ตอนที่ 1008
ตอนที่ 1008 สาวใช้ตัวแสบ 912
October 28, 2026
ตอนที่ 1008 สาวใช้ตัวแสบ 912
จงหวีฉวนกระตือรือร้นมากสำหรับวันพรุ่งนี้ เพราะว่าพรุ่งนี้จะเป็นจุดพลิกชะตาชีวิตของเขา จุดเริ่มต้นของชีวิตที่มีความสุข
เหล้าที่ไห่ลี่หมินดื่มไม่ได้น้อยกว่าเหยนชิงเหยียนเลย เขาพยายามอย่างมากในการครองสติไว้ เหยนชิงเหยียนที่เมาทำได้เพียงให้ไห่ลี่หมินมาส่ง
“ไม่รู้เสี่ยวห้านไปไหน ตอนนี้ยังไม่กลับมาเลย” จิ่วจิ่วเดินอยู่ในห้องเซี่ยชีหรั่นอย่างกังวล เธอไม่กล้าเคลื่อนไหวมากเกินไป เหยนชิงเหยียนไม่ให้จิ่วจิ่วตามเขาไป เขาต้องการอยู่เงียบๆ
เย่เชินหลินยุ่งอยู่ตลอดเวลา เซี่ยชีหรั่นเบื่อที่จะอยู่คนเดียว เธอยืนข้างๆ มองจิ่วจิ่วที่นั่งจับมุมเสื้ออย่างอยู่ไม่สุข! ดูเหมือนจะปล่อยเสี่ยวจุนไปอย่างสมบูรณ์แล้ว! มีรถคันหนึ่งค่อยๆ ขับมาจากไม่ไกล รถคันนั้นเธอจำได้ว่าเป็นของไห่ลี่หมิน ทำไมเขามาที่ตระกูลเย่?
“จิ่วจิ่ว เธอว่าคุณไห่มาที่นี่ทำไม? ” จิ่วจิ่วชี้ไปนอกหน้าต่างและเอ่ยถาม
จิ่วจิ่วได้ยินว่าไห่ลี่หมินมาที่นี่ เธอคิดว่าคงไม่ได้พาเหยนชิงเหยียนมาหรอกมั้ง เธอเดาถูกจริงๆ ด้วย
ไห่ลี่หมินเพิ่งเปิดประตู จิ่วจิ่วก็พุ่งไปที่ประตูรถ เธอบินไปเหมือนนกที่กระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ
“พามาให้แล้ว ไม่ต้องขอบคุณ” ไห่ลี่หมินจอดรถส่งเหยนชิงเหยียนให้จิ่วจิ่ว
“คุณไห่ ขอบคุณค่ะ” จิ่วจิ่วโห่ร้องอย่างดีใจ
ไห่ลี่หมินเดินเตาะแตะไปเปิดประตูรถ เหยนชิงเหยียนพักผ่อนอยู่ในนั้นอย่างสงบ
จิ่วจิ่วเมื่อได้เห็นเขาจริงๆ หินก้อนใหญ่ในใจทั้งหมดก็ถูกวางลง
เซี่ยชีหรั่นเห็นภาพนี้ มุมปากก็เผยรอยยิ้ม
พวกเขาไม่มีใครรู้ว่าเสียงหัวเราะในวันนี้หลังจากผ่านไปหนึ่งวันจะกลายเป็นความเศร้า เซี่ยชีหรั่นไม่เคยคิดมาก่อนเช่นกันว่าต่อไปจะเจอนรกสิบแปดขุม
เช้าตรู่วันต่อมาจงหวีฉวนไปดักรอหน้าประตูเย่เฮ่าหรัน เมื่อวานเขาคิดหาทางได้แล้ว วิธีเดียวที่สามารถแก้ปัญหาได้ทั้งหมด
เมื่อเย่เฮ่าหรันเห็นจงหวีฉวนก็รู้สึกประหลาดใจอย่างมาก ต่อมาก็คิดๆ แล้วก็สมเหตุสมผล เขาคงอยากรู้ว่าเขาลงสมัครรับเลือกตั้งได้หรือไม่ แต่เสียใจจริงๆ เย่เฮ่าหรันมองจงหวีฉวนแล้วพูดทีละคำ “ฉันสบายดีแล้ว นายไม่ต้องมาถามฉันแล้ว”
จงหวีฉวนมองเย่เฮ่าหรันเหมือนยิ้มแต่ไม่ยิ้ม วันนี้เขาไม่ได้ถามแค่ว่าเขาสบายดีไหม สิ่งที่จงหวีฉวนต้องทำในวันนี้คือสิ่งผิดกฎหมายและเป็นอันตราย เขาก็ต้องทำเช่นกัน
“เย่เฮ่าหรัน ฉันจะบอกความลับนายหนึ่งอย่าง” จงหวีฉวนเหลือบมองเย่เฮ่าหรัน เหมือนพระราชาผู้สูงศักดิ์
“นายมีความลับอะไร? ” เย่เฮ่าหรันมุมปากยิ้มเยาะเย้ยขึ้นมาจางๆ เขาไม่มองจงหวีฉวนเลย เท้าข้างหนึ่งย่ำเข้าไปในห้องทำงานแล้ว
ปากหนักขนาดนี้เลย? เดี๋ยวฉันให้ปล่อยให้นายปากหนักตลอดไป
“บอกนายเรื่องความลับครั้งใหญ่เมื่อสิบกว่าปีก่อน รับรองว่าจะทำให้นายประหลาดใจ” จงหวีฉวนมองเย่เฮ่าหรันเดินเข้าไปในห้องทำงาน เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนแม้กระทั่งความดูถูกเหยียดหยามของเย่เฮ่าหรัน
แต่จงหวีฉวนแสร้งทำเป็นไม่เห็น เขารอคอยอย่างมากว่าเย่เฮ่าหรันฟังเรื่องราวเขาจงแล้วจะยังสามารถดูถูกเหยียดหยามได้แบบนี้หรือเปล่า
“สิบกว่าปีก่อน การหายตัวไปของเย่จื่อห้านไม่ใช่เรื่องบังเอิญ” จงหวีฉวนพูดกับเย่เฮ่าหรันอย่างคาดการณ์ไม่ได้ “และไม่เสียหายที่จะบอกนาย การหายตัวไปของเขามันวิเศษมาก ฉันจะเล่ารายละเอียดให้นายฟังช้าๆ ”
เย่เฮ่าหรันเบิกตากว้างมองจงหวีฉวน ในตอนนั้นการหายตัวไปของเย่จื่อห้านทำให้ความสัมพันธ์ของเขากับเย่เชินหลินแข็งตึงมาโดยตลอด จนถึงตอนนี้เย่เชินหลินยังไม่ยอมเรียกเขาว่าพ่อเลยสักคำ!
จงหวีฉวนเริ่มพูดขึ้นมาอย่างน้ำไหลไฟดับ
สามเดือนก่อนที่เย่จื่อห้านหายตัวไป ผู้นำส่วนกลางมาตรวจสอบที่ตงเจียง เย่เฮ่าหรันได้รับคำชมอย่างเป็นเอกฉันท์ จงหวีฉวนคิดว่าตัวเองทำงานหนักมาแต่สุดท้ายก็ไม่ได้รับคำชมเลย? ในใจเขาโกรธอย่างยิ่ง
โดยเฉพาะอย่างยิ่งความชอบที่เผยออกมาอย่างตั้งใจหรือไม่ได้ตั้งใจของผู้นำที่มีต่อเย่เฮ่าหรัน การเลื่อนขั้นคือการตอกตะปูลงแผ่นเหล็ก!
จงหวีฉวนนั่งโซฟาหนังแท้ เริ่มวางแผนวิธีสมคบคิด ช่องโทรทัศน์ออกอากาศข่าว เด็กคนหนึ่งที่หายตัวไปนานยี่สิบกว่าปีกำลังตามหาพ่อ จงหวีฉวนเริ่มวางแผน ในเมื่อเย่เฮ่าหรันขโมยซีนของเขาไป เขาจะต้องทำให้เขาสูญเสียสิ่งที่เขาห่วงใย
จงหวีฉวนเดินไปด้านหน้าหน้าต่าง สายตาเย็นยะเยือกมองไปที่การหลั่งไหลของผู้คนบนถนน เย่เฮ่าหรันถ้าจะโทษก็โทษได้แค่ที่แกมาขวางทางกว้างของฉัน!
เขาต้องหาวันดีๆ สักวันให้เย่เฮ่าหรันพาเย่จื่อห้าน เย่เชินหลินและฝู้เฟิ่งหยีออกมาเที่ยว ตงเจียงจะบอกว่าใหญ่ก็ไม่ใหญ่ บอกว่าเล็กก็ไม่เล็ก มันเป็นไปได้อย่างสมบูรณ์แบบที่เด็กออกมาเที่ยวแล้วหายตัวไป
วันนั้น ตงเจียงจัดเทศกาลโคมไฟอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน!
“พ่อ ผมอยากออกไปดูโคมไฟ! ” เย่จื่อห้านตัวน้อยมองเย่เฮ่าหรันตาไม่กะพริบ!
ช่วงนี้แถวบ้านเขาได้รู้จักคุณลุงคนหนึ่ง ลุงคนนั้นพาเขาออกไปเที่ยวทุกวัน ให้ของเล่นเขา คุณลุงบอกว่าเรื่องนี้ห้ามบอกใคร แม้แต่คุณแม่ก็ห้ามบอก!
วันนี้ คุณลุงเดินตะลอนๆ มาบอกเขา สามารถได้กลิ่นฝุ่นบนเสื้อผ้า!
“เสี่ยวห้าน วันนี้ลุงจะพาไปดูโคมไฟ โคมไฟสวยมาก! ”
คุณลุงในชุดสูทและรองเท้าหนังพูดกล่อมเย่จื่อห้านด้วยคำพูดไพเราะ พูดแล้วอยากไปดูโคมไฟอย่างมาก!
“คุณลุง โคมไฟสวยมากเลยเหรอครับ? ” เย่จื่อห้านถาม!
“สวยมาก! ”
ในเมื่อคุณลุงบอกว่าสวยนั่นก็ต้องสวยมาก เย่จื่อห้านยิ้มแล้วพูดขึ้น “คุณลุง ลุงไปก่อน เดี๋ยวผมให้พ่อแม่พาผมไปหาคุณ!”
เย่จื่อห้านพูดจบก็วิ่งออกไปไกล เขาควรกลับไปแล้ว พี่ชายกำลังรอเขาอยู่!