“คุณเย่สั่งไว้ค่ะ” สาวใช้คนหนึ่งตอบเบา ๆ คุณเย่ได้สั่งไว้เช่นนี้จริง ๆ

“ไม่ว่าใครจะสั่งไว้ ฉันก็จะเข้าไปหาพ่อครั้งสุดท้าย พวกเธอไม่ต้องมาขวางฉันหรอก เกิดอะไรกับลูกในท้องฉันใครจะรับผิดชอบ?” เซี่ยชีหรั่นยิ้มพูดกับสาวใช้อย่างเย็นชา

คนอื่น ๆ กลัวจนต้องถอยกันไปหมด ทุกคนต่างก็รู้ดีว่าเซี่ยชีหรั่นเป็นที่รักของใคร

“ฉันขอร้องแล้วล่ะ ฉันแค่อยากจะเข้าไปหาพ่อเป็นครั้งสุดท้าย”

เย่เชินหลินมองเซี่ยชีหรั่นที่ไม่ได้เจอกันหลายวันจากที่ไกล โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเห็นการแสดงออกที่น่าสงสารของเธอแล้วเขาอยากเดินเข้าไปปลอบใจเธอมาก แต่เมื่อนึกถึงจงหวีฉวนเป็นคนฆ่าเย่เฮ่าหรันแล้วเย่เชินหลินก็หยุดก้าวเดินทันที สีหน้าของเขาดูเย็นชามาก

“คุณเย่คะ” สาวใช้คนอื่น ๆ เข้ามาเรียกเขาด้วยความเคารพ

“เชินหลิน ฉันจะเข้าไปหาคุณพ่อ ฉันยังไม่ได้อำลาคุณพ่อสักคำเลย” เมื่อเซี่ยชีหรั่นเห็นเย่เชินหลินกำลังเดินเข้ามาเธอก็พยายามเก้าเข้าไปข้างหน้า ก่อนที่จะเดินไปถึงตัวเย่เชินหลินเธอได้หยุดเดินทันที

เย่เชินหลินเย็นชามาก เขาเป็นอะไรไป?

เซี่ยชีหรั่นคิดว่าการตายของเย่เฮ่าหรันอาจกระทบความรู้สึกเขามากเกินไป

“ไปสิ” เย่เชินหลินไม่ได้มองหน้าเซี่ยชีหรั่น เขากลัว กลัวว่าตัวเองจะห้ามใจไม่ได้แล้วเข้าไปกอดเซี่ยชีหรั่น

“ไปไหน?” เซี่ยชีหรั่นถามอย่างแปลกใจ

“คุณจะเข้าไปหาคุณพ่อผมไม่ใช่เหรอ?” เย่เชินหลินพูดอย่างเย็นชา