ตอนที่ 1029 สาวใช้ตัวแสบ 933

ตอนที่ 1029 สาวใช้ตัวแสบ 933

เด็กจ้ำม่ำหันมายิ้มให้ไห่ฉิงฉิง

เธอจะโทรไปไหม? ไห่ฉิงฉิงสุดท้ายตัดสินใจส่งข้อความไปหาโม่เสี่ยวจุน

โม่เสี่ยวจุนถืออาหารเช้าอยู่จะสนใจโทรศัพท์ได้ยังไง มองดูของขวัญบนข้อมือที่เขาจะต้องเสียใจไปทั้งชีวิต โม่เสี่ยวจุนขมวดคิ้วแน่น จะสิบเอ็ดโมงแล้ว ให้ตายสิ ชีหรั่นยังไม่ได้กินข้าวเช้าเลย

ตอนนี้คงได้เพียงกินทั้งอาหารเช้าและกลางวันพร้อมกัน

โม่เสี่ยวจุนหาร้านอาหารซื้อข้าวกลับไปให้เซี่ยชีหรั่น เขาซื้อแต่อาหารเบาๆไปให้เซี่ยชีหรั่น

“ชีหรั่น กินข้าวได้แล้ว” โม่เสี่ยวจุนไม่อยากทำลายความงดงามนี้ เขาไม่ได้เจอเซี่ยชีหรั่นมานานมากแล้ว

“พี่ กลับมาแล้วหรอ” เซี่ยชีหรั่นพูดยิ้ม “พี่ ฉันไม่หิว”

เธอไม่หิวจริงๆ ไม่มีความอยากอาหารเลย

“จะไม่หิวได้ยังไง ตอนนี้กี่โมงแล้ว จะสิบเอ็ดโมงแล้ว จะถึงเวลาอาหารกลางวันแล้วนะ เธอไม่ได้กินข้าวเช้าเลย ผิดที่ฉันเอง ควรจะให้เธอกินข้าวเช้าก่อนค่อยไปหาเย่เชินหลิน” โม่เสี่ยวจุนตำหนิตัวเอง เผลอพลั้งปากโดยไม่ตั้งใจ

ได้ยินเย่เชินหลินสามคำนี้อีกครั้งในใจเซี่ยชีหรั่นก็ยังคงมีคลื่นลูกใหญ่ซัดเข้ามา ที่แท้ใจเธอก็ยังไม่ตายด้าน ถึงแม้เย่เชินหลินจะทำแบบนี้กับเธอ

“ชีหรั่น ขอโทษที ฉันไม่ได้ตั้งใจจะพูดถึงเขา” โม่เสี่ยวจุนพูดจบก็รู้สึกผิด คำที่พูดออกไปก็เหมือนน้ำที่หกออกมา เอากลับคืนไม่ได้แล้ว เขาแอบสังเกตเซี่ยชีหรั่น เซี่ยชีหรั่นปลอมตัวได้ไม่เลว เพียงแต่แววตาของเธอหักหลังเธอแล้ว

“มามา ชีหรั่น กินอะไรก่อน ไม่กินอะไรเลยได้ไง” โม่เสี่ยวจุนเอาอาหารมาวางข้างเซี่ยชีหรั่น ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ปลื้มใจ

“พี่ พี่น่าจะยังไม่ได้กินหรือเปล่า มากินด้วยกัน” เซี่ยชีหรั่นไม่อยากกิน เมื่อนึกถึงลูกในท้อง เธอก็จิกหนังหัว ถึงแม้จะกล้ำกลืนคืนวันไปแล้วก็ต้องกลืนลงไป

ดูท่าทางที่โม่เสี่ยวจุนมองอาหารแล้วกลืนน้ำลาย เซี่ยชีหรั่นเข้าใจว่าเขาต้องอยากรีบกลับมาแน่ โม่เสี่ยวจุนกลับมาถึงก็สายแล้ว เขามีเวลากินก่อนซะที่ไหน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเขาอยากกินข้าวกับเซี่ยชีหรั่น คืนวันแบบนี้เคยเกิดขึ้นในช่วงเวลาแต่ก่อน

“อืมอืม”

โม่เสี่ยวจุนก็ไม่ได้ผลัดออกไป ทั้งสองหยิบตะเกียบขึ้นเริ่มกินข้าว ความอบอุ่นแบบหนึ่งได้ซึมผ่านตัวทั้งสอง

“ชีหรั่น กลับบ้านกับฉันเถอะ ฉันเป็นพี่ชายเธอ” โม่เสี่ยวจุนมองเซี่ยชีหรั่นตรงๆ ตอนนี้เซี่ยชีหรั่นมีแค่เขา เขาไม่สามารถปล่อยให้เธออยู่คนเดียวได้

เซี่ยชีหรั่นส่ายหัว “พี่ ฉันจะไปคฤหาสน์ตระกูลหลี่ ถึงแม้แม่ฉันไม่อยู่ แต่ฉันมีกุญแจที่นั่น เข้าไปได้”

เธอนึกถึงโม่เสี่ยวจุนกับไห่ฉิงฉิงสองคน ถ้าเธอเข้าไปจะไม่รบกวนชีวิตของทั้งคู่หรือ

“ชีหรั่น ฉันเป็นพี่เธอ ฉันมีหน้าที่ดูแลเธอ” โม่เสี่ยวจุนพูดด้วยถ้อยคำหนักแน่นจากใจ เขาขอแค่ได้ดูแลเธอให้ดี

“พี่ ฉันไปคฤหาสน์ตระกูลหลี่ก่อน พี่มีเวลาก็ไปช่วยฉันได้ ถึงยังไงฉันผู้หญิงคนเดียวก็มีหลายเรื่องที่ทำไม่ได้” เซี่ยชีหรั่นคิดไปคิดมายังไงก็ไปกับโม่เสี่ยวจุนไม่ได้ เขากับไห่ฉิงฉิงตอนนี้มีความสุขมาก เธอจะเข้าไปแทรกได้ยังไง?

โม่เสี่ยวจุนมองการตัดสินใจของเซี่ยชีหรั่น เขาจะเหนี่ยวรั้งอย่างไรก็ไร้ผล

“โอเค ในเมื่อเธอจะไปคฤหาสน์ตระกูลหลี่ งั้นเธอต้องดูแลตัวเองให้ดี ฉันจะไปหาทุกวัน” โม่เสี่ยวจุนพูดการตัดสินใจของตนออกมา “ไม่ต้องปฏิเสธ ฉันเป็นพี่ชายเธอ ถ้าพี่ชายดูแลน้องสาวไม่ดี ฉันจะเป็นพี่ชายของเธอต่อไปได้ยังไง” โม่เสี่ยวจุนลูบหัวของเซี่ยชีหรั่นพลางพูด “ดูแลตัวเองให้ดี รอเธอดีขึ้นค่อยออกจากโรงพยาบาลไปคฤหาสน์ตระกูลหลี่ ฉันจะให้คนไปเฝ้าที่นั่น”

เซี่ยชีหรั่นพยักหน้าพร้อมน้ำตาที่เป็นประกาย ความช่วยเหลือของโม่เสี่ยวจุนในตอนนี้เปรียบเหมือนการส่งฟืนมาให้ท่ามกลางหิมะ เธอจะไม่ซาบซึ้งได้ยังไง? ในใจเธอยังกังวลเล็กน้อย กลัวไห่ฉิงฉิงจะเข้าใจผิด เซี่ยชีหรั่นหัวเราะกับตัวเอง เธอยังสามารถเอาใจเธอกลับมาได้ไหม? บางทีชั่วชีวิตนี้นอกจากชายคนนั้นแล้ว คนอื่นก็เป็นทางผ่านของเธอ

“ขอบคุณนะ พี่” เซี่ยชีหรั่นพูดพร้อมสูดลมหายใจ มีพี่นี่ดีจริงๆ

“ยัยโง่ รีบกินข้าวเถอะ” โทรศัพท์สั่นขึ้น เขาวางถ้วยลง เปิดโทรศัพท์ขึ้น ข้างในมีข้อความจากไห่ฉิงฉิงมากมาย

โม่เสี่ยวจุนกดดูข้อความทีละอัน เขาขมวดคิ้วฉิงฉิงอยู่บ้านทำไมถามเขาว่าเกิดเรื่องอะไรหรือเปล่า? หรือว่ามีคนบอกเธอเรื่องของตน?

เย่เชินหลิน? ไม่น่าใช่ เย่เชินหลินถ้าบอกคนอื่นต้องไม่ให้ยามเฝ้าประตูกับโม่เสี่ยวหนงเดินออกไปแน่ นึกถึงโม่เสี่ยวหนงโม่เสี่ยวจุนก็จิตใจจมดิ่ง มองรอยยิ้มของเซี่ยชีหรั่น โม่เสี่ยวจุนถามขึ้นอย่างเจ็บปวด “ชีหรั่น เธอได้เจอเสี่ยวหนงบ้างไหม?”

“ไม่เลย” ใบหน้าของเซี่ยชีหรั่นยิ้มจนมองไม่เห็นความไม่พอใจแม้แต่น้อย

โม่เสี่ยวจุนมองดูการแสดงออกแบบนี้ของเซี่ยชีหรั่น ในใจก็โล่งไม่น้อย อย่างน้อยไม่มีเรื่องของเสี่ยวหนง ชีหรั่นจะได้เจ็บน้อยลง เขาไม่รู้เลยว่าเซี่ยชีหรั่นไม่เพียงเจอโม่เสี่ยวหนง ยังเห็นมือของเย่เชินหลินวางบนตัวโม่เสี่ยวหนงลูบขึ้นลงไปมา สายตาและคำพูดที่คลุมเครือ ความใกล้ชิดที่ไร้ช่องว่าง ใจของเซี่ยชีหรั่นเหมือนถูกมีดกรีด

“ไม่เจอก็ดี ฉันกลับไปดูก่อน ตอนบ่ายจะมาหาเธอใหม่” โม่เสี่ยวจุนพูดอย่างรู้สึกผิด ไห่ฉิงฉิงส่งข้อความหาเขาเยอะมาก ชีหรั่นคือคนที่เขาลืมไม่ลง ไห่ฉิงฉิงคือหน้าที่ที่เขาไม่อาจหลีกเลี่ยง “ชีหรั่น เธออย่าหนีไปไหนคนเดียวนะ ตอนบ่ายฉันก็มาแล้ว”"

โม่เสี่ยวจุนพูดเตือน ช่างแตกต่างจากภาพลักษณ์ของจิ่วจิ่วเมื่อแรกพบเขามาก

“ไปเถอะ ไปเถอะ วางใจเถอะ ฉันไม่เป็นอะไรหรอก” เซี่ยชีหรั่นพยักหน้าส่งสัญญาณให้โม่เสี่ยวจุนสบายใจ ถึงแม้เธอจะไม่นึกถึงตัวเอง ก็ต้องไม่หนีไปไหนเพื่อลูก