ตอนที่ 1006 สาวใช้ตัวแสบ 910

ตอนที่ 1006 สาวใช้ตัวแสบ 910

เหยนชิงเหยียนที่ยืนด้านหลังจิ่วจิ่วไม่กล้ามองหน้าฝู้เฟิ่งหยีตลอดเวลา ทุกครั้งที่มาหาเย่เฮ่าหรันก็จะรีบมารีบไป ไม่ได้อยู่นานเกินไป ฝู้เฟิ่งหยีถามเหตุผลกับจิ่วจิ่ว จิ่วจิ่วก็ส่ายศีรษะไม่รู้!

ทุกครั้งที่เขาออกมาก็จะแอบมองที่หน้าต่างเย่เฮ่าหรันหรือไม่ก็มองเขาจากที่ไกลๆ เหยนชิงเหยียนไม่กล้ากับฝู้เฟิ่งหยี ในขณะเดียวกันเขาก็ยิ่งไม่กล้ามองเย่เฮ่าหรัน เขารู้อาการป่วยของเย่เฮ่าหรันจากทางโรงพยาบาล เขายิ่งรู้สึกเสียใจ เขาครอบครองตำแหน่งของเย่จื่อห้านมาโดยตลอด เขารู้สึกอับอายที่ได้รับความอบอุ่นจากตระกูลเย่ เขาอาจจะไม่ใช่ลูกของตระกูลเย่ เย่เฮ่าหรันป่วยหนัก เขาก็ไม่กล้าพูดความจริงออกมา

ตอนเที่ยงคืน เย่เฮ่าหรันเพิ่งตื่นยังไม่ทันลืมตา ตอนนี้การได้ยินของเขาอ่อนไหวมาก เขาได้ยินเสียงเบาๆ จากข้างนอก

“ใคร? ” เย่เฮ่าหรันหยุดการกระทำที่มือ เขามองข้างๆ ประตู ไม่มีใคร หรือว่าตัวเองฟังผิด?

เย่เฮ่าหรันไม่ได้เก็บเรื่องนี้มาใส่ใจ ในเมื่อไม่ได้เข้ามาเขาก็คิดว่าต้องเป็นเย่เชินหลินแน่ๆ

จริงๆ แล้วเย่เฮ่าหรันเดาผิด ครั้งนี้ไม่ใช่เย่เชินหลิน

เหยนชิงเหยียนไม่กล้าหายใจเสียงดังพิงกำแพงอยู่ ให้ตัวเองอยู่ในความมืดยากที่จะมองเห็น ไม่ได้ เขาต้องไปหาหลักฐานพิสูจน์ว่าเขาคือลูกตระกูลเย่ เขาไม่อยากสูญเสียความรักความห่วงใหญ่นี้ โดยเฉพาะความรักของจิ่วจิ่ว

อาการป่วยเย่เฮ่าหรันดีขึ้นสองวันก็ไปทำงาน เป็นวันจันทร์พอดี ทำให้จงหวีฉวนไม่แน่ใจว่าเย่เฮ่าหรันสบายดีหรือเปล่า

ทำงานวันแรก จงหวีฉวนนั่งในห้องทำงานมองไปฝั่งตรงข้ามอย่างกระตือรือร้น ฝั่งตรงข้ามคือห้องทำงานเย่เฮ่าหรัน เขาอยากแน่ใจว่าเย่เฮ่าหรันป่วยร้ายแรงหรือเปล่า เช้าตรู่ประตูจงหวีฉวนก็เปิดออก เพียงแต่เย่เฮ่าหรันไม่ได้ร่วมมือกับเขา เย่เฮ่าหรันรีบออกมาตอนเก้าโมงหนึ่งครั้ง จงหวีฉวนยังไม่ทันเห็น เขาก็เดินออกไปจากสายตา

สิ่งที่ทำให้เขาผิดหวังก็คือเย่เฮ่าหรันไม่เพียงแต่มาทำงาน ดูเหมือนสีหน้าจิตวิญญาณก็ดีมากด้วย จงหวีฉวนแทบอยากเข้าไปดูว่าเย่เฮ่าหรันเสแสร้งหรือเปล่า แต่เขาไม่ได้ทำเช่นนี้

“เฮ่าหรันมาทำงานแล้วเหรอ” จงหวีฉวนเดินไปข้างๆ ห้องทำงานเย่เฮ่าหรันแล้วเสแสร้งทักทาย ในเมื่อถนนไปภูเขามันมาหาเขา เขาก็จะไปที่ภูเขา ตอนนี้มีคนอื่นอยู่ ไม่สะดวกเข้าไปดูใกล้ๆ เย่เฮ่าหรันพยักหน้าทำงานในมือต่อ ไม่ได้พูดอะไรมากมายกับจงหวีฉวน จงหวีฉวนลำบากใจ เขาเดินมาห้องทำงานตัวเองอย่างสบายๆ ในใจ ในใจกลับเอ่ยทักทายบรรพบุรุษเย่เฮ่าหรันสิบชั่วคน

จงหวีฉวนปิดประตูห้องทำงานตัวเองดังปัง หยุนซางบอกว่าเย่เฮ่าหรันป่วย เมื่อครู่นี้เขามองอย่างไรเย่เฮ่าหรันก็มีสีหน้าดีมาก ไม่มีวี่แววว่าป่วยเลย เยว่มู่หลานไม่จำเป็นต้องโกหกเขา หยุนซางก็คงไม่มายุ่งยากบอกว่าเย่เฮ่าหรันป่วยหรอก หรือว่าเย่เฮ่าหรันตั้งใจเสแสร้ง? หรือว่าเย่เฮ่าหรันพบจุดประสงค์ของเขาแล้ว? ไม่น่านะ จงหวีฉวนส่ายศีรษะตลอดเวลา!

เขาจะต้องทำอย่างไรถึงจะได้สถานการณ์ที่แท้จริงที่สุดของเย่เฮ่าหรัน?

จงหวีฉวนพยายามอย่างเต็มที่ในการคิดหาทาง สุดท้ายก็คิดว่าเซี่ยชีหรั่นใช้ได้ผลมากที่สุด เธอฉลาดมาก แต่ความใจดีคือจุดอ่อนของเธอ! ถ้าจงหวีฉวนป่วย ถ้าเธอรู้ก็ซ่อนมันไม่มิดแน่นอน

ทำงานวันนี้จงหวีฉวนเหมือนนั่งบนพรมเข็ม อยากจะให้เลิกงานเร็วๆ รอไปรอมาก็มาถึงห้าโมงเย็น

เย่เฮ่าหรันเดินมาจากข้างประตูจงหวีฉวนอย่างหรูหรา เขาดูเหมือนรีบมาก ไม่เห็นการทักทายของจงหวีฉวนเลย และไม่รู้ด้วยว่าตั้งใจไม่เห็นหรือเปล่า

จงหวีฉวนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาเซี่ยชีหรั่น เซี่ยชีหรั่นไม่รับสาย เขาเตรียมจะโทรครั้งที่สองก็เห็นไห่ลี่หมินเดินลงมาจากข้างบน จงหวีฉวนดวงตาเป็นประกาย ตอนนี้มีคนหนึ่งที่ถามได้ไม่ใช่เหรอ? ถ้ายังมีคนที่ถามได้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะถามในสิ่งที่ตนอยากรู้!

“ลี่หมินอ่า ทำไมวันนี้มาทำงานเนี่ย ไปกินข้าวด้วยกันไหม” จงหวีฉวนเรียกไห่ลี่หมินที่เพิ่งลงมาชั้นล่าง พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เต็มไปด้วยความใจดี

ไห่ลี่หมินมองจงหวีฉวนอย่างสงสัย จงหวีฉวนไม่เคยอยากทานอาหารกับเขาอย่างบริสุทธิ์ใจ ครั้งนี้เขามีธุระอะไรอีกไหม? ไห่ลี่หมินมองจงหวีฉวนอย่างสงบนิ่ง พยักหน้าเงียบๆ ใครใช้ให้จงหวีฉวนเป็นเจ้านายเขาล่ะ ถึงจะเป็นงานเลี้ยงที่หงเหมิน เขาก็ต้องไป สิ่งที่เขาทำได้ก็คือรับมือกับทุกวิธี

“ลี่หมิน เอาแบบนี้นะ ไปบ้านฉัน” จงหวีฉวนดึงไห่ลี่หมินขึ้นรถโดยไม่ให้โอกาสอธิบาย ไห่ลี่หมินอยากลงมาก็ไม่ได้แล้ว เขาทำได้เพียงตอบตกลง

ครอบครัวหนึ่งกับไห่ลี่หมินนั่งล้อมทานอาหารด้วยกัน บรรยากาศแปลกประหลาดจริงๆ จงหวีฉวนกลับไม่คิดอย่างนั้น ตอนนี้สิ่งเดียวที่เขาอยากรู้คือเย่เฮ่าหรันป่วยจริงหรือไม่ ส่วนบรรยากาศเขาไม่ได้พิจารณามันเลย

จงหยุนซางและไห่ลี่หมินพยักหน้าให้กันถือเป็นการทักทาย เธอมองจงหวีฉวน พ่อพาไห่ลี่หมินกลับบ้านมาทำไม? จงหวีฉวนไม่เคยทำธุรกิจที่ขาดทุน จงหยุนซางคิดว่าจงหวีฉวนกำลังวางแผนร้ายอะไรอยู่ โทษเธอไม่ได้ที่คาดเดาพ่อแบบนี้ สิ่งที่ต้องโทษคือความประทับใจที่ไม่ดีที่จงหวีฉวนมอบให้กับเธอ

“หยุนซาง เมื่อวานไปงานหมั้นเสี่ยวห้านเป็นยังไงบ้าง ลูกเตรียมจะหมั้นเมื่อไร? ” จงหวีฉวนทานไปทานมาก็เอ่ยถามขึ้นมาเหมือนไม่ได้ตั้งใจ ความจริงคือรวมทุกอย่าง คนที่ไม่รู้ก็จะคิดว่านี่คือพ่อที่แสนดีคนหนึ่งจริงๆ โดยเฉพาะคำว่าเสี่ยวห้านสองคำนี้พูดอย่างใจดีมาก

“พ่อ ทำไมพ่อถามแบบนี้?” จงหยุนซางมองจงหวีฉวนอย่างสงสัย เหมือนอยากเห็นอะไรบางอย่างในสายตาเขา แต่จงหวีฉวนไม่ใช่คนธรรมดา ถ้าให้จงหยุนซางมองความคิดเขาออกง่ายๆ แบบนี้ เขาจะได้ตำแหน่งในวันนี้ได้อย่างไร

“เป็นสาวอายุมากแล้ว ยังจะเขินอายอีก ช่วงนี้สุขภาพฉันไม่ดี ไม่เจอชีหรั่นมานานมากแล้ว” จงหวีฉวนพูดอย่างรู้สึกเสียใจนิดหน่อย พอเยว่มู่หลานได้ยิน ในใจก็โกรธมาก เดิมทีเธอยากจะพูดกับจงหวีฉวนตรงๆ ยังไม่ทันเอ่ยปากก็นึกขึ้นได้ว่าที่บ้านยังมีไห่ลี่หมินอยู่ เธอสำรวมขึ้นมาก แต่แบบนี้จะบรรเทาความโกรธได้อย่างไร? เยว่มู่หลานเตะจงหวีฉวนอย่างแรงหนึ่งที จงหวีฉวนเจ็บจนอยากร้องเสียงดัง สุดท้ายก็ทนเอาไว้

“ลี่หมิน เมื่อวานครึกครื้นหรือเปล่า?” จงหวีฉวนถามอย่างลวกๆ ใช้ตะเกียบตักอาหารอย่างคล่องมือ ลักษณะท่าทางสุขใจและร่าเริง

ไห่ลี่หมินถูกจงหวีถามแบบนี้ เขาก็พยักหน้าพูดขึ้นทันที “ครึกครื้นครับ”