ตอนที่ 1026 สาวใช้ตัวแสบ 930

ตอนที่ 1026 สาวใช้ตัวแสบ 930

“ชีหรั่น ที่นี่คือโรงพยาบาล เธอดีขึ้นบ้างหรือยัง? ทำไมโง่ขนาดนี้ ฝนตกยังไม่หาที่หลบฝน เธอตากฝนไม่นึกถึงลูกบ้างหรอ” โม่เสี่ยวจุนพูดพลางถอนหายใจ เห็นเซี่ยชีหรั่นแบบนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะตำหนิเธอ

“ลูกของฉัน”

เซี่ยชีหรั่นได้ยินคำว่าโรงพยาบาล ก็กลัวจนวิญญาณหลุดออกจากร่าง ตอนเธออยู่บนสะพานคิดจะพาลูกไปตาย ตอนนี้สภาพจิตใจเปลี่ยนไปแล้ว เธอยอมให้เขาตายไม่ได้ นี่เป็นสายสัมพันธ์เดียวที่เชื่อมเธอกับเย่เชินหลิน เธอจะปกป้องเขาให้ดี

“อย่ากังวล ลูกยังอยู่ดีอยู่” โม่เสี่ยวจุนลูบหัวของเซี่ยชีหรั่นเพื่อปลอบโยน สายตาเขาทนไม่ได้ เขาไม่เข้าใจว่าเย่เชินหลินลงไม้ลงมือกับเซี่ยชีหรั่นผู้แสนดีคนนี้ได้ยังไง ในตาเขามีแต่พายุเฮอริเคน เย่เชินหลินแกรอก่อนเถอะ

พอได้ยินว่าลูกอยู่ดี เซี่ยชีหรั่นก็เอื้อมมือไปลูบท้อง ลูกของเธอโอเค โชคดีที่ลูกของเธอยังอยู่ เซี่ยชีหรั่นไม่กล้าคิดเลยว่าถ้าไม่มีลูกแล้ว เธอจะอยู่ยังไง

ได้เห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของเซี่ยชีหรั่น โม่เสี่ยวจุนก็ปล่อยหินก้อนใหญ่ที่หนักใจเขาอยู่ลง เธอยิ้มได้ก็ยังดีกว่าไม่มีอารมณ์เลย

“ชีหรั่น ให้ฉันมาดูแลเธอดีไหม?” โม่เสี่ยวจุนแสร้งทำเป็นพูดสบายๆ จะดูแลทั้งไห่ฉิงฉิงกับเซี่ยชีหรั่นให้ดี เขาไม่อาจไม่ปล่อยเรื่องการไล่ตามอาซานไปได้ เอามาเปรียบเทียบกันแล้ว โม่เสี่ยวจุนเรื่องอย่างแรก

“พี่ ฉันไม่อยากรบกวนพี่กับพี่สะใภ้ พี่สะใภ้รักพี่ด้วยใจจริง พี่ต้องทะนุถนอมเธอ” เซี่ยชีหรั่นพูดอย่างจริงจัง

“ชีหรั่น เธอเรียกฉันว่าพี่ก็ต้องฟังพี่”

“แต่ว่าพี่ฉันไม่สามารถ”

โม่เสี่ยวจุนยื่นมือออกมาปิดริมฝีปากของเซี่ยชีหรั่น “ชีหรั่น ไม่ต้องพูดแล้ว พวกเรามาทำให้หายไข้ก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากัน” โม่เสี่ยวจุนพึ่งนึกได้ว่าออกมานานขนาดนี้ไห่ฉิงฉิงยังไม่รู้เรื่อง

“ชีหรั่น เธอจะกินอะไรเดี๋ยวฉันทำให้” พอพูดจบโม่เสี่ยวจุนก็พึ่งนึกได้ว่าที่นี่คือโรงพยาบาล เขาก็ขำออกมา “ดูเหมือนจะทำไม่ถนัด”

เซี่ยชีหรั่นมองดูท่าทางที่ห่างหายไปนานของโม่เสี่ยวจุน เธอยิ้มแล้วพูดว่า “ไม่เป็นไร พี่พักผ่อนเถอะ” เซี่ยชีหรั่นคิดว่าโม่เสี่ยวจุนกังวลเรื่องเธอจนต้องไม่ได้พักผ่อนแน่ ถึงแม้เธอจะไม่รักโม่เสี่ยวจุน ในใจเธอก็ถือว่าโม่เสี่ยวจุนเป็นญาติที่สนิทที่สุดแล้ว เปรียบเทียบกับจงหวีฉวน โม่เสี่ยวจุนขาดแค่ความเกี่ยวข้องทางสายเลือด

“ชีหรั่น งั้นเธอนอนเถอะ พรุ่งนี้ฉันหาข้าวมาให้” โม่เสี่ยวจุนนึกถึงวัยเด็กของพวกเขาก็ยิ้มออกมา มักจะเป็นเขาที่ดูแลเธอมาตลอด วันแบบนี้ช่างอบอุ่น

“อืม” เซี่ยชีหรั่นพยักหน้า เธอนอนตะแคงตัว หลับตาลง คิดว่าตอนนี้เย่เชินหลินกำลังทำอะไรอยู่ เขาจะรู้ไหมว่าเซี่ยชีหรั่นพาลูกหนีมา? ถ้ารู้ว่าพ่อบ้านช่วยเธอ เย่เชินหลินจะดุด่าพ่อบ้านไหม?

โม่เสี่ยวจุนนอนไม่หลับทั้งคืน เซี่ยชีหรั่นก็ไม่ได้นอนอยู่ ฟังเสียงร้องที่ไพเราะของนก เซี่ยชีหรั่นถอนหายใจออกมา วันใหม่มาถึงแล้ว

โม่เสี่ยวจุนเดินย่องเท้าไปข้างเตียงเซี่ยชีหรั่น “ชีหรั่น เธอหลับให้สบายนะ ฉันออกไปหาซื้อข้าวเช้ามาให้”

เซี่ยชีหรั่นได้ยินคำพูดของโม่เสี่ยวจุน ในเมื่อโม่เสี่ยวจุนนึกว่าเธอยังไม่ตื่น งั้นเธอก็แสร้งว่ายังหลับอยู่แล้วกัน เขาจะได้ไม่กังวล

ตอนที่โม่เสี่ยวจุนเดินออกมาจากโรงพยาบาลในหัวคิดแต่เรื่องเมื่อวาน เขาจะไปคิดบัญชีกับเย่เชินหลิน ที่ทำกับเซี่ยชีหรั่นแบบนี้

มายืนอยู่หน้าประตูคฤหาสน์ตระกูลเย่ โม่เสี่ยวจุนจิตใจเดือดพล่าน เขาตะโกนเรียกเสียงดัง “เย่เชินหลิน แกโผล่หน้ามาหาฉันเดี๋ยวนี้”

คนเฝ้าประตูยังคงเป็นเสี่ยวเฉินกับเสี่ยวจาง ได้ยินเสียงเรียกของโม่เสี่ยวจุนจากระยะไกล เสี่ยวเฉินก็ขยิบตาให้เสี่ยวจาง

“เปิดประตู ฉันมาพบเย่เชินหลิน” โม่เสี่ยวจุนพูดอย่างเย็นชา

“ขอโทษครับคุณผู้ชาย คุณกรุณารอสักครู่” เสี่ยวเฉินพูดอย่างสุภาพ คุณเย่มอบหมายไว้ว่าไม่อนุญาตให้คนแปลกหน้าเข้ามา เขาไปถามพ่อบ้านก่อนดีกว่า

“แกเปิดประตูฉันจะไปหาเย่เชินหลิน” โม่เสี่ยวจุนอาละวาด จะเข้าข้างในให้ได้

ในใจเสี่ยวเฉินภาวนาให้พ่อบ้านรีบมา เท่าที่เขาดู วัยรุ่นตรงหน้าโมโหรุนแรงมาก เขาไม่อยากกลายเป็นกระสอบทราย ตัวตนสถานะของเขาเป็นยังไงเสี่ยวเฉินก็ไม่แน่ใจ จึงไม่กล้าล่วงเกินโม่เสี่ยวจุน

“รีบร้อนเรื่องอะไรกัน?” เย่เชินหลินพึ่งเดินออกมาจากห้อง เขามองไปที่โม่เสี่ยวหนงที่หลับอยู่ด้านข้างแล้วยิ้มเยาะ คิดจะปีนขึ้นมาบนเตียงเขารีบร้อนไม่อดทนแบบนี้ น่าหัวเราะเสียจริง คิดว่าเขาดื่มเหล้าแล้วจะไม่มีสติ? เย่เชินหลินเพียงแค่มอมเมาตัวเอง

เสี่ยวจางได้ยินเสียง ก็ตกใจจนขาสั่น ก้าวขาไม่ออก

“คุณเย่ครับข้างนอกมีคนมาขอพบ คุณเคยสั่งไว้ว่าไม่อนุญาตให้คนแปลกหน้าเข้ามา ผมเลยมาตามหาพ่อบ้านไปดูว่าให้เข้ามาได้ไหม” เสี่ยวจางพูดตอบไปด้วยความเคารพ เขาเอาแต่ก้มหัวไม่กล้ามองเย่เชินหลิน

เย่เชินหลินไม่ปล่อยให้เสี่ยวจางไป เสี่ยวจางก็ไม่กล้าไป เขามองเย่เชินหลินอย่างระวังตัวรอฟังคำสั่งของเขา เหมือนเข้าใกล้ศัตรู

ใครจะมาพบเขา? มาขอร้องให้เซี่ยชีหรั่นหรือ? สายไปแล้ว เย่เชินหลินยืนขึ้นเดินก้าวใหญ่ออกไป

ในเมื่อมีคนอยากพบเขา เขาก็จะไปดูเสียหน่อยว่าเป็นเทพเจ้ามาจากไหนกันแน่