ตอนที่ 1035 สาวใช้ตัวแสบ 939

ตอนที่ 1035 สาวใช้ตัวแสบ 939

เซี่ยชีหรั่นบอกว่าจะทำก็ลงมือทำทันทีเลย เธอวิ่งไปที่ร้านสะดวกซื้อซึ่งอยู่ไม่ไกลและซื้อกระดาษฉลากมา โชคดีที่ร้านสะดวกซื้อเล็ก ๆ แห่งนี้มีกระดาษฉลากขาย

ตอนที่เซี่ยชีหรั่นกลับมาสวีเห้าเซิงก็ออกไปแล้ว เขาทิ้งโน้ตไว้บนโต๊ะกาแฟในห้องรับแขก

“ไปงานเลี้ยง กลับมาพรุ่งนี้”

สวีเห้าเซิงก็ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องโน้ตบอกเซี่ยชีหรั่นด้วย แต่เขาก็เป็นอิสระและง่ายดายเหมือนเดิม อยากทำก็ทำ ก็ไม่ได้จริงจังอะไร

พี่สวีออกไปแล้ว ออกไปก็ดีเหมือนกัน พวกเขาก็ไม่ได้คุ้นเคยอะไรกันมาก ดูก็ไม่ได้รังเกียจอะไร แต่ก็ไม่ได้ดีมาก

เซี่ยชีหรั่นหยิบหนังสือบางส่วนลงมา เขียนฉลากเพื่อแยกประเภทของหนังสือ

เธอเอาหนังสือที่ไม่ค่อยได้ใช้วางไว้ชั้นล่างสุด หนังสือที่ใช้ประจำวางไว้ชั้นกลาง หนังสือที่ไม่ได้ใช้ไว้ชั้นบนสุด

งานใหญ่นี้ทำจนถึงเที่ยงคืน เซี่ยชีหรั่นลากร่างกายที่เหนื่อยล้าไปอาบน้ำแล้วเข้านอน

เหนื่อยมาทั้งวัน เซี่ยชีหรั่นหัวถึงหมอนก็หลับเลย เย่เชินหลินไม่ได้เข้าสู่ความฝันเลย

วันรุ่งขึ้นเซี่ยชีหรั่นถือกระเป๋า แต่งตัวเล็กน้อย คิดถึงตอนเธอไปสัมภาษณ์งาน คนอื่นพูดลับหลังว่า “เชยมาก ยังกล้ามาทำงานที่นี่”

เซี่ยชีหรั่นแต่งตัวเป็นทางการมาก นอกจากนี้ยังเป็นหญิงตั้งครรภ์ คงไม่เหมาะสมที่จะสวมชุดแฟนซีได้

คิดถึงคำเยาะเย้ยนั่น เซี่ยชีหรั่นแต่งหน้าบางๆ ดูมีพลังมากขึ้น

เซี่ยชีหรั่นออกไปได้ไม่นาน สวีเห้าเซิงก็กลับมา

งานเลี้ยงนี้ เขาดื่มเหล้าเยอะมาก ตอนนี้ยังไม่สร่างเมา

ได้ยินคนอื่นพูดถึงผู้หญิงคนนั้น สวีเห้าเซิงในใจก็คิดถึงผู้หญิงคนนั้น เขากลับถึงบ้านก็ไปที่ห้องหนังสือเป็นอันดับแรก อยากเล่นเกมpkสักตา บดขยี้ความทุกข์ในใจออกไป

เปิดประตูห้องเข้าไปสวีเห้าเซิงตะลึง หนังสือบนโต๊ะถูกจัดเก็บอย่างเป็นระเบียบ เขามองไปที่ชั้นวางหนังสือ ชั้นวางหนังสือทั้งหมดมีฉลากติดอยู่

สวีเห้าเซิงยืนขึ้นแล้วเดินไปอย่างสง่างาม มองไปที่หนังสือเหล่านั้นทีละแถว สวีเห้าเซิงยิ้มหลังจากมองดูทั้งหมดแล้ว ที่นี่นอกจากเขาแล้วก็มีแค่หวูอ้ายเท่านั้นที่มาได้ คิดว่าเธอน่าจะเป็นคนเก็บกวาด สาวน้อยคนนี้เป็นคนที่เอาใจใส่ แยกประเภทหนังสือเรียบร้อย หนังสือที่หยิบจับง่ายล้วนเป็นหนังสือที่ใช้เป็นประจำ

สวีเห้าเซิงไม่เล่นเกมแล้ว เดินไปตามตู้หนังสือเรื่อย ๆ เขาอยากรู้ว่าเธอหยิบหนังสืออะไรไปบ้าง

หลังจากดูมานาน สวีเห้าเซิงยังไม่แน่ใจว่าเซี่ยชีหรั่นหยิบหนังสืออะไรไปบ้าง แต่เขามั่นใจว่าหนังสือที่เซี่ยชีหรั่นหยิบไปคงไม่ใช่แค่เล่มเดียว และไม่น่าจะเป็นหนังสือประเภทเดียว

เซี่ยชีหรั่นสวมรองเท้าส้นแบน ตอนนี้เธอไม่กล้าใส่รองเท้าส้นสูง

เซี่ยชีหรั่นถือที่อยู่มาที่ร้านหนังสือหลินเจียง

“สวัสดีค่ะ ขอโทษนะที่นี่รับสมัครพนักงานใช่ไหม” เซี่ยชีหรั่นถามอย่างสุภาพ

“คุณไปชั้นสอง” คนที่ตอบเซี่ยชีหรั่นเป็นเด็กผู้หญิงอายุประมาณยี่สิบ พูดจบก็ก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ ไม่สนใจใคร

เซี่ยชีหรั่นค่อยๆเดินไปบนชั้นสอง ไม่ได้รับการปฏิเสธเธอเกิดความหวังในใจ ยังไม่ถึงชั้นสองเซี่ยชีหรั่นก็คิดในใจว่าอย่าคาดหวังดีกว่า ไม่งั้นจะล้มไม่เป็นท่า

เซี่ยชีหรั่นไม่ใช่สาวน้อยอายุสิบเจ็ด เห็นอะไรก็ตื่นเต้นไปหมด กลัวเวทีเมื่อเห็นฉากใหญ่

“คุณมาสมัครงานเหรอ” มองดูเซี่ยชีหรั่นแล้วก็ก้มหน้าลง

“ใช่ สวัสดีฉันชื่อหวูอ้าย” เซี่ยชีหรั่นเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้ให้เธอออกไปทันทีที่เห็นเธอจึงดีใจมาก

“เคยทำงานอะไรมาบ้าง”

“ฉันทำได้ทุกอย่าง” เซี่ยชีหรั่นพยักหน้า

“เช่นนั้นคุณดูพวกนี้มีอะไรขัดข้องไหม ถ้าไม่มีพรุ่งนี้ก็เริ่มงานได้เลย” อีกฝ่ายยื่นกระดาษให้เซี่ยชีหรั่นหนึ่งแผ่น มืออีกข้างก็ยังไม่หยุดเขียน

เซี่ยชีหรั่นยืนขึ้นอย่างตื่นเต้น เธอดีใจมากจริงๆ หามาหลายที่แล้วสุดท้ายก็มีคนรับเธอเข้าทำงาน เธอจะไม่ดีใจได้อย่างไร

พอตื่นเต้นโทรศัพท์ก็ตกลงบนพื้น ตกลงในพื้นที่เล็กๆ

“ขอโทษค่ะ ฉันดีใจที่ได้ทำงานที่นี่ ขอโทษนะคะ” เซี่ยชีหรั่นขอโทษซ้ำ เธอก้มลงไปเก็บโทรศัพท์ขึ้นมา

อีกฝ่ายเงยหน้ามองเซี่ยชีหรั่น สิ่งที่เตะตาคือพุงที่นูนสูงของเธอ ผู้สัมภาษณ์เหล่มอง หญิงตั้งครรภ์ แล้วมองไปที่มือถือและกระเป๋าของเซี่ยชีหรั่น กล่าวว่า “คุณผู้หญิงท่านนี้ ต้องขอโทษด้วย พวกเราไม่รับคนตั้งครรภ์ หากสำนักงานแรงงานพบเห็นเราจะต้องรับผิดชอบ”

เธอจะกล้ารับเซี่ยชีหรั่นได้อย่างไร ดูโทรศัพท์มือถือของเธอเป็นรุ่นที่มีจำนวน จำกัด ในโลก ไม่ใช่โทรศัพท์ทั่วไป โดยเฉพาะกระเป๋าใบนั้น เธอจำได้แม่นมาก เมื่อไม่กี่เดือนก่อนเธออ่านนิตยสารแฟชั่นกับน้องสาวบังเอิญเห็นกระเป๋าใบนี้ แค่เห็นราคาก็อยากเป็นลมแล้ว

เธอไม่เข้าใจว่าในเมื่อเซี่ยชีหรั่นใช้กระเป๋าแบบนี้ แล้วทำไมต้องมาทำงานที่นี่ด้วย นี่มันน่างงจริงๆ ถ้าเซี่ยชีหรั่นไม่ตั้งครรภ์ก็แล้วไป แต่ถ้าลูกของเธอเป็นอะไรไป ร้านเล็กๆของพวกเขาคงไม่สามารถรับผิดชอบไม่ไหว

“ขอบคุณ” เซี่ยชีหรั่นกล่าวแล้วก็เดินออกไปอย่างผิดหวัง ดูเหมือนจะผิดหวัง เธอดูเวลาเกือบห้าโมงแล้ว กลับไปดีกว่า

วินาทีที่เปิดประตูเซี่ยชีหรั่นใบหน้ายิ้มเล็กน้อย เธอไม่ควรเอาอารมณ์ที่เศร้าเสียใจกลับไปที่บ้านด้วย ไม่มีใครชอบดูคนขี้บ่นหน้าเฉยเมย

ครั้งแรก สวีเห้าเซิงก็นั่งอยู่บนโซฟาในห้องรับแขก แต่ในมือเขาถือหนังสืออยู่ แต่ไม่ได้ใส่ใจ