ตอนที่ 1007 สาวใช้ตัวแสบ 911

ตอนที่ 1007 สาวใช้ตัวแสบ 911

เขาไม่อยากสนใจเธอจริงๆ แต่ก็วางใจเธอไม่ลง ไห่ลี่หมินนั่งรถกลับบ้านด้วยความขุ่นเคือง!

คนขับรถจงหวีฉวนสตาร์ทรถ ไห่ลี่หมินยังอดไม่ได้ที่จะอยากเจอหลินหลิง เขายังวางใจไม่ลง!

ไห่ลี่หมินนึกถึงหลินหลิงตลอดทาง แม้แต่คนที่ตามมาด้านหลังเขาก็ไม่เห็น!

ไห่ลี่หมินมาถึงตระกูลหลินก็หนึ่งทุ่มแล้ว เขาจอดรถ แล้วรีบวิ่งเข้าไป

“คุณผู้หญิงของคุณเป็นไงบ้างครับ? ” ไห่ลี่หมินอดใจไม่ไหวถามคนรับใช้ตระกูลหลินข้างๆ ใครจะไปรู้ว่าคนรับใช้ไม่สนใจเขาเลย “งั้นเปิดประตูให้ผมหน่อย ผมอยากเจอหลินหลิง” ไห่ลี่หมินรอการตอบสนองพวกเขาไม่ไหว อยากบุกเข้าไปข้างในเลย! เขาไม่อยากรอแล้ว

ใครจะไปรู้ว่าคนเหล่านั้นแค่มองเขาหนึ่งทีแล้วเดินจากไป ที่แท้หลินหลิงก็เพิ่งเดินออกมาจากห้องแล้วเห็นรถไห่ลี่หมินพอดี เธอเดาว่าไอ้ผู้ชายเฮงซวยนี่ต้องมาตระกูลหลินแน่ๆ เธอสั่งคนรับใช้ทันทีว่าห้ามให้ไห่ลี่หมินเข้ามา หลินหลิงไม่รู้ว่าตัวเองเป็นบ้าอะไร ตามหลักการแล้วไห่ลี่หมินไม่มาหาเธอ เธอควรจะจุดธูป ควรจะดีใจสิ หลินหลิงดีใจไม่ลง ทั้งๆ ที่รู้ว่าสองสามวันนี้ตระกูลเย่ยุ่งมาก เธอก็ยังโกรธ

เลขาธิการหลินมีธุระเพิ่งถึงบ้าน เมื่อเลขาเขาเปิดประตู ท่าทางเป็นกังวลของไห่ลี่หมินก็ตกอยู่ในสายตาเขา

“ลี่หมิน ไม่เห็นนายมาตั้งนานแน่ะ ยุ่งมากเหรอ? ”

เสียงคุ้นเคยของเลขาธิการหลินดังขึ้นด้านหลัง ไห่ลี่หมินหลังแข็งทื่อ เขาหันตัวกลับไป ยิ้มและพูดขึ้น “คุณท่านหลิน เชินหลินเป็นพี่น้องของผม สองวันนี้ที่บ้านเขามีธุระค่อนข้างเยอะ เลยไม่ได้มาเล่นหมากรุกเป็นเพื่อนคุณเลย ลี่หมินต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยครับ”

เลขาธิการหลินพอใจกับทัศนคติไห่ลี่หมินมาก บางครั้งไม่ว่าใครจะผิด ถอยออกมาก้าวหนึ่งจะทำให้ท้องฟ้ากว้างขึ้น ถ้าผู้ชายคนหนึ่งแม้แต่ความคิดนี้ก็ไม่มี เขาจะยกหลินหลิงให้เขาได้อย่างสบายใจได้อย่างไร

“ตามฉันมาสิ บางทีหลินหลิงสาวน้อยคนนั้นไม่เจอนายไม่กี่วัน ป่านนี้โกรธนายแล้วแหละ” เลขาธิการหลินหัวเราะฮ่าๆ รู้ว่าลูกสาวเหมือนพ่อ เลขาธิการหลินพูดถูกจริงๆ

ไห่ลี่หมินคิดความเป็นไปได้มากมาย สิ่งเดียวที่ไม่ได้คิดคือหลินหลิงจะโกรธเขา เธอไม่ได้คิดถึงแต่เย่เชินหลินหรอกเหรอ จะโกรธเขาได้อย่างไร ไห่ลี่หมินยิ้มออกมา เห็นว่าเลขาธิการหลินปลอบเขา

คนรับใช้มองไห่ลี่หมินเข้าไปห้องโถงอย่างตะลึงงัน คุณผู้หญิง ขอโทษนะ เราทำตามที่คุณสั่งแล้ว แต่คุณท่านพาคุณไห่เข้ามาเอง

“ไปดื่มชากับฉัน นี่คือชาหลงจิ่งแรกของปีนี้ รสชาติไม่เลว กว่าฉันจะขอให้คนไปซื้อให้ได้ไม่ง่ายเลย” เลขาธิการหลินพูดอย่างมีความสุข ทุกปีเขาซื้อชาดีๆ ไม่กี่กิโล

“นายท่าน ผมได้ยินว่าหลินหลิงป่วย งานหมั้นเย่จื่อห้านก็ไม่เห็นเธอไป ผมคิดว่าหลินหลิงยุ่งกับงานที่บริษัทเลยไปไม่ได้ ผมอยากเจอเธอ” ไห่ลี่หมินพูดอย่างจริงใจ หัวใจเขาบินไปที่หลินหลิงนานแล้ว ตัวอยู่ที่ค่ายของเฉาเชา ใจอยู่ที่ดินแดนฮั่น

เลขาธิการหลินสนับสนุนให้ไห่ลี่หมินและหลินหลิงคบกัน พอได้ยินไห่ลี่หมินจะไปหาหลินหลิง เขาก็โบกมือไม่ได้ขอให้อยู่ต่อ ชายังมีโอกาสหน้า

ห้องนอนหลินหลิงคุ้นเคยสำหรับไห่ลี่หมินตั้งนานแล้ว เมื่อคิดแล้วไห่ลี่หมินก็รีบไปสู่จุดหมาย

ระหว่างทางก็เห็นป้าจางถือถ้วยโจ๊กเดินมาพอดี

“ป้าจาง” ไห่ลี่หมินเดินไปข้างหน้าอย่างกระตือรือร้น เขาไม่กระตือรือร้นได้เหรอ จะได้อยู่กับหลินหลิงไหมยังต้องพึ่งพวกป้าจางตอนนี้เรื่องราวมันยังไม่เกิดขึ้นเลย ทำให้พวกเขาไม่พอใจมันคือพฤติกรรมของคนโง่ไม่ใช่เหรอ

“ลี่หมิน ไม่เจอคุณนานมากเลย งานเยอะเหรอ นายท่านคิดถึงคุณ คุณผู้หญิงก็คิดถึงคุณเหมือนกัน” ป้าจางพูดอย่างเป็นธรรมชาติ เหมือนคำเหล่านี้ไม่ได้แปลกอะไร แต่ไห่ลี่หมินฟังแล้วแตกต่าง นายท่านหลินคิดถึงเขา เขาเข้าใจได้ แต่หลินหลิงคิดถึงเขาเนี่ย ให้ตายอย่างไรเขาก็ไม่อยากจะเชื่อชั่วคราว

แต่ไห่ลี่หมินฉลาดมาก เขาไม่ได้คัดค้าน กลายเป็นกิจวัตรก็ดี แสดงว่าเขากลายเป็นแขกประจำของตระกูลหลินแล้วไม่ใช่เหรอ ทุกคนไม่เจอเขาก็ยังคิดถึงเขาคนนี้ ถ้าเขากลายเป็นกิจวัตรของหลินหลิง ไห่ลี่หมินดวงตาเป็นประกาย ไม่เลวนี่

“ป้าจาง อันนี้ผมเอาไปให้เอง คุณกลับไปเถอะครับ” ไห่ลี่หมินมองโจ๊กในชาม เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าโจ๊กนี้มันเป็นสิ่งที่ดีจริงๆ

“คุณผู้หญิงป่วยไม่สามารถกินของเผ็ดหรือเลี่ยนได้ ฉันเลยให้ห้องครัวทำโจ๊กให้เธอ งั้นคุณเอาไปให้เธอนะคะ ฉันไปทำธุระแล้ว” ป้าจางมองออกว่าไห่ลี่หมินอยากคุยกับหลินหลิง เธอก็ชอบไห่ลี่หมินเด็กคนนี้เหมือนกัน ในใจก็หวังว่างานแต่งงานครั้งนี้จะเป็นไปได้ เลยปล่อยให้ไห่ลี่หมินไปหาหลินหลิง หวังว่าสองคนนี้ได้อยู่กันตามลำพังมากขึ้นแล้วจะชอบกัน

หลินหลิงนอนบนเตียง ในใจไม่สงบอยู่นานมาก เมื่อครู่นี้ตอนเธอเห็นไห่ลี่หมินในใจก็หลอกใครไม่ได้ แต่นั่นมันไอ้อันธพาลเฮงซวย หลินหลิงยังไม่ทันคิดต่อก็ได้ยินเสียงคุ้นเคยหนึ่ง

“หลินหลิง ขึ้นมาทานโจ๊ก” ไห่ลี่หมินผลักประตูเข้ามาทันที

“นายเคาะประตูไม่เป็นหรือไง” หลินหลิงพูดอย่างโกรธนิดหน่อย

“ครั้งหน้าฉันจะจำไว้ ลุกขึ้นมากินข้าวก่อนเร็วๆ” ไห่ลี่หมินพูดอย่างอารมณ์ดี เขาวางโจ๊กบนโต๊ะในห้องหลินหลิง ยื่นมือจะพยุงหลินหลิงขึ้นมา

“นายจะทำอะไร?” หลินหลิงตะโกนเสียงดังขึ้นมา

ไห่ลี่หมินตกใจสะดุ้ง เขายิ้มแล้วพูดขึ้น “เธอคิดว่าฉันจะทำอะไร? ฉันแค่จะพยุงเธอขึ้นมากินยา อย่าใช้ความคิดสกปรกของเธอคิดถึงฉันสิ”

หลินหลิงได้ยินก็ทนไม่ไหว เดิมทีเธอหาที่ระบายความโกรธไม่ได้ ประโยคนี้ของไห่ลี่หมินกลายเป็นชนวน

“นายว่าใครสกปรก นายต่างหากที่สกปรก เหมือนพวกที่เอาไปทั่ว” หลินหลิงพูดอย่างไม่สบอารมณ์ ไอ้ชายเฮงซวยคนนี้บอกว่าเธอสกปรก หน้าด้านจริงๆ “ฉันไม่ได้คิดอะไรทั้งนั้น นายต่างหากที่คิดเรื่องแบบนั้นทั้งวัน” หลินหลิงพูดแล้วก็หน้าแดง ใบหน้าที่ปกติเย็นชานั้นแดงก่ำ ไห่ลี่หมินตกตะลึง

“โอเคๆ งั้นเธอกินนี่ก่อน ฉันสกปรกเอง” ไห่ลี่หมินพูดเอาใจ บางครั้งก็ยอมผู้หญิงบ้างก็ดี ถ้าดำเนินต่อไปมันจะไม่มีจุดสิ้นสุดใช่ไหม?

ไห่ลี่หมินไม่พูดกับเธอหลินหลิงก็ไม่มีวิธีแล้ว เธอจ้องไห่ลี่หมิน ขี้เกียจเกินกว่าจะสนใจเขา

“ถ้าเธอไม่กิน ฉันก็จะใช้วิธีอื่นช่วยแบบไม่เกรงใจแล้วนะ เช่นการใช้ปากป้อนเธอ ฉันก็คิดถึงปากแดงๆ ของเธอมาก” ไห่ลี่หมินพูดอย่างชัดเจน เดิมทีแค่พูดขู่หลินหลิงเฉยๆ ใครจะรู้ว่าพอพูดจบเขาก็อดไม่ได้ที่จะมองปากแดงของหลินหลิง ปากแดงอันบอบบางของหลินหลิงดึงดูดไห่ลี่หมิน