ตอนที่ 1009
ตอนที่ 1009 สาวใช้ตัวแสบ 913
October 28, 2026
ตอนที่ 1009 สาวใช้ตัวแสบ 913
จงหวีฉวนมองเวลาจะประชุมแล้ว เขาหรี่ตาเดินเข้าไปในห้องทำงาน
ในที่ประชุมมีแค่เย่เฮ่าหรันคนเดียวที่ไม่ได้มา
“ฉันจะไปเชิญประธานเย่” จงหวีฉวนพูดอย่างจอมปลอม ดูเหมือนว่าเขาจะมีความสัมพันธ์ที่ดีกับเย่เฮ่าหรันอย่างยิ่ง
จงหวีฉวนเดินไปที่ประตู เย่เฮ่าหรันก็เดินไปที่ประตูเช่นกัน เขาพูดด้วยเสียงที่ได้ยินเพียงสองคนเท่านั้น “เย่จื่อห้านถูกโยนทิ้งลงแม่น้ำนั้นมีความหวังที่จะรอดชีวิต นายฆ่าลูกของนาย นายว่าทำไมเหยนชิงเหยียนกลายเป็นลูกของนาย?”
เย่เฮ่าหรันนั่งอยู่กับที่ ในหัวสมองมีแต่ประโยคนั้นที่ว่าเขาฆ่าเย่จื่อห้าน
จงหวีฉวนฉลาดมากที่เขาไม่ได้เข้ามากับเย่เฮ่าหรัน แต่เป็นการเดินเฉียดไหล่ผ่านไป!
ออกไปสิบนาทีจงหวีฉวนถึงเข้ามา การประชุมเริ่มขึ้นแล้ว!
ระหว่างทางจงหวีฉวนพูดถึงการพัฒนาอย่างเร่งด่วนของตงเจียง!
“ประธานเย่ เชิญท่านพูดความคิดเห็นของท่าน!” จงหวีฉวนตั้งคำถามอย่างเสแสร้งทำเป็นไม่รู้
เย่เฮ่าหรันนั่งเงียบไม่เปล่งเสียง!
คนข้างๆ เขามองเย่เฮ่าหรันแล้วตกใจสะดุ้งโหยง กรีดร้องขึ้นมา “แย่แล้ว พวกเธอดูสิทำไมประธานเย่ไม่ขยับเลย!”
คนอื่นๆ ก็ต่างมองไปที่เย่เฮ่าหรัน!
จงหวีฉวนในใจตื่นเต้นอย่างมาก เย่เฮ่าหรันตายแล้ว ในที่สุดมันก็ตายแล้ว นี่เป็นข่าวดีจริงๆ แต่จงหวีฉวนรู้ว่านี่ไม่ใช่เวลาที่เขาจะหัวเราะ เขายังมีไหวพริบเบื้องต้นที่สุดที่หลีกเลี่ยงความสงสัย
“เป็นไปได้ไง ประธานเย่ยังสบายดีไม่ใช่เหรอ? ” จงหวีฉวนพูดอย่างเจ้าเล่ห์ เขาจ้องไปที่คนข้างๆ เย่เฮ่าหรัน “กินข้าวซี้ซั้วได้ แต่ห้ามพูดซี้ซั้ว”
“รีบเรียกรถพยาบาล!” คนคนนั้นได้ยินประโยคนี้ของจงหวีฉวนก็ยิ่งตื่นเต้น เขายื่นมือไปจับเย่เฮ่าหรัน มันอุ่น
ไห่ลี่หมินวิ่งไปข้างหน้าเย่เฮ่าหรันทันที ลมหายใจจะไม่มีแล้ว เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาเย่เชินหลินทันที ถึงความสัมพันธ์ของเย่เชินหลินกับเย่เฮ่าหรันจะแย่ขนาดไหนพวกเขาก็ยังเป็นพ่อลูกกัน
โทรศัพท์ดังอยู่ตลอดไม่มีคนรับสาย เขาโทรหาเซี่ยชีหรั่นก็ไม่มีคนรับสาย โทรไปครั้งที่สองก็ปิดเครื่อง เป็นครั้งแรกที่ไห่ลี่หมินมีปัญหากับเซี่ยชีหรั่น
มันแปลกประหลาดจริงๆ ไม่มีใครรับโทรศัพท์สักคน ไห่ลี่หมินพูดอย่างลนลาน “เย่เชินหลิน นายรีบรับโทรศัพท์ฉันเร็วเข้า”
“โทรไปที่บ้านเขาสิ”
จงหวีฉวนพูดอย่างเสแสร้งทำเป็นเศร้า น้ำตาที่ปรากฏขึ้นในขอบตาทำให้คนอื่นสงสัย เย่เฮ่าหรันกับจงหวีฉวนไม่ถูกกันมาตลอด นี่ไม่ใช่ความลับ ทุกคนรู้กันหมด
ไห่ลี่หมินหยิบโทรศัพท์โทรเบอร์ 120
“ฮัลโหล มาที่ตึกรัฐบาล ที่นี่มีคนเกิดอุบัติเหตุ” ไห่ลี่หมินคำรามอย่างโกรธเกรี้ยวเหมือนสิงโต ดวงตาเขาแดงนิดหน่อย
คนอื่นๆ ค่อนข้างกลัวลักษณะท่าทางของไห่ลี่หมิน
“สวัสดีค่ะ ขอโทษนะคะคุณต้องการคุยกับใคร? ”
ตอนไห่ลี่หมินโทรไปคฤหาสน์ตระกูลเย่ก็มีเสียงหวานผู้หญิงคนหนึ่งถามขึ้น
“เธอรีบๆ เรียกเจ้านายตระกูลเย่มารับโทรศัพท์ฉัน บอกว่าฉันคือไห่ลี่หมิน”
“ขอโทษค่ะ คุณไห่ วันนี้มีแค่พ่อบ้าน” อีกฝ่ายกลัวไห่ลี่หมินมาก พูดด้วยเสียงสั่นเครือ แต่คุณภาพจิตใจยังถือว่าโอเค
“เรียกเขามารับโทรศัพท์”
พ่อบ้านได้ยินว่าเป็นโทรศัพท์จากไห่ลี่หมินก็รีบวิ่งมา ไห่ลี่หมินกับเย่เชินหลินสนิทกันมาก เขาไม่สามารถทำให้เขาขุ่นเคืองได้ และดูเหมือนจะมีเรื่องอะไรบางอย่างในน้ำเสียงนั้น
“คุณไห่ คุณเรียกผมเหรอครับ? ”
“รีบตามหาเย่เชินหลินให้ฉันทันทีไม่ว่าจะใช้วิธีไหนก็ตาม ถ้าเขาไม่มา เขาจะเสียใจไปตลอดชีวิต ถ้านายแจ้งไปไม่ได้ ผลลัพธ์ไม่ใช่สิ่งที่นายจะแบกรับได้”
พอพ่อบ้านได้ยินก็ดวงตาเบิกกว้าง โทรศัพท์หล่นไปบนพื้นเมื่อไรก็ไม่รู้
เย่เชินหลินและเซี่ยชีหรั่นออกไปเที่ยวกันสองคน
เมื่อเดินในสวนสาธารณะเซี่ยชีหรั่นอยากถ่ายรูปให้เย่เชินหลิน เมื่อลมพัดผมของเย่เชินหลินขึ้นมาเธอก็ถ่ายช่วงเวลานี้เอาไว้ เซี่ยชีหรั่นที่ดีใจเกินไปทำโทรศัพท์หล่นน้ำ โทรศัพท์ของเย่เชินหลินอยู่ในรถไม่ได้เอามา
“เชินหลิน ฉันอยากให้ลูกของเราคลอดออกมาเร็วๆ จัง” เซี่ยชีหรั่นซุกในอ้อมกอดคุณเย่พูดขึ้นอย่างดีใจ เธอแทบรอไม่ไหวแล้วที่จะได้เห็นลูกที่มีสายเลือดเดียวกันเย่เชินหลิน
“กระวนกระวายยิ่งกว่าฉันอีกนะ” เย่เชินหลินจิ้มจมูกเซี่ยชีหรั่นแล้วพูดขึ้น
เซี่ยชีหรั่นยังไม่ทันได้เอ่ยคัดค้าน เธอเห็นเซี่ยอี้ชิงวิ่งมาอย่างลนลาน ถ้าไม่ใช่เรื่องสำคัญ เซี่ยอี้ชิงคงไม่ตามหาเขาในเวลานี้
“คุณเย่ คุณเซี่ย พ่อบ้านโทรมาบอกว่าอยากคุยกับคุณเย่ครับ”
เซี่ยอี้ชิงก้มศีรษะลงแล้วพูดขึ้น เสียงเคร่งขรึมของพ่อบ้านยังตีเขาอยู่ตลอดเวลา
“มีเรื่องอะไรเร่งด่วนขนาดนี้? ”
“คุณเย่พ่อบ้านบอกว่าคุณไห่โทรมา โทรศัพท์คุณดังในรถอยู่หลายครั้งมากๆ ผมไม่ได้รับครับ”
เย่เชินหลินเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีในใจ เขาทิ้งเซี่ยชีหรั่นไว้แล้ววิ่งออกไป เย่เชินหลินที่วิ่งออกไปหยุดแล้วพูดขึ้น “เดี๋ยวพาชีหรั่นไปส่งที่เขตพัฒนาใหม่”
พูดจบเย่เชินหลินก็วิ่งโดยไม่หันศีรษะกลับมา เขาอยากให้รถอยู่ข้างๆ ตัว