ตอนที่ 1046 สาวใช้ตัวแสบ 950

ตอนที่ 1046 สาวใช้ตัวแสบ 950

เขาไม่ดีใจแม้แต่นิดที่เจอพวกเขา ถ้าพวกเขาไม่มา สวีเห้าเซิงก็สามารถส่งเสี่ยวอ้ายไปตงเจียงได้ ตอนนี้คิดดูแล้ว เขาคงไม่มีโอกาสส่งเสี่ยวอ้ายกลับไปแล้ว

“ขอบคุณสำหรับการดูแลเสี่ยวอ้ายในช่วงนี้ หากคุณสวีต้องการความช่วยเหลือก็สามารถบอกได้ สิ่งที่หยุนซางสามารถช่วยได้ก็จะช่วยแน่นอน ” จงหยุนซางพูดอย่างใจลอย ไม่เจอชีหรั่นมาครึ่งวันแล้ว เธอคาดหวังให้รีบพาชีหรั่นกลับไป

“เสี่ยวอ้ายเป็นเพื่อนของผม ช่วยเหลือกันก็สมควรแล้วครับ ” สวีเห้าเซิงคิดอยากจะเรียกว่าพี่หยุนซาง แต่พอคิดแล้ว ก็ไม่ดี

“คุณสวี คุณพาฉันไปพบเสี่ยวอ้ายได้ไหม ฉันอยากพาเธอกลับไปให้เร็ว ” จงหยุนซางพูดด้วยความขอโทษ

สวีเห้าเซิงอยากให้เซี่ยชีหรั่นอยู่ต่อ แต่ก็ไม่มีอะไรให้รั้งไว้แล้ว

“มากับผมเถอะ ”

สวีเห้าเซิงพาทั้งสามมาถึงห้องของเซี่ยชีหรั่น

“พวกคุณรอฉันอยู่ตรงนี้ ” จงหยุนซางมองชายอ้วนและหนุ่มแว่น เธอผลักประตูเข้าไป สวีเห้าเซิงก็อยากจะตามเข้าไป เห็นว่าจงหยุนซางอยู่ ถ้าเขาเข้าไป จงหยุนซางเข้าใจผิดคงจะไม่ดี

“ชีหรั่น ตื่น ”จงหยุนซางมองเซี่ยชีหรั่นที่หลับลึก เธอนอนร้องออกมาอย่างเบาเสียง คิ้วเธอขมวดแน่น สีหน้ากังวล ราวกับเจอสิ่งที่ไม่สบายใจอย่างทรมาน

“ชีหรั่น ตื่น ”จงหยุนซางไม่อยากเห็นท่าทางทรมานแบบนี้ของเซี่ยชีหรั่น เธอพยายามเขย่าตัวของเซี่ยชีหรั่น

เซี่ยชีหรั่นพัวพันอยู่กับฝันร้าย จงหยุนซางเขย่าถึงจะตื่นขึ้นมา มองคนตรงหน้า เซี่ยชีหรั่นหลับตาและลืมขึ้นอีกครั้ง

“พี่หยุนซาง พี่มาที่นี่ได้อย่างไร ? ”เซี่ยชีหรั่นถามด้วยความไม่แน่ใจ จงหยุนซางรู้ว่าเธออยู่เมืองหลินเจียงได้อย่างไร อีกอย่างยังรู้ว่าเธอพักอยู่ที่นี่

“ชีหรั่น เป็นเธอจริงด้วย เธอยังสบายดีไหม ! ” จงหยุนซางพูดอย่างดีใจ เธอดึงมือเซี่ยชีหรั่น มีอะไรอีกมากมายที่พูดไม่ออกมา

“หยุนซาง ฉันสบายดี มีพี่สวีคอยดูแลฉัน ” เซี่ยชีหรั่นคิดว่าจงหยุนซางไม่รู้จักสวีเห้าเซิง เธออธิบายพลางหัวเราะ : “พี่สวีเป็นเจ้าของบ้านหลังนี้ ถ้าไม่ใช่เขา ฉันไม่รู้ว่าตอนนี้ฉันจะเป็นยังไง ”

เซี่ยชีหรั่นย้อนคิดถึงครั้งแรกที่เธอมาที่นี่ สวีเห้าเซิงมักจะคุยเป็นเพื่อนเธอ ตรัสรู้ให้เธอเข้าใจ ให้เธอตั้งใจอ่านหนังสือ ถ้าไม่ใช่เพราะสวีเห้าเซิง เซี่ยชีหรั่นเชื่อว่าเธอไม่สามารถเดินออกจากวงที่เศร้าโศกนั้น

จงหยุนซางมองเซี่ยชีหรั่นตอนนี้ รู้สึกสบายใจขึ้นไม่น้อย

“ชีหรั่น เธอมาที่นี่ได้อย่างไร ? ” นี่ถึงจะเป็นจุดสำคัญของคำถาม

“พี่หยุนซาง ไม่มีอะไรหรอก แค่อยากออกมาเดินเล่น จริงด้วย คุณพ่อของพี่ ท่านยังสบายดีใช่ไหม ! ” เซี่ยชีหรั่นยังคงที่จะถามออกมา เธอคาดหวังให้จงหยุนซางบอกเธอว่าจงหวีฉวนไม่เป็นอะไร แค่ท่านไม่เป็นอะไรก็เพียงพอแล้ว

“ ชีหรั่น อะไรพ่อเธอ พ่อฉัน ท่านคือพ่อของเรา ท่านป่วย ตอนนี้ยังอยู่ที่โรงพยาบาล ”

จงหยุนซางไม่เคยเห็นจงหวีฉวนในสภาพอ่อนแอเช่นนั้น และเป็นเพราะเช่นนั้นเธอจึงมารับเซี่ยชีหรั่นกลับไป เธอเป็นห่วงที่เซี่ยชีหรั่นอยู่ด้านนอกคนเดียว จงหยุนซางก็รู้ว่าเธออยากพบจงหวีฉวน

“พี่หยุนซาง พี่พูดเล่นหรือเปล่า ” เซี่ยชีหรั่นเปิดผ้าห่มออก จงหยุนซางมาที่นี่มีเพียงปัญหาเดียว วันนี้เซี่ยชีหรั่นจะต้องกลับตงเจียงกับเธอ

จงหยุนซางเดินเข้าไปสวมเสื้อให้เซี่ยชีหรั่น

“ชีหรั่น กลับไปเยี่ยมพ่อเถอะ พ่ออยากเจอเธอมาก เรื่องที่เธออยู่ที่นี่ท่านก็เป็นคนบอกฉันเอง ท่านบอกว่าท่านกลัวว่าเธอจะใช้ชีวิตคนเดียวด้านนอกลำบาก กลับไปเถอะ ! ” จงหยุนซางพูดด้วยคำพูดที่จริงใจและแฝงความหมายที่ลึกซึ้ง เธอไม่มารับเซี่ยชีหรั่นเมื่อวานเพราะเธอไปหาที่พัก ชีหรั่นกลับไปจะได้มีที่ให้พัก แม่ของเธอไม่ชอบชีหรั่น ชีหรั่นไม่สามารถที่จะอาศัยที่ตระกูลจงได้ชั่วคราว

เซี่ยชีหรั่นมองจงหยุนซางอย่างสงสัย เธออยากถามมากว่าจงหวีฉวน รู้ได้อย่างไรว่าเธออยู่ที่นี่ ? คนที่รู้ว่าเซี่ยชีหรั่นมาเมืองหลินเจียงก็มีไม่มาก

“เสี่ยวอ้าย ตอนนี้มีคนมากมายที่กำลังตามหาผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งเป็นหญิงตั้งครรภ์พอดี “คำพูดของสวีเห้าเซิงพูดขึ้นมาข้างหูเธอ หรือคนที่หาเธอไม่ใช่เย่เชินหลิน แต่เป็นจงหวีฉวน เซี่ยชีหรั่นไม่รู้ว่าจงหวีฉวนหาเธอเพราะอะไร

“พี่หยุนซาง พ่อรู้ว่าฉันอยู่ตงเจียงได้อย่างไร ? ”เซี่ยชีหรั่นถามด้วยความชะล่าใจ เธอไม่อยากโดนหลอกใช้อีก มองท้องตัวเอง เซี่ยชีหรั่นอยากปกป้องเด็ก

“ไม่รู้ พ่อบอกว่าเพื่อนของท่านได้ยินมาว่าเธออยู่ที่นี่ ”

เซี่ยชีหรั่นทำท่าทางเหมือนเดิม รู้สึกไม่มีความสุขอย่างมาก

“พี่หยุนซาง พี่บอกฉัน ตกลงพ่อป่วยไหม ? ”เซี่ยชีหรั่นมองตาจงหยุนซางตลอด เพียงแค่จงหยุนซางพูดโกหกเธอก็สามารถรู้ได้

“พ่อไม่สบายจริงจริง เป็นอะไรหรือเปล่า ชีหรั่น ? ”จงหยุนซางไม่รู้ความคิดในใจของเซี่ยชีหรั่น จึงไม่ได้คิดมาก คิดแค่ว่าเซี่ยชีหรั่นรับไม่ได้กับการป่วยของจงหวีฉวน

“ชีหรั่น พ่ออายุเยอะแล้ว โรคภัยไข้เจ็บมาเร็วยิ่งกว่าอะไร พ่อป่วย ฉันเป็นคนส่งท่านไปโรงพยาบาลเอง ฉันไม่เคยเห็นพ่อในสภาพที่อ่อนแอขนาดนี้ ”

หรือว่าเธอคิดมากเอง ? สีหน้าของพี่หยุนซางไม่ดูเหมือนโกหก อีกอย่างพี่หยุนซางก็ไม่จำเป็นต้องโกหกเธอ

ตกลงคนพวกนั้นที่ตามหาเธอเป็นคนที่จงหวีฉวนสั่งมาไหม ?

“พี่หยุนซาง ฉันขอคุยกับพี่สวีสักหน่อย จะกล่าวขอบคุณที่เขาดูแลฉัน ”

เซี่ยชีหรั่นคิดถึงสวีเห้าเซิง สีหน้าบนใบหน้าก็ดีขึ้นไม่น้อย

สวีเห้าเซิงพาชายอ้วนและหนุ่มแว่นมาที่ห้องรับแขก ต้อนรับทั้งสองโดยการดื่มชา

หลังจากเซี่ยชีหรั่นทำกิจธุระส่วนตัวเรียบร้อยแล้ว ระหว่างที่มาถึงห้องรับแขกกับจงหยุนซาง เธอยิ้มอยู่ตลอดเวลา เธอไม่อยากให้สวีเห้าเซิงเป็นห่วง