ตอนที่ 1027 สาวใช้ตัวแสบ 931

ตอนที่ 1027 สาวใช้ตัวแสบ 931

“โม่เสี่ยวหนง ทำไมเธอมาอยู่ที่นี่?” โม่เสี่ยวจุนมองโม่เสี่ยวหนงอย่างไม่อยากเชื่อ น้องสาวแสนดีของเขา ตอนนี้ครอบครองเย่เชินหลินอย่างคาดไม่ถึง

“พี่ ทำไมพี่มาอยู่ที่นี่?” โม่เสี่ยวหนงหลังได้ยินเสียงของโม่เสี่ยวจุนก็กลัวเล็กน้อย

“เย่เชินหลิน แกทำอะไรกับโม่เสี่ยวหนง?” โม่เสี่ยวจุนโน้มตัวโผเข้าหาเย่เชินหลิน เสี่ยวเฉินใช้มือเท้าดึงโม่เสี่ยวจุนไว้

“โม่เสี่ยวจุน แกมองไม่เห็นหรือไง? น้องสาวแสนดีของแกตามฉันมาเอง แกไม่รู้หรอ เมื่อก่อนเซี่ยชีหรั่นก็ตามฉันแบบนี้แหละ” เย่เชินหลินมองโม่เสี่ยวจุนที่โกรธเกรี้ยวในใจมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก

โม่เสี่ยวหนงไม่ชอบคำพูดของเย่เชินหลิน แต่เธอไม่อาจไม่ยอมรับได้ว่าสิ่งที่เย่เชินหลินพูดเป็นเรื่องจริง เธอไม่สามารถพูดหักล้างได้

โม่เสี่ยวจุนเอาแต่ส่ายหัว นึกถึงชีหรั่นที่อยู่ในโรงพยาบาล มองดูคู่สุนัขชายหญิงตรงหน้า ในใจเกลียดถึงขีดสุด แทบรอไม่ไหวที่จะกลืนกินทั้งสองชีวิต โดยเฉพาะเสี่ยวหนงยังเป็นน้องสาวของชีหรั่น ชีหรั่นต้องรู้แล้วแน่ๆ ถึงได้ตากฝน คิดว่าตอนที่ชีหรั่นเห็นโม่เสี่ยวหนงจะต้องตกตะลึงมากกว่าเขาเป็นแน่

“เย่เชินหลิน แกสัมผัสความรู้สึกผิดชอบชั่วดีของแกแล้วลองคิดดู แกคู่ควรกับชีหรั่นหรอ?” โม่เสี่ยวจุนดิ้นสุดตัว เสี่ยวเฉินจะปล่อยเขาไปได้ยังไง?

เย่เชินหลินผลักโม่เสี่ยวหนงออก ไม่สนใจไยดี เดินก้าวอย่างสง่างามออกไป

ที่เขาไม่คู่ควรกับเซี่ยชีหรั่นมันเป็นเรื่องของเขา โม่เสี่ยวจุนแกพูดแบบนี้ แกคู่ควรกับพ่อหรอ? เย่เชินหลินอยากพูดเสียงดังออกไปจริงหรือ? เขาคู่ควรกับพ่อไหม?

นึกถึงการตายของพ่อแล้วยังไม่ได้รู้จักลูกชายของตัวเอง ดวงตาของเย่เชินหลินก็ไฟลุกโชน โม่เสี่ยวจุนแกรู้ไหมว่าพ่อตายเพราะแก แกกลับมาที่นี่เพื่อเรียกร้องให้ผู้หญิงคนอื่น

เอาเรื่องทั้งหมดมาคิดดูอีกรอบ เย่เชินหลินคาดเดาอย่างสมเหตุสมผล จงหวีฉวนพูดเรื่องของเย่จื่อห้านข้างหูเย่เฮ่าหรัน นอกจากคำพูดที่ว่าเย่เฮ่าหรันทำให้เย่จื่อห้านตายแล้ว เย่เชินหลินเชื่อว่าเย่เฮ่าหรันไม่ได้ตายไปแบบนั้น ดวงตาของเขายังเบิกกว้าง ไม่ได้ตายตาหลับ

โม่เสี่ยวจุนแกกับฉันยืนหยัดเพื่อลูกสาวของศัตรู ถ้าพ่อรู้จะดีใจไหม? แกทำให้พวกเราผิดหวัง

“โม่เสี่ยวจุน ฉันไม่คู่ควรกับเซี่ยชีหรั่นก็เป็นเรื่องของฉัน แกคู่ควรกับตัวเอง คู่ควรกับพ่อไหม?” เย่เชินหลินสูดหายใจลึก ให้ตนเองสงบสติ

โม่เสี่ยวจุนมองไปที่โม่เสี่ยวหนง ทำไมเขาจะไม่คู่ควรกับพ่อตัวเอง?

“ชีหรั่นเป็นน้องสาวฉัน แกไม่คู่ควรกับเธอก็คือไม่คู่ควรกับเธอ” โม่เสี่ยวจุนตะโกนเสียงดัง

มุมปากของเย่เชินหลินแสดงส่วนโค้งที่สมบูรณ์แบบ โม่เสี่ยวจุนแกทำให้ฉันผิดหวังมาก แกพูดแบบนี้ออกมาได้ยังไง?

“พวกแกเดินออกไปไกลจากฉันหน่อย” เย่เชินหลินพูดกับเสี่ยวเฉินและเสี่ยวจาง

ทั้งสองเดินออกไปไกลอย่างเชื่อฟัง คิดว่าคุณเย่อยากจะพูดคุยกับคุณผู้ชายคนนี้ เศรษฐีมีบุญคุณความแค้นเยอะ พวกเขาก็ไม่อยากรู้มากเกินไป

โม่เสี่ยวหนงแอบปลื้มใจ คุณเย่ยังเหลือเธอไว้ด้วย

“เธอก็ไปด้วย” เย่เชินหลินพูดอย่างไร้อารมณ์ขัดจังหวะจินตนาการของโม่เสี่ยวหนง

“ให้พวกเขาเดินออกไปไกล ไม่ต้องได้ยินความผิดของแกหรอ?” โม่เสี่ยวจุนคว้าโอกาสที่จะได้เย้ยหยันเย่เชินหลิน

“โม่เสี่ยวจุน แกพอได้แล้ว แกดูตัวเองสิเป็นยังไง?” เย่เชินหลินพูดพร้อมมองไปที่ความเกลียดชังแต่ทำอะไรไม่ได้ของโม่เสี่ยวจุน คนตรงหน้าคือน้องชายของเขา เขากำลังช่วยคนอื่นตำหนิเขา?

“ฉันเป็นยังไงไม่จำเป็นต้องให้ต้องมายุ่ง แกดูตัวเองให้ดีก่อน เรื่องที่ทำมันใช่สิ่งที่คนเขาทำกันไหม?”

พลังของโม่เสี่ยวจุนไม่แพ้เย่เชินหลิน ตัวเขาเองโกรธจนไฟลุก พูดจาไม่เหลือความสัมพันธ์ใดๆ

“โม่เสี่ยวจุน แกคงไม่คิดว่านามสกุลจริงๆของแกคือโม่หรอกนะ หรือว่าแกจะใช้สกุลเซี่ยตามเซี่ยชีหรั่น? ไม่สิเซี่ยชีหรั่นสกุลจง”

“เย่เชินหลิน ฉันนามสกุลอะไรแกไม่ต้องยุ่งแกคิดก่อนว่าทำอะไรกับชีหรั่นไว้”

คำถามของเย่เชินหลินทำให้โม่เสี่ยวจุนชะงัก เขานามสกุลอะไรเขาเองก็ไม่รู้ ถึงแม้เขากับชีหรั่นไม่ได้นามสกุลเดียวกัน แต่ชีหรั่นชั่วชีวิตนี้ก็เป็นน้องสาวของเขา เขาทำได้เพียงดูแลเธอในฐานะพี่ชาย ไห่ฉิงฉิงเป็นความรับผิดชอบที่เขาไม่อาจเลี่ยงได้

“ให้ฉันคิดว่าทำอะไรลงไป? ดูเหมือนจะไล่เธอไป เหมือนจะบอกให้เธอหายไป เหมือนจะบอกให้พ่อบ้านเอาลูกเธอไปทำแท้ง! ไม่รู้ว่าที่แกพูดคือเรื่องไหน” เย่เชินหลินพูดอย่างไร้ยางอาย เขามองโม่เสี่ยวจุน อยากรู้นักว่าเขาจะโต้ตอบยังไง โกรธ? น่าจะโกรธเอามาก

เย่เชินหลิน ทำไมแกเป็นแบบนี้ได้ โม่เสี่ยวจุนเสียใจมากที่เขาถอนตัวและสนับสนุนผลลัพธ์กลับเป็นแบบนี้?

เสียงเพี๊ยะดังขึ้น โม่เสี่ยวจุนตบหน้าเย่เชินหลินไปหนึ่งที

“โม่เสี่ยวจุน แกตบฉันเพื่อเซี่ยชีหรั่นหรอ?” เย่เชินหลินหลังโดนตบไปกลับกลายเป็นว่าสงบมาก สีหน้าท่าทีไม่อาจคาดเดาได้ เขามองโม่เสี่ยวจุนอยากจะเห็นบางอย่างจากใบหน้าเขา แต่เขาก็ต้องผิดหวัง

“ใช่” โม่เสี่ยวจุนมองไปที่เย่เชินหลินตรงๆ ไม่ถอยร่น

“โม่เสี่ยวจุน แกรู้หรือเปล่า แกนามสกุลเย่ ชื่อเย่จื่อห้าน” เย่เชินหลินใช้น้ำเสียงที่เขาคิดไม่ถึงพูดออกมาอย่างสงบ เขาอยากเห็นนักว่าโม่เสี่ยวจุนหลังจากได้ยินคำนี้แล้วจะมีปฏิกิริยายังไง