ตอนที่ 1040 สาวใช้ตัวแสบ 944

ยังไม่ทันพูด มือถือก็ดังขึ้น

“พี่ ไม่ใช่ว่าเร่งพวกเรานะ” น้องอ้วนพูดเสียงเบา “ไม่ได้รับโทรศัพท์หลายวันแล้ว”

“อย่าตะขิดตะขวงใจเลย” อาซานยกแก้วที่อยู่ตรงหน้าขึ้นมาเตรียมดื่มเหล้า

“จริงๆนะ” ผู้ชายใส่แว่นตกใจจนโยนมือถือลงกับพื้น

กลัวอะไรก็จะได้แบบนั้น พูดอะไรก็จะได้อย่างที่พูด เหล้าอยู่ข้างๆปากอาซาน อ้าปากกว้าง เหล้าไหลลงไปในท้องอย่างไม่สบอารมณ์

เขาวางแก้วลงแล้วพูดว่า “รับ ก็บอกว่าพวกเราใกล้จะหาเจอแล้ว พูดจบก็รีบวางสาย พรุ่งนี้ลุยเต็มที่”

ตอนนี้ทำได้เพียงแค่นี้ ทั้งสองพยักหน้ายื่นมือไปหยิบมือถือ แต่ก็ไม่กล้า

อาซานขมวดคิ้ว เขาเดินไปหยิบมือถือ พูดอย่างเย็นชาว่า “พวกเราจะหาเซี่ยชีหรั่นเจอแล้ว พวกนายไม่ต้องกังวล”

“อาซาน? ถ้าหากหาเซี่ยชีหรั่นเจอ ผมจะให้ค่าตอบแทนนายอย่างหนัก”

พออาซานได้ยินก็ตาสว่างขึ้นมา ช่วงนี้เขาขาดเงิน คนตายเพราะเงินนกตายเพราะอาหาร อาซานกัดฟันพูด “คุณวางใจเถอะ ไม่เกินหนึ่งอาทิตย์จะพาเซี่ยชีหรั่นมาอยู่ตรงหน้าคุณ”

ใช่ เขาจะพาเซี่ยชีหรั่นออกมา ขณะนี้อาซานรู้สึกขอบคุณเซี่ยชีหรั่นมา เพราะการมีเธออยู่ อาซานอย่างเขาถึงได้...

จงหวีฉวนไฟลามมาถึงคิ้วแล้ว เขาโทรหาอาซานสามครั้ง ยิ่งโทรยิ่งกังวล

อาซานแม้แต่ข้าวก็แทบไม่สนใจกิน ลุกขึ้นมาตรงไปที่เมืองหลินเจียงสถานที่คึกคักเพื่อไปตามหาคน ปริ้นใบประกาศตามหาคน จริงก็ดีปลอมก็ช่าง ขอแค่ได้ข่าวเซี่ยชีหรั่น วิธีไหนเขาก็ไม่แคร์

“เสี่ยวอ้าย ช่วงนี้อ่านหนังสือจำได้แค่ไหนละ?” สวีเห้าเซิงไม่อยากรบกวนเซี่ยชีหรั่น เขารู้สึกอยากพูดคุยกับเซี่ยชีหรั่นโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว คุยกับเธอแล้วรู้สึกผ่อนคลายมาก

“พี่สวีหนังสือเล่มนั้นฉันอ่านจบแล้ว ไม่รู้เพราะอะไร ฉันจำได้เร็วมาก” เซี่ยชีหรั่นยื่นหนังสือที่อ่านจบแล้วให้สวีเห้าเซิงอย่างดีใจ

เห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของเซี่ยชีหรั่น สวีเห้าเซิงก็ยิ้มตาม เสี่ยวอ้ายในเวลานี้กับเสี่ยวอ้ายเมื่อก่อนต่างกันลิบลับ อาจเป็นเพราะเหตุที่มีเป้าหมายในชีวิตแล้วมั้ง

แต่ว่าสวีเห้าเซิงนับวันยิ่งรู้สึกไม่สงบ คนต่างถิ่นเข้ามาที่หลินเจียงเยอะ ได้ยินว่าพวกเขากำลังตามหาคนๆนึงอยู่

“เสี่ยวอ้าย ผมถามตลอดทำไมคุณถึงมาที่นี่” สวีเห้าเซิงมองดูเงาขนตายาวๆของเซี่ยชีหรั่นที่ก้มศีรษะอ่านหนังสือ เขาไม่อยากรบกวน แต่คนพวกนั้นยิ่งแผลงฤทธิ์

เซี่ยชีหรั่นชะงักมือ พี่สวี พี่ไม่เคยถามถึง ทำไมวันนี้ถึงได้ถาม?

“ในบ้านฉันไม่มีคนแล้ว ดังนั้นฉันถึงมานี่” เซี่ยชีหรั่นไม่ใช่ไม่เชื่อสวีเห้าเซิง เพียงแต่เธอไม่อยากลากสวีเห้าเซิงเข้ามาเกี่ยวเรื่องนี้ ช่วงเวลานี้ความช่วยเหลือของเขาทำให้เธอมีความสุขมาก เธอไม่อยากเพราะตัวเองทำให้เขาเข้ามาพัวพัน คนที่ตามหาเธอไม่ต้องเดาเธอก็รู้

เย่เชินหลิน คุณเกลียดฉันเข้ากระดูกขนาดนั้นเลยหรอ? อยากให้ฉันหายไปจากโลกนี้จริงๆหรอ?

สีหน้าความเศร้าของเซี่ยชีหรั่นที่ไม่สามารถอธิบายออกมาได้ รักคนๆนึงรักถึงขนาดนี้ เธอโทษใครไม่ได้ เธอก็ไม่ยอมให้เย่เชินหลินลงมือกับเธอ ตอนนี้เย่เชินหลินเกลียดเธอมาก ใครจะสามารถรับรองได้ว่า วันนึงเย่เชินหลินจะนึกถึงเธอแล้วจะเสียใจทีหลัง นึกถึงเด็กคนนั้นจะเสียใจทีหลังไหม เซี่ยชีหรั่นไม่อยากให้ชั่วชีวิตของเย่เชินหลินต้องมานั่งเสียใจทีหลัง เธอจะเอาของขวัญที่พระเจ้ามอบให้เธออยู่กับชีวิตที่ยากลำบาก

สวีเห้าเซิงเห็นเซี่ยชีหรั่นไม่ได้พูดความจริง เขาทำอะไรไม่ถูก จริงๆแล้วพวกเขาสองคนคุ้นเคยกันไม่ถึงร้อยวัน เขาสามารถเข้าใจได้

“เสี่ยวอ้าย ถ้าหากจะออกไปข้างนอกต้องระวังนะ” สวีเห้าเซิงกำชับอย่างระมัดระวัง คิดๆแล้วไม่เหมาะสมจึงพูดต่อ “ยังไงคุณก็อย่าออกจากบ้านล่ะ ถ้าหากต้องการอะไรผมช่วยคุณซื้อให้ได้ ถ้าคุณอยากออกไปผมจะไปเป็นเพื่อน”

เซี่ยชีหรั่นได้ยินประโยคนี้รู้สึกบางอย่างเหมือนศัตรูอะไรทำนองนี้ เธอสังเกตจากสีหน้าและคำพูด หลังจากที่สวีเห้าเซิงเข้ามา อดทนไม่พูดจา แม้ว่าจะพูดกับเธอแต่ก็ไม่หลุดพูดข่าวอะไรที่เป็นประโยชน์ออกมา

“พี่สวี คุณได้ยินข่าวอะไรมาใช่ไหม?” เซี่ยชีหรั่นไม่รู้ว่าสวีเห้าเซิงรู้ตัวตนของเธอแล้วรึเปล่า เธอไม่อยากหลอกเขา เพียงแต่เธออยากใช้ชีวิตกับตัวตนใหม่ของเธอ เธอคือหวูอ้ายไม่ใช่เซี่ยชีหรั่น เซี่ยชีหรั่นได้ตายไปแล้ว คนๆนั้นได้ลบล้างเซี่ยชีหรั่นด้วยคำพูดของตัวเอง

สวีเห้าเซิงได้ยินคำพูดของเซี่ยชีหรั่น หัวใจของเขาก็เต้นแล้วตกลงไปใหม่ เดิมเขาพอเดาออก เสี่ยวอ้ายต้องไม่ใช่คนธรรมดา คนที่มาตามหาเสี่ยวอ้ายพวกนั้นก็มีไม่น้อยเลย

“เสี่ยวอ้าย ที่ผมไม่เคยถามคุณ เป็นเพราะผมรู้สึกว่าเป็นเพื่อนกันสิ่งที่สำคัญที่สุดคือความคิดเห็นตรงกัน มุ่งเน้นคำว่าคุณธรรม แต่ไม่ใช่เบื้องหลังของฐานะ ตอนนี้ผมถามคุณก็เป็นเพราะว่าหลายวันก่อนได้ยินข่าวว่ามีคนมาตามหาคนถึงที่หลินเจียง ได้ยินว่าเมื่อวานคนที่มาหายิ่งเยอะขึ้นเรื่อยๆ คนที่พวกเขาหายังเป็นคนท้องด้วย” สวีเห้าเซิงมองเซี่ยชีหรั่นตลอด อยากดูว่าเธอจะมีปฏิกิริยาอย่างไร

เซี่ยชีหรั่นชะงัก ไม่ได้ เธอจะลุกลี้ลุกลนไม่ได้

“ขอบคุณพี่สวี” นัยน์ตาเซี่ยชีหรั่นนั้นมีน้ำตา พยายามกั้นไม่ให้น้ำตาตัวเองไหลออกมา

“เสี่ยวอ้าย หลังจากนี้หากคุณออกไปต้องพาผมไปด้วย” สวีเห้าเซิงพูดอย่างรอบคอบ