ตอนที่ 1011 สาวใช้ตัวแสบ 915

ตอนที่ 1011 สาวใช้ตัวแสบ 915

เย่เชินหลินและไห่ลี่หมินทานอาหารมื้อเย็นด้วยกันในร้านอาหารแห่งหนึ่ง

“นี่คือวิดีโอในตอนนั้น ผมดูแล้ว คุณลุงดูเหมือนจะนั่งอยู่กับจงหวีฉวนสักพักเท่านั้น ไม่รู้ว่าเขาคุยเรื่องอะไรกัน จากนั้นก็มีการประชุมต่อ” ไห่ลี่หมินบอกเย่เชินหลินเกี่ยวกับเนื้อหาในวิดีโอ

“ลี่หมิน ผมสรุปได้ว่าสิ่งที่จงหวีฉวนพูดกับพ่อผมคือเหยนชิงเหยียนไม่ใช่เสี่ยวห้าน เพราะเสี่ยวห้านตัวจริงตายไปนานแล้ว นั่นจึงเป็นสาเหตุที่ทำให้พ่อของผมเกิดอาการหัวใจวาย” สีหน้าของเย่เชินหลินดูเหมือนกำลังเล่านิทานให้คนอื่นฟัง เพราะเขาไม่แสดงถึงความตื่นเต้นใด ๆ เลย แต่ถ้าดูดี ๆ จะสังเกตเห็นว่าเส้นเลือดบนมือของเขาเผยอออก นั่นคือสัญญาณก่อนความโกรธที่รุนแรงจะเกิดขึ้น

“เหยนชิงเหยียนไม่ใช่เสี่ยวห้าน? แล้วผลตรวจดีเอ็นเอล่ะ?” ไห่ลี่หมินตกตะลึง

“ถูกคนอื่นจัดฉาก ลี่หมิน เดี๋ยวผมให้ต้าฮุยมาแล้ว คุณกลับไปช่วยเก็บเส้นผมของโม่เสี่ยวจุนให้ผมหน่อย ผมจะเก็บเป็นหลักฐานในการเปรียบเทียบดีเอ็นเอของเขาดู” เย่เชินหลินจำได้ว่าเซี่ยชีหรั่นพูดซ้ำแล้วซ้ำอีกว่าโม่เสี่ยวจุนเป็นน้องชายของเธอมาก่อน

ถ้าเหยนชิงเหยียนไม่ใช่น้องชายของเธอ นั้นหมายความว่าน้องชายของเธอจะต้องเป็นคนอื่น มิฉะนั้นผลตรวจดีเอ็นเอนั้น......

“โม่เสี่ยวจุนเหรอ?” ไห่ลี่หมินรู้สึกว่าวันนี้เขารู้มากเกินไป

“ใช่ แล้วคุณคิดว่าเซี่ยชีหรั่นจะหลอกลวงคนอื่นเหรอ?” เย่เชินหลินคิดถึงเซี่ยชีหรั่นที่อยู่คอนโดในเขตพัฒนาใหม่ตามลำพัง เขาจึงเงียบไปสักพักแล้วพูดต่อ “โม่เสี่ยวจุนกับตระกูลเย่ของเรามีหลายสิ่งที่คล้ายคลึงกัน คุณจะรู้ถ้าสังเกตดี ๆ”

เซี่ยชีหรั่นจะรอเขาอยู่ที่คอนโด แต่เย่เชินหลินรู้สึกไม่อยากกลับไป เพราะเขาค่อนข้างมั่นใจว่าจงหวีฉวนเป็นคนฆ่าเย่เฮ่าหรัน เพียงแต่เย่เฮ่าหรันเสียชีวิตด้วยอาการหัวใจวาย อาจเพราะเซี่ยชีหรั่นเป็นสายเลือดของจงหวีฉวน เขาจึงไม่พร้อมที่จะเห็นหน้าเธอ

“ไม่หรอก”

“คุณน่าจะรู้ว่าเซี่ยชีหรั่นเคยบอกว่าโม่เสี่ยวจุนเป็นน้องชายของเธอนะ” เย่เชินหลินจำได้ว่าหลังจากได้ผลตรวจนั้นแล้ว เซี่ยชีหรั่นก็ยังไม่เชื่อทั้งหมด

“เอาล่ะ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ผมต่อก็แล้วกัน คุณไว้ใจได้ ผมจะรีบกลับไปกับต้าฮุยทันที” ไห่ลี่หมินเข้าใจถึงความรีบร้อนของเย่เชินหลิน ไม่งั้นเขาคงไม่ทิ้งงานใหญ่มาที่นี่หรอก เขาเชื่อว่าชีหรั่นไม่ได้เป็นคนหลอกลวงใคร ถ้าเป็นอย่างนั้นคนที่เปลี่ยนผลตรวจดีเอ็นเอคือจงหวีฉวนหรือ?

หลังจากไห่ลี่หมินไปแล้ว เย่เชินหลินดื่มแอลกอฮอล์เข้าไปมากพอสมควรก่อนจะขับรถกลับไป

“คุณเย่ครับ” พ่อบ้านเปิดประตูอย่างระมัดระวัง เขารู้สึกกดดันมากที่เห็นสีหน้าของเจ้านาย แต่เขาเข้าใจดีว่าคุณเย่ไม่ได้ไร้ความรู้สึกต่อคุณพ่อของเขา เพียงแต่หลายปีที่ผ่านมาเขาไม่รู้จะแสดงออกอย่างไร

“คุณแม่ผมไม่เป็นไรใช่ไหม?” เย่เชินหลินถาม เขาออกไปเพื่อหาสาเหตุของเรื่องนี้และไม่รู้ว่าฝู้เฟิ่งหยีตอนนี้เป็นยังไงบ้างแล้ว

“คุณเย่ไม่ต้องกังวลนะครับ คุณนางไม่เป็นไรครับ” พ่อบ้านกล่าวอย่างเคารพ

“เข้ามาเถอะเชินหลิน” ฝู้เฟิ่งหยียืนพูดอยู่ไม่ไกล เธอยืนอยู่ที่นั่นคนเดียวด้วยความโดดเดี่ยว

“ผมกำลังเข้าไปครับคุณแม่” เย่เชินหลินเดินเข้าไปในบ้าน

“เชินหลิน ทำไมแม่ไม่เห็นชีหรั่นเลย?” ฝู้เฟิ่งหยีถามอย่างสงสัย เย่เฮ่าหรันผู้ซึ่งเป็นพ่อสามีของเธอเสียทั้งคน ต่อให้มีลูกในท้องก็ควรปรากฏตัวให้เห็นบ้าง

“คุณแม่ครับ เธอยังไม่รู้ ผมให้เธอไปอยู่ที่คอนโดก่อน เธอเป็นคนอ่อนไหวถ้าเห็นคุณพ่อจากไปแบบนี้คงทำใจไม่ได้แน่เลยครับ”

“ก็จริงเหมือนกัน ให้เธอระวังลูกในท้องดีกว่า” ฝู้เฟิ่งหยีก็คิดว่าเซี่ยชีหรั่นต้องทำใจไม่ได้อย่างแน่นอน

ในคอนโดเมืองใหม่นั้น เซี่ยชีหรั่นยังนั่งรอเย่เชินหลินบนโซฟาในห้องรับแขกอยู่ตลอดเวลา เธอใช้โทรศัพท์และซิมใหม่โทรหาเย่เชินหลิน แต่ครั้งแรงที่โทรเขาติดสายอยู่ เซี่ยชีหรั่นจึงคิดว่าเขากำลังยุ่งอยู่จึงไม่ได้โทรซ้ำอีก

“อี้ชิง สรุปเกิดเรื่องอะไร?” เซี่ยชีหรั่นมองเซี่ยอี้ชิงที่คอยดูแลเธอตลอดเวลาแล้วถามเขา

“คุณนายหญิงครับ ผมก็ไม่ทราบเหมือนกันครับ พ่อบ้านไม่ได้บอกอะไรผมเลย หรือว่าให้ผมโทรไปถามอีกรอบไหมครับ?”

เซี่ยชีหรั่นส่ายหัว รออีกสักพักก็แล้วกัน!

เซี่ยชีหรั่นรอทั้งคืนจนกระทั่งถึงตีสามถึงจะเข้านอน

เซี่ยอี้ชิงมองใบหน้าที่แสนเศร้าของเซี่ยชีหรั่น เขาไม่รู้จะทำอย่างไร สุดท้ายได้แต่กัดฟันแล้วอุ้มเซี่ยชีหรั่นเข้าไปนอนในห้องนอนของเธอ

ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาเกรงใจแล้ว เพราะคงปล่อยให้เธอที่เป็นหญิงมีครรภ์นอนในห้องรับแขกแบบนี้ไปทั้งคืนไม่ได้

วันรุ่งขึ้นแม่เซี่ยเตรียมอาหารเช้าเสร็จตั้งแต่เช้าตรู่ เซี่ยชีหรั่นไม่มีแรงที่จะแต่งตัวเหมือนปกติ เธอแปรงฟันล้างหน้าปกติแล้วเข้าไปนั่งกินอาหารเช้า เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเพื่อจะโทรหาเย่เชินหลิน แต่เมื่อดูเวลาแล้วก็กลัวจะรบกวนเขา

เซี่ยชีหรั่นไม่อยากให้คนอื่นกังวลจึงทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เธอส่งข้อความถึงเย่เชินหลินและหวังว่าเขาจะตอบกลับ

เย่เชินหลินเห็นข้อความนั้นและอยากจะตอบกลับเธอมาก แต่เมื่อนึกถึงฆาตกรที่ฆ่าเย่เฮ่าหรันคือจงหวีฉวนแล้ว เขาก็วางโทรศัพท์ลงทันที ถ้าไม่ใช่เพราะจงหวีฉวนพ่อของเขาเย่เฮ่าหรันก็คงไม่ตาย เขายังไม่ทันได้เรียกพ่อเลยพ่อของเขาก็จากไปแล้ว

เย่เชินหลินเกลียดจงหวีฉวน แต่เกลียดตัวเองมากกว่าที่เขานั้นทำตามอำเภอใจแบบนี้

เซี่ยชีหรั่นพยายามโทรหาเย่เชินหลินแต่เย่เชินหลินไม่ยอมรับสายเลย

“เชินหลิน คุณคุยกับฉันหน่อยได้ไหม ฉันคิดถึงคุณเหลือเกิน ลูกของเราก็คิดถึงคุณมากนะ” เซี่ยชีหรั่นส่งข้อความนี้ออกไปและตั้งหน้าตั้งตารอเย่เชินหลินตอบกลับเธอ

ลูกเหรอ เซี่ยชีหรั่นคุณสายเลือดเดียวกันกับจงหวีฉวน ลูกของเราก็เป็นสายเลือดเดียวกันกับมัน แล้วจะให้ผมยอมรับเด็กที่เป็นสายเลือดเดียวกันกับคนที่ฆ่าพ่อผมเป็นลูกได้อย่างไร?