ตอนที่ 1030 สาวใช้ตัวแสบ 934

ตอนที่ 1030 สาวใช้ตัวแสบ 934

เซี่ยชีหรั่นแยกไม่ออกแล้ว น้ำตาเธอไหลรินออกมาอย่างไม่รู้ตัว

โม่เสี่ยวจุนถือของที่ซื้อให้เซี่ยชีหรั่นเดินเข้ามา เห็นเซี่ยชีหรั่นเป็นแบบนี้ โม่เสี่ยวจุนปวดใจมาก เขาลูบไหล่เซี่ยชีหรั่นแล้วพูดขึ้น “ยัยเด็กโง่”

ความอัดอั้นทั้งหมดของเซี่ยชีหรั่นถูกบรรเทาด้วยยัยเด็กโง่สามคำนี้ เธอพิงโม่เสี่ยวจุนร้องไห้ออกมาเสียงดัง “เชินหลิน พวกเรากลับไปไม่ได้แล้วใช่ไหม?”

เย่เชินหลินที่ยิ้มตลอดทางไม่ได้ยินเสียงในใจของเซี่ยชีหรั่นเลย

โม่เสี่ยวจุนก้มหัวปลอบโยนเซี่ยชีหรั่น เขามองไม่เห็นผู้หญิงคนหนึ่งที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากเขา ผู้หญิงคนนั้นเม้มปากเพื่อไม่ให้ตัวเองร้องไห้ออกมาแล้วปล่อยไป

“ไม่ต้องร้องแล้ว ชีหรั่นเธอเป็นอะไร?” โม่เสี่ยวจุนมองไม่เห็นเย่เชินหลิน จึงไม่รู้ว่าเซี่ยชีหรั่นร้องไห้เพราะอะไร

“พี่ เราไปกันเถอะ” เซี่ยชีหรั่นแค่อยากไปจากที่นี่ เธอไม่อยากเจอเย่เชินหลินอีกแล้ว เจอครั้งนึงก็เจ็บครั้งนึง

“ป่ะ” โม่เสี่ยวจุนรู้สึกถึงเหตุผลที่เซี่ยชีหรั่นเสียใจได้ลางๆ คิดว่าคงเห็นเขาคนนั้น นอกจากเย่เชินหลิน โม่เสี่ยวหนงก็ไม่รู้ว่าเซี่ยชีหรั่นจะร้องไห้เรื่องอะไรได้?

โม่เสี่ยวจุนประคองเซี่ยชีหรั่นเดินออกมาจากห้างสรรพสินค้า เขาไม่รู้ว่าชั้นบนดวงตาไม่กี่คู่มองเขาอยู่

หลังจากไห่ฉิงฉิงปล่อยวางแล้วก็พูดปลอบใจตนเอง เสี่ยวจุนต้องเพราะเห็นคนต้องการความช่วยเหลือเขาถึงประคองเธอ จนออกจากห้างสรรพสินค้าไป เธอเห็นโม่เสี่ยวจุนจากไปอย่างไม่หันกลับ แต่คนในอ้อมแขนเขาได้รับการดูแลเอาใจใส่อย่างดี

ไห่ฉิงฉิงมองโม่เสี่ยวจุนจากไป ถ้าผู้หญิงคนนั้นเป็นคนอื่นเธอก็ไม่กังวลขนาดนี้ เพียงแต่ผู้หญิงคนนั้น มองจากไกลๆก็คือเซี่ยชีหรั่น กับเซี่ยชีหรั่นวัยสาวไห่ฉิงฉิงสู้ไม่ได้

“ขอบคุณนะพี่ ของที่นี่เพียงพอให้ฉันใช้ได้นานเลย” เซี่ยชีหรั่นมองโม่เสี่ยวจุนช่วยจัดวางข้าวของ หมอกที่เกาะตัวกันไม่กี่วันมานี้ก็เลือนหายไป เธอคิดอย่างกระจ่างแล้ว ในเมื่อเย่เชินหลินไม่รักเธอนั่นก็เป็นเรื่องของเขา เธอรักเขาอยู่ก็พอ เธอจะให้กำเนิดลูกออกมา

“ขอบคุณอะไรกัน”

โม่เสี่ยวจุนพูดอย่างนุ่มนวล ช่วงเวลาราวกับย้อนกลับไปในวัยเด็ก ทั้งสองตัวติดกันไม่ห่าง

“พี่เราไปทำกับข้าวกินกันเถอะ” เซี่ยชีหรั่นพูดแนะนำอย่างมีความสุข เธออยากกินอาหารที่ตนทำเองมาก

โม่เสี่ยวจุนเดินตามเซี่ยชีหรั่นไปอย่างตามใจ หลังจากทั้งสองเข้าครัวไปก็ยุ่งจนไม่ได้คุยอะไร

“พี่ ต้องอร่อยแน่เลย” เซี่ยชีหรั่นพูดพลางมองซุปที่กำลังเดือด

โม่เสี่ยวจุนพยักหน้า เขาไม่กล้ากินเยอะ อีกเดี๋ยวก็ต้องกลับบ้านไปกินกับไห่ฉิงฉิงอีกรอบ เห็นไห่ฉิงฉิงรอเขา เขาก็อดที่จะไม่กินไม่ได้ เขาได้เพียงทำให้เซี่ยชีหรั่นมีความสุข แล้วก็ไม่ทำให้ไห่ฉิงฉิงเสียใจ

มื้อต่อมาโม่เสี่ยวจุนกินไปแค่ครึ่งท้อง

“ชีหรั่น ดีแล้วที่เธอดูแลตัวเองได้ดี พรุ่งนี้ฉันจะมาหาเธอใหม่” โม่เสี่ยวจุนช่วยเซี่ยชีหรั่นเก็บล้างของเสร็จแล้วถึงบอกลา

เซี่ยชีหรั่นส่งโม่เสี่ยวจุนไปอย่างมีความสุข เธอรู้ดีว่ายึดครองโม่เสี่ยวจุนไว้แบบนี้มันไม่ถูกต้อง เซี่ยชีหรั่นยังคงขัดใจที่เพลินเพลินกับการที่โม่เสี่ยวจุนใช้ชื่อพี่ชายมาดูแลเธอ ในตอนนี้เธออ่อนแอมาก

เพียงแต่เซี่ยชีหรั่นไม่รู้ว่าความสุขนั้นอยู่ได้ไม่นาน เธอไม่ทันได้ไขว่คว้าไว้มันก็จากไป

โม่เสี่ยวจุนพึ่งกลับถึงบ้าน ในบ้านเงียบสนิท

เขาเปิดประตูห้องของไห่ฉิงฉิง

“ฉิงฉิง เธออยู่คนเดียว ลูกล่ะ?” โม่เสี่ยวจุนดูเหมือนจะมองออกว่าวันนี้บรรยากาศแปลกไป เขามองไปรอบๆก็ไม่เห็นลูก

“เสี่ยวจุน นายมาแล้ว เราไปกินดินเนอร์ใต้แสงเทียนกัน” ไห่ฉิงฉิงพูดทั้งน้ำตา เธอไม่มองโม่เสี่ยวจุน โม่เสี่ยวจุนกังวลว่าเซี่ยชีหรั่นอยู่คนเดียวตอนกลางคืนจะไม่ปลอดภัยไหม ไม่ได้สนใจท่าทีของไห่ฉิงฉิงแม้แต่น้อย

ห้องอาหารยังคงมีแค่พวกเขาสองคน

“มาเสี่ยวจุนฉันดื่มให้นายแก้วนึง ฉลองให้วันที่นายอยู่กับฉัน แล้วก็ขอบคุณที่นายดูแลฉัน” ไห่ฉิงฉิงไม่รอให้โม่เสี่ยวจุนพูดจบก็เงยหน้าขึ้นดื่มเหล้าหมดแก้ว

“ฉิงฉิง ไม่ต้องกินเหล้าแล้ว” โม่เสี่ยวจุนเอื้อมมือไปคว้าแก้วของไห่ฉิงฉิง ไห่ฉิงฉิงย้ายแก้วไปถือไว้ในมืออีกข้าง แล้วพูดอย่างน่าสงสาร “เสี่ยวจุน นายปล่อยให้ฉันดื่มสักครั้งได้ไหม? ฉันอยากจะดูว่าตอนที่ฉันเมาจะเรียกชื่อใครกันแน่”

ไห่ฉิงฉิงเดิมทีอยากถามว่าตอนโม่เสี่ยวจุนเมาจะเรียกชื่อของใครออกมา ความคิดพึ่งแตกหน่อก็ถูกเธอตัดทิ้ง ตอนโม่เสี่ยวจุนเมาในปากจะพ่นเพียงแค่สองคำตลอดไป เขาพยายามดูแลไห่ฉิงฉิงอย่างเต็มที่มาตลอด ไห่ฉิงฉิงจะเห็นความเหงาจากแววตาเขาได้มากแค่ไหน

คืนนี้ โม่เสี่ยวจุนถูกไห่ฉิงฉิงมอมเมา ไห่ฉิงฉิงใช้แรงไปเยอะมากถึงพาโม่เสี่ยวจุนมาถึงเตียงได้

ปากของโม่เสี่ยวจุนเอาแต่พึมพำอยู่สองชื่อ ชีหรั่น ฉิงฉิง ไห่ฉิงฉิงไม่รู้ว่าตัวเองควรดีใจหรือควรเสียใจ เธออยากได้ยินชื่อตัวเอง ก็เป็นไปตามความต้องการของเธอ เธอยังได้ยินชื่อของผู้หญิงอีกคน ไม่ว่าใครได้ยินชื่อของคนอื่นจากปากคนที่ตัวเองรักก็ต้องไม่ดีใจ

เสี่ยวจุน ในเมื่อนายยังมีคนที่วางไม่ลง งั้นฉันจะให้นายเป็นอิสระ วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่เราจะได้เจอกัน จากนี้จะเจอกันก็ไม่รู้เมื่อไหร่ ไห่ฉิงฉิงจับมือของโม่เสี่ยวจุนมาวางไว้บนแก้มตัวเอง เสี่ยวจุน รักใครสักคนไม่จำเป็นต้องครอบครอง รักใครสักคนคือการสนับสนุน วันนี้คนๆนั้นคือชีหรั่นใช่ไหม ฉันไม่รู้ว่าด้วยเหตุผลอะไรทำให้ชีหรั่นกับนายมาอยู่ด้วยกัน ฉันคืนอิสระแก่นายให้นายได้เลือกความสุขของนายอีกครั้ง