ตอนที่ 1041 สาวใช้ตัวแสบ 945

ตอนที่ 1041 สาวใช้ตัวแสบ 945

“เย่เชินหลิน ไม่รู้ว่าคุณยังสนใจเซี่ยชีหรั่นอยู่หรือไม่?” จงหวีฉวนปรับเปลี่ยนอารมณ์ แล้วก็พูดขึ้นอย่างเชื่องช้า เขาจะกระต่ายตื่นตูมไปก่อนไม่ได้ ขอเพียงหาตัวเซี่ยชีหรั่นเจอ ทุกอย่างก็ยังสามารถปรับเปลี่ยนได้

“ผู้หญิงที่ผมไม่เอาแล้ว จงหวีฉวน คุณรอไปเถอะ ไม่งั้นก็ทั้งสองคน ผมจะให้คุณไม่มีวันได้ฟื้นตัวขึ้นมาได้อีก” เย่เชินหลินตัดสายโทรศัพท์ทิ้ง

คำว่าไม่มีวันได้ฟื้นตัวขึ้นมาอีกดังอยู่ในหูของจงหวีฉวนตลอด ไม่ได้ เขาจะปล่อยวางทุกอย่างที่มีตอนนี้ไม่ได้ ต่อให้เขาปล่อยวาง จงหวีฉวนเชื่อว่าเย่เชินหลินก็ไม่มีทางปล่อยตัวเองไปง่ายๆแน่

เซี่ยชีหรั่น น่าจะอยู่ที่ไหน?

“อาซาน เวลาคุณสามวันต้องหาตัวเซี่ยชีหรั่นให้เจอ ต่อให้พากลับมาไม่ได้ก็ต้องหาวิธีติดต่อให้ผมให้ได้” จงหวีฉวนให้คำสั่งสุดท้ายกับอาซาน

เขาก็คิดดีแล้ว การจะพาเซี่ยชีหรั่นกลับมาไม่ใช่เรื่องง่ายขนาดนั้น จะต้องคิดหาวิธี ให้เธอยอมกลับมาด้วยความเต็มใจ ไปจับตัวคนมาตอนนี้ ค่อนข้างอันตราย

ในเมื่อเย่เชินหลินไม่สนใจลูกสาวของผมจงหวีฉวน งั้นผมก็จะทำให้คุณต้องแต่งงานกับพวกเธอ แบบนี้ผมยังสามารถควบคุมทิศทางได้ ต่อให้คุณจะทำอะไรผมผมก็ยังสามารถมีเกาะป้องกัน

จงหวีฉวนครุ่นคิด ยังไงก็จะให้เย่เชินหลินแต่งงานกับจงหยุนซาง เซี่ยชีหรั่นไม่ได้แซ่จง เขาไม่สะดวกที่จะไปตระกูลเย่ หากเป็นจงหยุนซาง งั้นก็จะเป็นอีกเรื่องหนึ่ง

จงหยุนซางส่งข้อความหาหลี่เหอไท้อยู่ด้านบน หลี่เหอไท้เพิ่งส่งข้อความมาถามจงหยุนซางว่าช่วงนี้เซี่ยชีหรั่นเป็นอย่างไรบ้าง

จงหยุนซางครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งแล้วพูดว่า “ก่อนหน้านี้เย่เชินหลินพาตัวชีหรั่นออกไปแล้ว เพราะหลังจากที่คุณลุงเย่จากไปแล้ว เย่เชินหลินกลัวว่าจะเกิดเรื่องกับชีหรั่น”

หลี่เหอไท้เงียบไปตั้งนานก่อนจะพูดออกมาสองคำว่า ขอบคุณ

อาซานติดป้ายประกาศตามหาคนอย่างมากมายก็ไม่เห็นได้ผลอะไรกลับมา นี่ก็จะผ่านไปสองวันแล้ว อาซานก็ร้อนใจมาก แบบนี้ต่อไปก็ไม่ใช่วิธีที่ดี หากเขาไม่สามารถหาตัวเซี่ยชีหรั่นเจอหรือวิธีติดต่อเธอได้ในเวลาที่กำหนด เงินที่เขาควรจะได้ก็จะเหลือแค่ครึ่งเดียว

สามคนนั่งลงในร้านอาหารแห่งหนึ่ง ลองดูกับข้าวน่ารับประทานบนโต๊ะ ใครก็ไม่มีความอยากทานเลย

พวกเขานั่งอยู่ตรงมุม และก็เป็นผู้ชายทั้งสามคน สวมเสื้อผ้าธรรมดาปกติ ไม่ถือว่าเป็นจุดเด่น

ผู้หญิงสองคนนั่งอยู่ติดริมหน้าต่างกำลังคุยกันอยู่อย่างมีความสุข

“ฉันจำได้ว่าครั้งก่อนเธอพูดว่าร้านของเธอมีคนแปลกคนหนึ่งมาใช้บริการไม่ใช่หรือ? ทำไมถึงไม่รับเธอ?” เสียงสดใสของผู้หญิงคนหนึ่งพูดขึ้น คนที่นั่งในร้านอยู่ไม่กี่คนต่างก็ได้ยิน

อีกคนหนึ่งที่สวมแว่นตา ดูเหมือนจะเคยชินกับเสียงที่ดังและท่าทีของเธอแล้ว เธอยิ้มพยักหัวพูดว่า “ให้เธอไปแล้ว ไม่ได้รับเธอ” คนแบบนั้นเธอไม่กล้าเอาหรอก

“ทำไมหรือ?” อีกฝ่ายพูดถามขึ้น ดูเหมือนถ้าไม่ได้ถามให้ชัดเจนจะไม่ยอมหยุด

“บนตัวผู้หญิงคนนั้นสวมด้วยชุดเสื้อผ้าแบรนด์เนมระดับโลก มือถือก็ดีขนาดนั้น เธอคิดว่าคนแบบนั้นจะเห็นดีกับร้านเล็กๆของพวกเราหรือ?” น้ำเสียงของผู้หญิงคนนั้นค่อนข้างเย้ยหยัน คนในปัจจุบันนี้มีเงินแล้วก็เอาแต่ใจ อยากทำอะไรก็ทำอย่างนั้น

อาซานได้ยินคำว่าแบรนด์เนมคำนี้แล้วก็รู้สึกสนใจ เพราะว่าครั้งก่อนเขาซื้อเสื้อผ้าเหมือนกับของเซี่ยชีหรั่น ตอนนั้นที่ไปจ่ายตังค์เขาถือถุงเงินไปจ่าย

แบรนด์เนม คนที่คนนั้นพูดจะหมายถึงเซี่ยชีหรั่นหรือไม่?

ต่อให้ต้องฆ่าผิดไปเป็นพัน ก็จะไปไม่ได้แม้เพียงคนเดียว อาซานถือรูปถ่ายแล้วเดินไปตรงหน้าผู้หญิงสองคนที่กำลังคุยกันอย่างมีความสุข ถามอย่างมีมารยาทว่า “สวัสดีครับ ขอถามหน่อยว่าเคยเห็นคุณผู้หญิงคนนี้ไหม? เธอเป็นคนหนูของพวกเรา หลายวันก่อนทะเลาะกับนายท่านก็เลยหนีออกจากบ้าน ตอนนี้นายท่านคิดถึงคุณหนูมาก จึงส่งพวกเราออกมาตามหาคุณหนู”

อาซานพูดอย่างจริงจัง ชายคนอ้วนกับชายที่สวมแว่นตาทั้งสองคนมองดูอย่างนิ่งอึ้งไป อาซานร้ายกาจจริงๆ พวกเขายังคิดไม่ออก แบบนี้คนอื่นก็จะช่วยพวกเราหา ทำไมพวกเขาถึงได้โง่แบบนี้

ผู้หญิงที่สวมแว่นตาก็คือคนที่เคยสัมภาษณ์ชีหรั่นคนนั้น เธอมองดูเพื่อนรักที่อยู่ตรงหน้า ความหมายก็คือคนนี้แหละ

เพื่อนรักของเธอมองดูเซี่ยชีหรั่นในรูป แล้วดวงตาก็เบิกกลมโต สอนด้วยชุดแบรนด์เนมระดับโลกจริงๆด้วย งั้นเธอจะมาหางานทำที่นี่ทำไม ใช่เธอหนีออกจากบ้าน เด็กสมัยนี้ถูกตามใจจนเสียคนไปหมดแล้ว

อาซานมองดูสองคนนั้น รู้ว่าทั้งสองคนจะต้องเคยเห็นเซี่ยชีหรั่น เขาจึงรีบถามขึ้นว่า “ขอร้องล่ะ นายท่านของเราคิดถึงคุณหนูมาก นายท่านไม่สบาย อาการหนักมาก เขาอยากเจอคนหนูมาก เพราะนายท่านไม่เห็นด้วยที่คุณหนูจะแต่งงานกับคนรักจึงหนีออกจากบ้าน”

พูดเสร็จแล้วก็ถอนหายใจหนึ่งที อดทนไว้อย่างไม่ต่อว่า

“เมื่อก่อนเธอเคยมาสัมภาษณ์งานที่นี่ หลังมาไปที่ไหนแล้วไม่รู้”

ด้วยความเสแสร้งเพื่อให้คนอื่นเขาเชื่อใจของอาซาน ทำให้ได้ข่าวของเซี่ยชีหรั่นมาอย่างง่ายดาย

“อ๋า งั้นขอถามหน่อยว่า คุณรู้ว่าคุณหนูของพวกเราอาศัยอยู่ที่ไหนไหม?” อาซานไม่ยอมทิ้งความหวังใดๆ จึงลองถามดู

“ขออภัย ฉันไม่รู้ว่าเธอพักอยู่ที่ไหน แต่ฉันมีวิธีติดต่อของเธอ” ผู้หญิงที่สวมแว่นคนนั้นคิดถึงอีเมลที่มีข้อมูลในการสมัครงานอย่างค่อนข้างน้อยมาก

“งั้นรบกวนคุณผู้หญิงเอาวิธีติดต่อให้พวกเราด้วย อาหารของคุณผู้หญิงในวันนี้พวกเราขอเลี้ยงเอง หากมีเวลาพวกเราจะขอเรียนเชิญพวกคุณทานอีกหนึ่งมื้อ” อาซานไม่ยอมเสียโอกาส ตอนนี้ตามหาเซี่ยชีหรั่นสำคัญที่สุด

ฟังอาซานพูดเช่นนี้แล้ว ทั้งสองกลับเกรงใจ ผู้หญิงที่สวมแว่นคนนั้นก็ใช้มือถือล็อคอินอีเมลดาวโหลดจดหมายสมัครงานของเซี่ยชีหรั่นมาทันที

“ผู้หญิงคนนี้ชื่อหวูอ้าย ที่อยู่เธอไม่ได้กรอก เบอร์โทรศัพท์ได้กรอกไว้อยู่”

“ไม่ใช่เซี่ยชีหรั่นหรือ?” ผู้ชายคนที่เป็นน้องร้องขึ้น อาซานเหลือกตามองดูเขา ถึงค่อยหุบปากไม่พูดอะไร