ตอนที่ 1044 สาวใช้ตัวแสบ 948

ตอนที่ 1044 สาวใช้ตัวแสบ 948

เซี่ยชีหรั่นส่ายหัว เธอเจ็บปวดกับสิ่งที่เรียกว่ารักจากครอบครัวอย่างที่สุดแล้ว ความเจ็บปวดแบบนั้นมีเพียงเจอกับตัวเองเท่านั้นถึงจะรู้ซึ้งถึงความรู้สึกแบบนั้น

“เสี่ยวอ้าย คุณเป็นอะไร?” สวีเห้าเซิงเห็นเซี่ยชีหรั่นส่ายหัว รู้สึกแปลกใจจึงถามขึ้น

“ได้ยินว่าจงหวีฉวนประธานหอการค้าล้มป่วย เห็นว่าอาการหนักจนลงข่าวอย่างใหญ่โต” สวีเห้าเซิงยิ้มพูด

เป็นเรื่องที่ไม่คาดฝันทำให้ตกใจอย่างมาก เหมือนกับฟ้าผ่าตอนกลางวันแสกๆ เธอไม่เชื่อว่าจงหวีฉวนจะป่วยจริงๆ

“พี่สวีพูดเรื่องจริงหรือ? จงหวีฉวนประธานหอการค้า?” เซี่ยชีหรั่นถามออกมาทีละคำ กลัวว่าจะสั่งผิดไป แววตาของเธอเต็มไปด้วยความเป็นห่วง

สวีเห้าเซิงสังเกตดูอาการของเซี่ยชีหรั่น ในใจคิด หรือว่าจงหวีฉวนกับเสี่ยวอ้ายมีความสัมพันธ์อะไรกัน? แต่เสี่ยวอ้ายไม่ได้ชื่อเซี่ยชีหรั่น? พวกเขาจะมีความสัมพันธ์เป็นอะไรกัน? หรือว่าจะเป็นความสัมพันธ์กันแบบนั้น? สวีเห้าเซิงไม่เชื่อ

“อืม” สวีเห้าเซิงพยักหัว ท่าทีจริงจัง

เซี่ยชีหรั่นนั่งลงบนโซฟา มองดูทีวีอย่างไม่กะพริบตา ตอนที่คำว่าจงหวีฉวนปรากฏ เธอยังคิดในใจอย่างเข้าข้างตัวเอง ว่าคนคนอาจจะมีชื่อเรียกซ้ำกัน ประธานหอการค้าปรากฏขึ้นเซี่ยชีหรั่นยังจินตนาการขึ้นเอง แต่เมื่อรูปภาพของจงหวีฉวนปรากฏขึ้นความกล้าหาญทั้งหมดของเธอที่มีก็หายสิ้นไปหมด จงหวีฉวนล้มป่วยจริงๆ

นักข่าวพูดบรรยายถึงสิ่งที่จงหวีฉวนปรารถนาในตอนนี้ เขาอยากเจอลูกสาวของตัวเอง เป็นสิ่งเดียวที่เขาคาดหวังในตอนนี้

เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้ เซี่ยชีหรั่นกอดหมอนไว้ไม่พูดไม่จา

“เสี่ยวอ้าย คุณเป็นอะไร?” สวีเห้าเซิงสังเกตการท่าทีของเซี่ยชีหรั่นอยู่ตลอด เมื่อเห็นเธอเช่นนี้ก็รีบเดินไปดึงเซี่ยชีหรั่นนั่งลงบนโซฟา “บนพื้นเย็น อย่านั่งบนพื้น ไม่ดีต่อเด็กในท้อง”

เสียงของสวีเห้าเซิงทำให้เซี่ยชีหรั่นกลับมามีสติ เธอยังมีลูกที่ต้องดูแล

“พี่สวี คุณคิดว่านี่คือเรื่องจริงไหม?” เซี่ยชีหรั่นถามอย่างขมขื่น เธอหวังอยากให้มีคนบอกกับเธอว่า นี่ไม่ใช่ความจริง จงหวีฉวนจะล้มป่วยได้ยังไง? เขาอยากเจอลูกสาวของเขา เป็นพี่หยุนซางหรือเปล่า? หรือเป็นเพียงหมากที่ต้องการควบคุมเย่เชินหลิน

“นี่ไม่ใช่ความจริง” เซี่ยชีหรั่นพูดด้วยเสียงเบา พูดเสร็จแล้วเธอเองก็ไม่อยากเชื่อ ข่าวประกาศออกมาแล้วยังจะเป็นเรื่องเท็จหรือ เซี่ยชีหรั่นรู้สึกว่าจงหวีฉวนไม่จำเป็นต้องป่วยเพื่อมาโกหกคน หรือว่าพี่หยุนซางไม่อยู่บ้าน? เธอจะไปที่ไหนได้?

เซี่ยชีหรั่นคิดได้เพียงว่าจงหวีฉวนสามารถป่วยเพื่อจงหยุนซางเท่านั้น

“นี่น่าจะเป็นเรื่องจริง สามารถให้นักข่าวสัมภาษณ์แล้วประกาศออกมา จงหวีฉวนคงไม่สร้างข่าวปลอมหรอก นี่ไม่มีประโยชน์อะไรสำหรับเขา” สวีเห้าเซิงไม่รู้ว่าเซี่ยชีหรั่นความสัมพันธ์อะไรกับจงหวีฉวน แต่ยังไงเขาก็ยังคงพูดความจริง

“จริงๆหรือ? จริงๆหรือ?” เซี่ยชีหรั่นยืนขึ้นมาอย่างโซซัดโซเซ เธอลืมไปว่ากำลังคุยอยู่กับสวีเห้าเซิง ตอนนี้เซี่ยชีหรั่นต้องการอยู่คนเดียว จงหวีฉวนเป็นพ่อของเธอ รู้ข่าวว่าเขาป่วย ในใจเซี่ยชีหรั่นจะไม่เป็นห่วงได้อย่างไร ยิ่งไปกว่านั้นเซี่ยชีหรั่นหวังอยากที่จะมีพ่อมาตั้งแต่เด็กแล้ว

สวีเห้าเซิงมองดูเซี่ยชีหรั่นเดินออกไป เขาอยากยื่นมือดึงเธอไว้ มือเพิ่งยืนออกไป เซี่ยชีหรั่นก็เดินออกไปไกลแล้ว ตาตอนนี้สวีเห้าเซิงรู้สึกเหมือนทั้งๆที่ระยะห่างของทั้งสองคนห่างกันเพียงคืบ แต่รู้สึกเหมือนห่างกันราวคนละฟากฟ้า เขาอยากดึงไว้ อยากให้เซี่ยชีหรั่นหันกลับมามอง แต่เซี่ยชีหรั่นก็ไปแล้ว ไม่ได้หันกลับมามอง และก็มองไม่เห็นสีหน้าความรู้สึกที่บอกไม่ถูกของสวีเห้าเซิง

สวีเห้าเซิงมองดูแผ่นหลังของเซี่ยชีหรั่น เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าเซี่ยชีหรั่นอยู่ห่างไกลจากตัวเองยิ่งอยู่ก็ยิ่งไกล เขาก็คิดไม่ถึงว่าเซี่ยชีหรั่นจะจากไป ตลอดเวลาที่ผ่านมาสวีเห้าเซิงเคยชินแล้วกับการที่มีเซี่ยชีหรั่นอยู่กับตัวเองในบ้านเดียวกัน เขาคิดไม่ถึงว่าเซี่ยชีหรั่นจะจากไป

เซี่ยชีหรั่นหลบเข้าไปอยู่ในห้องนอน เธอร้องไห้น้ำตานองหน้า เซี่ยชีหรั่นบอกตัวเองว่าไม่ให้ร้องไห้มาตลอด ไม่ต้องเป็นห่วง จงหวีฉวนโหดร้ายกับเธอขนาดนั้น ยังหลอกใช้เธอ เธอจะไปเป็นห่วงเขาทำไม

เซี่ยชีหรั่นโศกเศร้า ไม่ว่าเธอจะหาเหตุผลอย่างไร ยังไงเธอก็ยังเป็นห่วงจงหวีฉวนอย่างมาก

แล้วตอนนี้โทรศัพท์ก็ดังขึ้น เซี่ยชีหรั่นไม่มีอารมณ์รับโทรศัพท์ เธอมองดูผ้าปูเตียงอย่างเหม่อลอยอยู่ตลอด

สวีเห้าเซิงไม่วางใจเซี่ยชีหรั่นจึงได้ตามเธอมายังห้องนอน เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นทำให้เขาขมวดคิ้ว จงหวีฉวนกับเซี่ยชีหรั่นมีความสัมพันธ์เป็นอะไรกันแน่? ถึงได้ทำให้เซี่ยชีหรั่นที่ได้ยินข่าวว่าเขาป่วย แล้วถึงกับต้องโศกเศร้าขนาดนี้

“ฮัลโหล คุณหาใคร?” สวีเห้าเซิง หยิบมือถือขึ้นมา ไม่ได้บันทึกชื่อไว้ สวีเห้าเซิงมองดูเซี่ยชีหรั่น แล้วเขาก็รับโทรศัพท์

“ผมหาชีหรั่น ผมเป็นพ่อของเธอ รบกวนคุณเรียกเธอมารับสายหน่อย” จงหวีฉวนดูหลายรอบแล้วว่าโทรไม่ผิด เขาเชื่อว่าอาซานไม่โกหกเขาแน่ แบบนั้นก็มีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียว ต้องเป็นคนที่เซี่ยชีหรั่นรู้จักที่หลินเจียง

แววตาของเขาครุ่นคิด พ่อ เซี่ยชีหรั่นไม่เคยบอกเขาเลยว่าเธอยังมีพ่ออยู่ เขาเองก็ไม่เคยถามกันเธอ

“เสี่ยวอ้าย พ่อของคุณโทรมา” สวีเห้าเซิงเอามือถือยื่นให้เซี่ยชีหรั่น เซี่ยชีหรั่นรับมือถือมามองดูเบอร์โทรศัพท์ที่คุ้นเคยนั้น เธอไม่พูดอะไรเลย เธออยากถามมากว่าเขาป่วยจริงไหม ถามว่าตอนนี้เขาสบายดีไหม เซี่ยชีหรั่นพูดไม่ออก คิดถึงสิ่งที่จงหวีฉวนเคยทำกับเธอแล้วในใจของเธอก็เจ็บปวดทรมานมาก

“ขออภัย คุณผู้ชาย ตอนนี้เธอไม่ว่างรับสาย” สวีเห้าเซิง คิดว่าในเมื่อเป็นพ่อของเสี่ยวอ้าย เขาจึงพูดจาอย่างสุภาพ

เมื่อกี้สวีเห้าเซิงเรียกเซี่ยชีหรั่นว่าเสี่ยวอ้าย เขาได้ยินแล้ว ถึงแม้ชื่อจะไม่เหมือนกัน แต่คำนั้นที่พูดว่าพ่อของเธอจะคุยด้วย จงหวีฉวนรู้ว่าเซี่ยชีหรั่นก็อยู่ด้านข้าง และก็เป็นเสี่ยวอ้ายคนที่ผู้ชายที่รับสายคนนั้นเรียก