ตอนที่ 1010 สาวใช้ตัวแสบ 914

ตอนที่ 1010 สาวใช้ตัวแสบ 914

“ไม่ต้องเป็นห่วง ผมจะโทรไปเดี๋ยวนี้”

ไห่ลี่หมินก้าวเท้ายาวเดินออกมาจากห้องผู้ป่วย ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเสียงของฝู้เฟิ่งหยี หรือคำว่าเชินหลินสองคำนี้ ดวงตาเย่เฮ่าหรันก็ขยับ

เย่เชินหลินไม่เคยใจร้อนเหมือนตอนนี้มาก่อน

ให้ตายเถอะ รถติดจริงๆ

เย่เชินหลินสบถด่าอย่างรุนแรง

เขาหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดไฟ ต้องใช้สิ่งนี้เพื่อสงบสติอารมณ์

หลังจากที่ตำรวจเหล่านั้นจดทะเบียนรถเย่เชินหลินแล้ว ความเร็วในการไล่ล่าก็ลดลงเช่นกัน

ไม่ได้ หลังจากเย่เชินหลินดับควัน ก็เปิดประตูรถ เขาตัดสินใจวิ่งไป

“ต้าฮุย นายมาที่ถนนเฟิงหวางแล้วขับรถฉันกลับไป”

เย่เชินหลินพูดจบก็เริ่มวิ่ง ปากก็ตะโกนเสียงดัง “หลบไป หลบไป” บางทีอาจจะตกใจกับใบหน้าดุร้าย ดวงตาแดงก่ำของเขา คนอื่นๆ จึงหลีกทางให้เขา

“เหลืออีกแค่ 50 เมตร” เย่เชินหลินท่องเงียบๆ ในใจ เขาวิ่งเร็วมาก ไม่ได้วิ่งแบบนี้มานานมากแล้ว บางทีการตายของเย่เฮ่าหรันอาจจะเป็นตัวกระตุ้นเขา เขาจึงวิ่งได้เร็วมาก

“เหลืออีก 30 เมตร เย่เฮ่าหรันคุณต้องรอผมนะ”

เย่เชินหลินทั้งร่างไร้เรี่ยวแรง เขายังต้องวิ่งต่อไป เขาอยากให้ตัวเองมีความเร็วเหมือนกับหลิวเสียง

“10 เมตร แค่ 10 เมตรเท่านั้น”

เห็นประตูใหญ่โรงพยาบาล เย่เชินหลินก็ยิ้มดีใจ เขามาถึงแล้ว เขามาถึงแล้ว

เย่เชินหลินวิ่งโดยไม่หยุดเลย เขาเพิ่งวิ่งเข้ามาก็เห็นไห่ลี่หมิน ใบหน้าไห่ลี่หมินย่ำแย่มาก ดวงตาก็แดงเล็กน้อย ก้นบึ้งหัวใจเย่เชินหลินจมสู่ก้นทะเล ถ้าสถานการณ์ไม่เลวร้ายอย่างยิ่งไห่ลี่หมินจะมีสภาพนี้ได้อย่างไร เขาไม่กล้าที่จะพูด

“ลี่หมิน พ่อฉันอยู่ไหน” เย่เชินหลินก็ยังถามออกไป

เย่เชินหลินถามจากไกลๆ เขาวิ่งไปด้านหน้าไห่ลี่หมินหอบหายใจและหยุดฝีเท้า

“ตามฉันมา” ไห่ลี่หมินก้าวเท้ายาวๆ นำทาง ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะตำหนิที่เย่เชินหลินมาช้า

เย่เชินหลินหอบหายใจหนัก ถ้าหยุดตอนนี้ขาเขาจะอ่อนปวกเปียกไร้เรี่ยวแรง

เขากัดฟันเดินตามไห่ลี่หมิน เขาไม่อยากเสียใจ

เย่เชินหลินตามหลังไห่ลี่หมินมา ในใจคิดว่ามีความเป็นไปได้ที่จะได้เจอเย่เฮ่าหรัน แต่เขาไม่คิดเลยว่าเย่เฮ่าหรันจะไม่รอให้เขามาถึง

ก่อนเปิดประตูห้องผู้ป่วยได้ยินเสียงร้องไห้แว่วๆ ผ่านมา ในใจเย่เชินหลินมีลางสังหรณ์ไม่ดี

เย่เฮ่าหรันถ้าคุณไม่รอผมมา เย่เชินหลินจะไม่ให้อภัยคุณ

ไห่ลี่หมินเพิ่งเปิดประตูเขาก็เอ่ยเรียกอย่างไม่อยากจะเชื่อ “คุณลุงเย่”

เย่เชินหลินผลักไห่ลี่หมินออกไปอย่างบ้าคลั่ง เขาก้าวเท้ายาววิ่งไปข้างเตียงเย่เฮ่าหรัน

“เชินหลิน พ่อของลูกรอไม่ไหวเขาเสียแล้ว” ฝู้เฟิ่งหยีกล่าวพร้อมน้ำตา ใบหน้าเธอที่เดิมทีงดงามนั้นแก่ขึ้นมากทันที แห้งเหี่ยวเหมือนมะเขือเปราะ

“แม่ แม่โกหกผมใช่ไหม ผมรู้ว่าแม่กำลังล้อผมเล่น” เย่เชินหลินยิ้มพูดขึ้น แต่ใบหน้าหล่อเต็มไปด้วยน้ำตา พูดไปด้วยน้ำตาไหลไปด้วย

“เย่เฮ่าหรัน คุณฟื้นขึ้นมานะ” เย่เชินหลินเบิกตากว้างมองเย่เฮ่าหรันแล้วพูดขึ้น “คุณอยากให้ผมเรียกคุณว่าพ่อตลอดเลยไม่ใช่เหรอ?”

“เย่เฮ่าหรัน คุณลุกขึ้นมาได้ไหม คุณลุกขึ้นมาผมจะเรียกคุณว่าพ่อ ต่อไปจะเชื่อฟังพ่อ” เย่เชินหลินยื่นมือออกไปลูบแก้มเย่เฮ่าหรันอย่างระมัดระวัง

“เชินหลิน เสียใจด้วยนะ” ไห่ลี่หมินตบบ่าเย่เชินหลิน เย่เชินหลินเป็นแบบนี้เขาเป็นห่วง

“ไห่ลี่หมิน เสียใจอะไรกัน นายกล้าแช่งพ่อฉันเหรอ” เย่เชินหลินมองไห่ลี่หมินอย่างโกรธเคือง “เย่เฮ่าหรัน คุณลุกขึ้นมานะ ยืนขึ้นมานะ ถ้าคุณยืนขึ้นมาผมจะเรียกคุณว่าพ่อ” ยิ่งพูดน้ำเสียงก็ยิ่งเยือกเย็น ทำให้คนฟังน้ำตาไหล

“ลี่หมิน พาเชินหลินออกไป ถ้าเขาเป็นแบบนี้ต่อไป ฉันกลัว” ฝู้เฟิ่งหยีมองเย่เชินหลินอย่างกังวล เธอไม่เคยเห็นเย่เชินหลินเป็นแบบนี้มาก่อน ขอบตาเขาแดงก่ำเห็นเส้นเลือด การเปลี่ยนแปลงอย่างไม่คาดคิดบนใบหน้าเหมือนคนชราวัย

ไห่ลี่หมินพยักหน้า เขาไปดึงเย่เชินหลินมา เหยนชิงเหยียนก็เดินไปดึงเย่เชินหลินเช่นกัน

“พี่ พ่อเสียแล้ว พี่อย่าเสียใจขนาดนี้เลย” ถึงแม้เหยนชิงเหยียนจะเป็นผู้ชายตัวใหญ่ตอนพูดก็ยังร้องไห้สะอึกสะอื้น เขาไม่คิดว่าจะมีใครมาพูดเล่นกับตน จู่ๆ ตายอย่างกะทันหันแบบนี้ เขารับไม่ไหวหรอก

“ออกไป ทุกคนออกไปให้หมด กล้าแช่งพ่อฉันว่าตาย ไม่อยากมีชีวิตกันแล้วใช่ไหม” เย่เชินหลินออกแรงผละพันธนาการของไห่ลี่หมินและเหยนชิงเหยียนออกไป เพราะเย่เฮ่าหรันหรือเปล่าที่ทำให้เขากลายเป็นมีแรงมหาศาล

“เย่เชินหลิน ตอนนี้ลูกเป็นเสาหลักของครอบครัว ถ้าลูกเป็นแบบนี้ อยากให้ฝู้เฟิ่งหยีอย่างแม่ที่ผมขาวส่งศพคนผมดำเหรอ? หรือลูกอยากตามพ่อไป?” ฝู้เฟิ่งหยีพูดเสียงดัง “ตอนนี้ลูกจะบ้าคลั่งอยู่ที่นี่ งานศพในครอบครัวไม่ต้องทำแล้วใช่ไหม?”