ตอนที่ 1034 สาวใช้ตัวแสบ 938

ตอนที่ 1034 สาวใช้ตัวแสบ 938

เซี่ยชีหรั่นยกอาหารออกมาวางที่โต๊ะกาแฟ

สวีเห้าเซิงนั่งมองเซี่ยชีหรั่นยุ่งเข้ายุ่งออก เขาจำได้ว่าพ่อเคยบอกกับเขา หากมีผู้หญิงคนหนึ่งยอมล้างมือและทำอาหารให้คุณ คิดว่าผู้หญิงคนนั้นจะต้องรักคุณมาก ถ้าผู้หญิงคนหนึ่งสามารถทำอาหารได้ จะต้องเป็นภารยาที่ดีอย่างแน่นอน

สวีเห้าเซิงคิดถึงแฟนเก่าของเขา เธอมักจะพูดเสมอว่าอาหารไม่อร่อย แต่เธอไม่เคยทำเลย สวีเห้าเซิงจึงต้องลงมือทำเอง

“คุณสวีอย่าอยู่ในความงุนงงเลย มาทานข้าวด้วยกัน ฉันก็ทำอาหารไม่ค่อยเป็น ก็เป็นแค่อาหารบ้านๆไม่กี่อย่าง อายคุณจริงๆ” เซี่ยชีหรั่นกล่าวอย่างเขิน ๆ เธอก็กันเองเกินไป เชิญสวีเห้าเซิงมาทานข้าวด้วยกัน เปิดปากแต่ก็ไม่รู้จะพูดอะไร

“อืม” สวีเห้าเซิงพยักหน้า เขาเอื้อมมือไปรับถ้วยที่เซี่ยชีหรั่นยื่นให้ ช่วงนี้แสดงเค้าโครงเรเดียนที่สวยงามออกมา

เซี่ยชีหรั่นมองสวีเห้าเซิงอย่างนิ่งๆ นึกถึงเย่เชินหลินก็มักจะทำเช่นนี้บ่อยๆ ไม่รู้ว่าตั้งแต่เธอมาที่นี่แล้วเขาเป็นอย่างไรบ้าง เซี่ยชีหรั่นยกถ้วยขึ้นแล้วหัวเราะเยาะตัวเอง สิ่งที่คุณชายเย่ไม่ขาดคือผู้หญิง แล้วเขาจะไม่มีความสุขได้อย่างไร

“คุณหวู มองฉันแล้วคิดถึงใครหรือเปล่า”

สวีเห้าเซิงถามด้วยรอยยิ้ม การจ้องมองแบบนั้นดูเหมือนจะมองผ่านเขาไปหาใครอีกคนที่อยู่แดนไกล สวีเห้าเซิงคงไม่คิดไปเองว่าเซี่ยชีหรั่นกำลังมองเขาอยู่

“เรียกฉันว่าเสี่ยวอ้ายหรือเสี่ยวหวูดีกว่า” เซี่ยชีหรั่นเก็บสายตากลับมา ท้องร้องจ๊อกๆ เธอมองสวีเห้าเซิงอย่างเกรงใจ

“ตกลง ฉันเรียกคุณว่าเสี่ยวอ้ายแล้วกัน ดูคุณอายุยังน้อย ถ้าไม่รังเกียจก็เรียกฉันว่าพี่สวีก็ได้” สวีเห้าเซิงริมฝีปากเปิดออก

ฟันขาวเต็มปาก

“พี่สวี ทานข้าวกันเถอะ” เซี่ยชีหรั่นยื่นตะเกียบออกไปแล้วทำท่าทางเชิญ เธอไม่ไม่เกรงใจแล้ว ตอนนี้เรื่องท้องสำคัญที่สุด

“อืม” สวีเห้าเซิงทานอาหารพวกนั้น ไม่ใช่เนื้อปลาเนื้อหมู ไม่ใช่รสชาติที่เยี่ยมยอด ถ้าเทียบกับเชฟแล้วรสชาติก็ไม่ถือว่าดีมาก แต่สวีเห้าเซิงทานไปสองถ้วย เขารู้สึกถึงความเป็นบ้าน ตอนเด็กอาหารที่แม่ทำก็เป็นรสชาติแบบนี้

สวีเห้าเซิงเห็นเซี่ยชีหรั่นเคลื่อนไหวไม่ค่อยสะดวก เขาก็ช่วยเก็บ

“คุณสวีคุณนั่งเถอะ ฉันทำเอง” เซี่ยชีหรั่นพูดอย่างเกรงใจ ดูท่าทางของสวีเห้าเซิง ไม่ใช่คนที่จะทำอะไรแบบนี้

“เสี่ยวอ้ายเรียกฉันว่าพี่สวีเถอะ เรียกคุณสวีดูห่างเหินกันเกินไป” สวีเห้าเซิงช่วยเซี่ยชีหรั่น ขณะพูดมือก็ไม่ได้หยุด

“พี่สวี แฟนของคุณต้องมีความสุขมากแน่ๆ” เซี่ยชีหรั่นกล่าวด้วยความนับถือ

สวีเห้าเซิงมองออกไปที่นอกหน้าต่าง มีความสุขเหรอ ไม่น่าจะใช่นะ ไม่เช่นนั้นเธอจะตะโกนไล่สวีเห้าเซิงว่า “คุณไปเถอะ ฉันไม่ได้รักคุณ คุณคิดไปเองมาโดยตลอด”

สวีเห้าเซิงคิดถึงเรื่องนี้ในภายหลัง ที่จริงเขาก็ไม่ได้รักเธอ ที่อยู่กับเธอเพราะสวีเห้าเซิงรู้สึกว่าเธอคือคนที่ใช่สำหรับการแต่งงาน พอนานวัน ก็รู้สึกว่าเธอไม่มีความเหมาะสมเลย เพียงแค่สวีเห้าเซิงรู้สึกว่าในเมื่อเขาทำให้ลูกสาวของคนอื่นเสียหายเขาควรจะรับผิดชอบแม้จะไม่ได้รักก็ตาม

เซี่ยชีหรั่นเห็นสวีเห้าเซิงตกอยู่ในความทรงจำ เธอแอบตำหนิตัวเอง ทำไมพูดมากขนาดนั้น ทุกคนก็มีเรื่องราวที่ไม่อยากให้คนอื่นรู้ ทำไมเธอต้องเปิดแผลเป็นของคนอื่นด้วย

เห็นเซี่ยชีหรั่นใจฝ่อเป็นอย่างยิ่ง สวีเห้าเซิงยิ้ม สาวน้อยคนนี้จิตใจดีเกินไป หลังจากใช้เวลาสองสามวันกับเซี่ยชีหรั่นเขาก็รู้อารมณ์ของเด็กสาวคนนี้อย่างคร่าวๆ

“เสี่ยวอ้าย สองสามวันนี้คุณออกไปข้างนอกทำอะไรเหรอ” สวีเห้าเซิงเห็นเซี่ยชีหรั่นออกไปทุกวัน แต่เขาไม่เคยถามเลย ตอนนี้ถามด้วยความใส่ใจ ถือว่าเป็นเพื่อนบ้านที่ดีต่อกัน

“ฉันอยากจะหางานทำ” เซี่ยชีหรั่นบอกความคิดของตัวเองไป “ฉันต้องอยู่ได้ด้วยตัวเอง”

ใช่ เซี่ยชีหรั่นอยากพิสูจน์ว่าถึงแม้มีเย่เชินหลินเธอก็สามารถอยู่ต่อไปได้

“สองสามวันนี้คุณกำลังหางานทำ” สวีเห้าเซิงถามอย่างไม่เชื่อ หลังจากพูดสองสามคำเขาก็ส่ายหน้าตลอด

“ใช่”

เซี่ยชีหรั่นมองสวีเห้าเซิงอย่างไม่เข้าใจ เธอหางานทำมันไม่ดีตรงไหน

“เสี่ยวอ้ายฉันชื่นชมความกล้าหาญของคุณจริงๆ คุณบอกว่าออกไปหางานทำในสภาพเช่นนี้ ไม่มีใครรับคุณแน่นอน” สวีเห้าเซิงพูดอย่างตรงไปตรงมา เด็กโง่ทำไมไร้เดียงสาขนาดนี้ เธอในสภาพเช่นนี้ก็ต้องไม่มีคนรับอยู่แล้ว สวีเห้าเซิงเริ่มค้นหาตัวตนของเซี่ยชีหรั่น กระเป๋าในมือของเธอไม่ใช่ของทั่วไป เสื้อผ้าที่สวมใส่ในวันแรกยังเป็นแบรนด์ที่มีชื่อเสียงระดับโลก สร้อยคอที่คอก็ไม่ธรรมดา

แต่ทำไมเซี่ยชีหรั่นถึงต้องพาลูกมาที่นี่ ส่วนนี่เป็นปัญหาที่ทำให้สวีเห้าเซิงไม่เข้าใจ เขาเริ่มคิดไปเรื่อย เซี่ยชีหรั่นคงไม่ใช่เมียน้อยของใครนะ พาลูกออกมาเพื่อเตรียมแบล็กเมล์ในภายหลังมั่ง

สวีเห้าเซิงแอบสังเกตเซี่ยชีหรั่นสองสามวันนี้ก็ไม่เห็นมีอะไรผิดปกติ คนดีเช่นนี้ คิดว่าเขาน่าจะคิดมากไปเอง สวีเห้าเซิงมองไปที่ใบหน้าที่ผ่อนคลายของเซี่ยชีหรั่น บนหน้ามีความลำบากใจเล็กน้อย

เซี่ยชีหรั่นได้ยินว่าไม่มีคนรับ เสียใจมาก เย่เชินหลินไม่สนใจเธอแล้ว และไม่เอาลูกด้วย หางานทำก็ไม่มีใครรับเธอ บางคนก็พูดอย่างเย็นชาและรุนแรง

เธอหมดหนทางแล้วจริงๆหรือ