ตอนที่ 1045 สาวใช้ตัวแสบ 949

ตอนที่ 1045 สาวใช้ตัวแสบ 949

เย่เชินหลินหรี่ตาลง เขาไม่รู้ว่าเซี่ยชีหรั่นอยู่ที่ไหน และก็ไม่ได้ตั้งใจไปหา เมื่อก่อนจงหยุนซางไม่เคยถาม ทำไมถึงได้ถามขึ้นมากะทันหัน? ตั้งใจหรือว่าไม่ได้ตั้งใจ

“เธอไม่อยู่บ้าน” เย่เชินหลินพูดอย่างไม่รีบร้อน โม่เสี่ยวหนงขยับเข้าใกล้เย่เชินหลิน ได้ยินชื่อเซี่ยชีหรั่น เธอหรี่ตาลง เซี่ยชีหรั่นเอ๋ยเซี่ยชีหรั่น เธอไปแล้วทำไมถึงไม่ไปให้พ้นๆ?

มองดูจางชิงที่คุกเข่าอยู่บนพื้น สีหน้าโม่เสี่ยวหนงนิ่งเงียบ เธอไม่กล้าลงมือต่อหน้าเย่เชินหลิน ใบหน้าของจางชิงทำให้เธออิจฉา

มองดูจางชิงคุกเข่าอยู่ที่พื้น ในใจโม่เสี่ยวหนงสะใจอยู่ไม่น้อย มีใบหน้าที่คล้ายคลึงแล้วมีประโยชน์อะไร ตอนนี้ก็ถูกคุณเย่ลงโทษให้คุกเข่าอยู่บนพื้นไม่ใช่หรือ?

เย่เชินหลินปล่อยโม่เสี่ยวหนง ลุกขึ้นยืน แล้วเดินออกไป จงหยุนซางโทรมาแบบนี้ทำให้เขามีลางสังหรณ์ที่ไม่ดี ทำไมเธอต้องถามถึงเรื่องของเซี่ยชีหรั่น? เย่เชินหลินเกลียดจงหวีฉวน ดังนั้นเขาจึงเกลียดเซี่ยชีหรั่นไปด้วย หลังจากที่พ่อบ้านบอกกับเขาว่าลูกในท้องของเซี่ยชีหรั่นไม่มีแล้ว เย่เชินหลินก็ไม่ได้สนใจเลยว่าเซี่ยชีหรั่นอยู่ที่ไหน

“หยุนซางจะมาหาชีหรั่นไหม?”

จงหยุนซางมองดูมือถืออย่างไม่อยากเชื่อ ชีหรั่นไม่ได้อยู่ที่บ้านพักตระกูลจริงๆ งั้นที่พ่อพูดก็เป็นความจริง แต่เธอไม่เข้าใจ ทำไมเย่เชินหลินถึงได้ปล่อยให้เซี่ยชีหรั่นไปอยู่ที่หลินเจียงคนเดียว อีกอย่างชีหรั่นยังท้องอยู่ด้วย

“เชินหลิน ในเมื่อชีหรั่นไม่อยู่บ้าน งั้นฉันรอเธอกลับมาก่อนก็ได้ ไม่มีอะไรแล้ววางสายแล้วนะ”

“เชื่อคำพูดของพ่อแล้วหรือ? พ่อเคยโกหกลูกเสียเมื่อไหร่?” จงหวีฉวนพูดขึ้นอย่างรักใคร่ “ชีหรั่นเป็นลูกของพ่อ ลูกก็เป็นลูกของพ่อ”

“พ่อ งั้นเมื่อกี้ที่พ่อพูดว่าชีหรั่นอยู่ที่หลินเจียงก็เป็นความจริง” จงหยุนซางพูดขึ้นอย่างไม่แน่ใจ เธอเริ่มเชื่อว่าคำพูดของจงหวีฉวนเป็นความจริงแล้ว

ผลที่จงหวีฉวนต้องการก็คือแบบนี้ มีเพียงจงหยุนซางเชื่อว่าตอนนี้เซี่ยชีหรั่นตกอยู่ใน สถานการณ์ที่ลำบาก แล้วเธอก็ไปช่วยเขารับเซี่ยชีหรั่นกลับมาที่ตงเจียง

“อืม พ่อได้ข่าวมาจากเพื่อนคนหนึ่งที่อยู่ที่นั่น” จงหวีฉวนถอนหายใจพร้อมพูดขึ้นว่า “ช่างเป็นลูกที่น่าสงสารมาก”

“พ่อ ให้ลูกไปรับชีหรั่นกลับมา?” จงหยุนซางมองดูจงหวีฉวนแล้วพูดขึ้นอย่างจริงจัง

“แม่ของลูกไม่ชอบชีหรั่น พ่อผิดเองที่เมื่อก่อนทำอะไรไม่รอบคอบ”

จงหวีฉวนพูดขึ้นอย่างน่าสงสาร เราต้องการความช่วยเหลือจากจงหยุนซาง ทางด้านเยว่มู่หลานเขาค่อยไปอธิบายให้เธอฟังทีหลัง

“พ่อ ลูกไปรับชีหรั่นมาอยู่ข้างนอกก่อน เธออยู่ข้างนอกคนเดียวลูกไม่วางใจ” จงหยุนซาง คิดว่าหาบ้านข้างนอกให้เซี่ยชีหรั่นอยู่ก่อน แล้วค่อยหาคนดูแลเธอ

“นี่เป็นที่อยู่กับเบอร์โทรศัพท์ ลูกไปหาเขา เขาจะพาลูกไปหาเซี่ยชีหรั่น” จงหวีฉวนเอาเบอร์โทรของคนอ้วนสองพี่น้องให้กับจงหยุนซาง เขาบอกอาซานก่อนแล้วว่าไม่ต้องให้จงหยุนซางเจอเขา ก่อนหน้านี้เรื่องของเซี่ยชีหรั่นอาซานเข้าไปยุ่งแล้วไม่น้อย หากจงหยุนซางได้เจอเขาอาจจะไม่เป็นผลดี

จงหยุนซางรับที่อยู่กับเบอร์โทรศัพท์มาจากจงหวีฉวน วางแผนไว้ว่าพรุ่งนี้จะไปรับเซี่ยชีหรั่นที่หลินเจียง

“พ่อวางใจ พรุ่งนี้ลูกจะไปรับเซี่ยชีหรั่นกลับมา” จงหยุนซางพูดรับปากอย่างจริงจัง

เธอไม่รู้ว่าการที่ตัวเองรับเซี่ยชีหรั่นกลับมาจะเป็นการทำร้ายเธอ จงหยุนซางเสียใจก็ไม่มีประโยชน์

“หยุนซาง พ่อขอบใจลูกมาก”

หยุนซางยิ้มส่ายหัว เธอคิดว่าจงหวีฉวนขอบใจที่เธอช่วยดูแลเซี่ยชีหรั่น

หลังจากที่เซี่ยชีหรั่นได้รับโทรศัพท์ของจงหวีฉวนก็ครุ่นคิดอยู่ตลอด เธอควรที่จะไปหาจงหวีฉวนที่ตงเจียงไหม เซี่ยชีหรั่นลุกขึ้นแล้วเดินไปที่ข้างประตู คิดถึงคำพูดของเย่เชินหลินที่พูดกับเซี่ยชีหรั่นว่า เขาให้เธอหายสาบสูญไปจากโลกนี้ แล้วเซี่ยชีหรั่นก็ฟุบนั่งลง เธอจะออกไปแบบนี้ไม่ได้

สวีเห้าเซิงนั่งอยู่บนโซฟา ตอนที่เซี่ยชีหรั่นรับโทรศัพท์เขาได้ยินแล้ว เขากำลังรอเธอตัดสินใจ สวีเห้าเซิงหัวเราะเยาะตัวเอง เซี่ยชีหรั่นเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของเขา แล้วก็ทำให้เขาถอนตัวไม่ขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ตอนนี้สวีเห้าเซิงเพิ่งรู้ว่าเซี่ยชีหรั่นมีพ่อ

เขามองดูประตูบานนั้น เสี่ยวอ้าย ทำอย่างไรดี เวลาไม่ถึงสองเดือน ผมก็ถอนตัวไม่ขึ้นแล้ว คุณบอกผมได้ไหมว่าผมควรทำอย่างไร?

สวีเห้าเซิงหัวเราะเยาะว่าตัวเองโง่มาก เซี่ยชีหรั่นมีลูกของคนอื่น ผู้หญิงคนหนึ่งยืนยันที่จะคลอดลูกคนเดียว ยังไงก็สามารถดูออกว่าเธอรักพ่อของเด็กมากแค่ไหน

หวูอ้าย หวูอ้าย เสี่ยวอ้ายคุณก็บอกผมแต่แรกแล้วว่าคุณไม่มีความรัก แต่ความรู้สึกของผมตอนนี้เอากลับคืนมาไม่ได้แล้ว

เซี่ยชีหรั่นเดินออกมาอย่างไม่พูดไม่จา

“เสี่ยวอ้าย คุณยังโอเคไหม” สวีเห้าเซิงเดินเข้ามาหา แววตากวาดมองดูเซี่ยชีหรั่นทั่วทั้งร่าง เขายังคงไม่วางใจ อยากได้ยินจากปากของเธอ

“ไม่เป็นไร พี่สวี รอแป๊บหนึ่งฉันจะไปทำกับข้าว” เซี่ยชีหรั่นอุ้มท้องโตหันหลังให้กับสวีเห้าเซิงแล้วเดินเข้าไปในครัว

เธอไม่แน่ใจว่านี่จะเป็นมื้อสุดท้ายที่จะได้ทำกับข้าวให้กับสวีเห้าเซิงหรือเปล่า เซี่ยชีหรั่นไม่กล้าคิด เธอไม่แน่ใจว่าจะอดทนไม่ไปหาจงหวีฉวนได้ไหม

สวีเห้าเซิงก้าวเดินไป

“เสี่ยวอ้าย วันนี้ให้ผมทำให้คุณทานเถอะ” สวีเห้าเซิงเดินไปด้านข้างเซี่ยชีหรั่น รอยยิ้มที่อ่อนโยนของเขาทำให้ใบหน้าของเซี่ยชีหรั่นเปียกชื้น

ขอโทษพี่สวี แววตาความรู้สึกของคุณไม่ใช่ว่าฉันไม่เข้าใจ แต่ตอบแทนให้ไม่ได้ ฉันไม่เหมาะสมกับคุณ คนดีๆอย่างพี่สวีควรที่จะเจอกับผู้หญิงที่ดีคนหนึ่ง