ตอนที่ 1053 สาวใช้ตัวแสบ 957

ตอนที่ 1053 สาวใช้ตัวแสบ 957

“เดี๋ยวก่อน พวกเราควรที่จะเชิญบุคคลที่ได้รับรางวัลนี้คุณหวูอ้ายออกมากล่าวอะไรเสียหน่อย เล่าถึงเรื่องราวแห่งความคิดถึง” วัยรุ่นชาวอเมริกันกล่าวขึ้น เขานั้นถือว่าเป็นนักออกแบบที่หล่อที่สุดในวงการนี้

“ใช่ พูดหน่อย”

“อยากรู้เรื่องราวนี้จังเลย”

คนอื่นๆเริ่มพูดขึ้นอย่างเห็นด้วย

“มาๆ” หลังจากที่วัยรุ่นหนุ่มชาวอเมริกันคนนั้นได้แนะนำ แจ็คให้เซี่ยชีหรั่นรู้จักและตามจีบ แต่เซี่ยชีหรั่นก็ไม่ให้โอกาสพวกเขาเลยแม้แต่นิดเดียว แต่ใครจะไปรู้ว่าแจ็คนั้นจะกล้าหาญ และจริงจัง แต่ไหนแต่ไรก็ไม่เคยคิดที่จะยอมแพ้ เขานั้นตามจีบเซี่ยชีหรั่นมาเกือบสองปีแล้ว

ดูเหมือนว่าเธอนั้นไม่สามารถหลบหลีกได้เลย เซี่ยชีหรั่นจึงรับไมโครโฟนมา อาจจะเป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์จึงทำให้เธอนั้นกล้ารับไมโครโฟน หรือบางทีอาจจะเป็นเพราะความคิดถึงที่มีมากจนอยากที่จะปะทุออกมา

“คนจีนนั้นมีประโยคประโยคหนึ่งที่เรียกว่าสิบนิ้วสื่อถึงใจ ดังนั้นฉันจึงออกแบบแหวนที่ชื่อว่าคิดถึง”เซี่ยชีหรั่นกระแอม เสียงอันอ่อนโยนนั้นค่อยๆแทรกซึมเขาไปในหูของกลุ่มคนเหล่านั้น

คำๆนั้นชัดเจนเป็นอย่างมาก คำๆนั้นเศร้าโศกอย่างบอกไม่ถูก

“ประเทศจีนของเรานั้นมีเรื่องเล่าเรื่องหนึ่งที่มีชื่อว่าเหลียงจู้ เป็นเรื่องราวความรักระหว่างชายหญิงคู่หนึ่ง ผู้ชายนั้นชื่อว่าเหลียงซานป๋อ ส่วนผู้หญิงนั้นชื่อว่าจู้อิงถาย ตั้งแต่เล็กจู้อิงถายนั้นจะแต่งตัวเป็นผู้ชายเพื่อไปเรียนหนังสือ จึงได้รู้จักกับเหลียงซานป๋อ พวกเขาทั้งสองคนนั้นเข้ากันได้เป็นอย่างดี จู้อิงถายนั้นรับปากกับเหลียงซานป๋อว่าตนนั้นจะแต่งงานกับเขา ส่วนฐานะทางบ้านของเหลียงซานป๋อนั้นค่อนข้างยากจน ทำให้เขานั้นตั้งใจเรียนมาโดยตลอด เพียงแต่ว่าลูกชายของเจ้าเมืองเมืองนั้นเกิดหลงรักจู้อิงถายขึ้นมา และมาขอหมั่นหมายกับเธอ

เมื่อเหลียงซานป๋อนั้นทราบข่าว ใจของเขานั้นแหลกสลาย และตัวเขาก็ได้ตายไปด้วย เมื่อจู้อิงถายทราบข่าวระหว่างที่ตนเดินทางไปแต่งงานนั้นจะต้องผ่านหลุมฝังศพของเหลียงซานป๋อ เมื่อไปถึง ฝนก็ตกฟ้าร้องอย่างหนัก หลุมฝังศพของเหลียงซานป๋อนั้นแยกออก จู้อิงถายก็กระโดดเข้าไป พวกเขาทั้งสองนั้นก็กลายเป็นผีเสื้อ” ขณะที่เซี่ยชีหรั่นนั้นเล่าถึงเรื่องราวของเหลียงซานป๋อกับจู้อิงถาย ใจของเธอนั้นก็คิดถึงเย่เชินหลิน เย่เชินหลินนั้นเป็นคนรักที่ไม่ได้เกิดมาพร้อมกับเธอแล้ว ก็ไม่สามารถตายพร้อมกับเธอด้วยใช่ไหม？

“พวกคุณดูผีเสื้อที่อยู่บนแหวนนี้สิ เหมือนกับกำลังได้รับบาดเจ็บอยู่ ตัวหนึ่งพยายามบินตามอีกตัว อีกตัวหนึ่งก็พยายามบินหนีเธอนั้นจึงทำได้เพียงมองผีเสื้ออีกตัวที่กำลังบินจากไป” เซี่ยชีหรั่นยิ่งพูดเสียงก็ยิ่งเบาลง เธอนั้นเหมือนกับผีเสื้อตัวนั้น ที่ปีกหัก จึงทำได้เพียงมองผีเสื้ออีกตัวบินจากไป

“หากมองจากด้านข้าง ผีเสื้อตัวนี้หัวใจไม่อยู่กับร่องกับรอย เนื่องจากความคิดถึงหัวใจดวงนี้จึงได้กระโดดโลดเต้น” เซี่ยชีหรั่นค่อยๆพูดความในใจของตนออกมา จนเธอนั้นลืมไปแล้วว่านี้คืองานฉลองรางวัล

เสียงปรบมือจากด้านล่างนั้นดังขึ้น เซี่ยชีหรั่นจึงได้สติแล้วออกจากความคิดถึงที่อยู่ภายในใจของตน

“คุณหวู ดูเหมือนว่าแหวนวงนี้จะมีเรื่องราวอื่นๆแฝงอยู่ใช่ไหม！” หลังจากเสียงปรบมือจบลง หญิงมีอายุคนหนึ่งได้ถามขึ้น ดวงตาสีฟ้านั้นสว่างสดใส

“ไม่มีแล้วค่ะ”เซี่ยชีหรั่นพูดขึ้น ไม่มีงั้นเหรอ？แน่นอนว่าไม่ใช่ ยังมีเรื่องราวระหว่างเธอกับเย่เชินหลิน

“อย่าทำให้นักออกแบบของพวกเราต้องลำบากใจเลย”

“มา มา มาดื่มกันต่อเถอะ”

กระทั่งสามทุ่ม งานเลี้ยงจึงได้จบลง

ทุกคนนั้นก็ต่างทยอยกลับแล้ว เซี่ยชีหรั่นนั้นยืนอยู่ที่หน้าประตูเพียงลำพัง เนื่องจากเป็นตอนกลางคืน จึงทำให้พอลมพัด เธอนั้นจะรู้สึกเย็นยะเยือก ไม่รู้เหมือนกันว่าการที่ใจของเธอนั้นรู้สึกหนาวเหน็บเป็นเพราะว่าลมหรือเป็นเพราะเขา

“คุณหวู เดี๋ยวผมไปส่งครับ”แจ็คขับรถมาจอดที่ด้านข้างของเซี่ยชีหรั่น ภายในใจนั้นรู้สึกแอบดีใจ ในที่สุดก็ได้มีโอกาสได้ใกล้ชิดกับสาวชาวตะวันออกแล้ว เขานั้นยิ่งรู้สึกหลงใหลสาวลึกลับผู้นี้มากยิ่งขึ้นเรื่อยๆ

“ไม่ต้องหรอกค่ะ คุณแจ็ค คุณกลับก่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวฉันจะเรียกรถกลับเอง” เซี่ยชีหรั่นยิ้มแล้วปฏิเสธ สองปีมานี้แจ็คตามจีบเธอแบบกัดไม่ปล่อย แต่ดีที่แจ็คนั้นมีมารยาท และเป็นสุภาพบุรุษมาตลอด

แจ็คนั้นยังอยากที่จะพูดต่อ แต่ก็มีรถคันราคาแพงคันหนึ่งจอดลงบริเวณข้างๆแจ็ค คนที่ลงมาจากรถนั้นเป็นวัยรุ่นชายชาวจีนคนหนึ่ง แรกเริ่มนั้นแจ็คไม่ได้สนใจ กระทั่งผู้ชายคนนั้นเดินมาข้างๆเซี่ยชีหรั่น และพูดขึ้นเบาๆว่า：“เสี่ยวอ้าย ขึ้นรถ”

แจ็คเบิกตากว้าง ที่แท้ที่หวูอ้ายนั้นไม่ยอมรับเขาก็เป็นเพราะเธอนั้นมีคนรักอยู่แล้ว แต่ว่าแต่ไหนแต่ไรมาหวูอ้ายก็ไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้เลย พวกเขานั้นทำงานด้วยกันมาตั้งหลายปี แต่ก็ไม่เคยได้ยินนักออกแบบคนสวยคนนี้พูดถึงเลย ไม่เคยเลยแม้แต่ครั้งเดียว

แจ็คมองไปที่สวีเห้าเซิงจากนั้นก็เปรียบเทียบ ท่าทางสง่างามของฝ่ายตรงข้ามนั้นไม่แพ้เขาเลยแจ็คอนาคตของคุณก็ไม่เลวนะ คุณจะยอมแพ้เหรอ？ไม่แจ็คกำหมัดแน่น เขาจะต้องจีบหวูอ้ายให้ได้

“คุณแจ็คขอบคุณมาก พี่ชายของฉันมารับแล้ว บ๊ายบาย” เซี่ยชีหรั่นยิ้มแล้วกล่าวคำลา เดินจากไปโดนที่ไม่หันหน้ากลับมาไม่มี อาการอาลัยอาวรณ์แม้แต่นิดเดียว

แจ็คมองเซี่ยชีหรั่นที่กำลังจากไป ใจของเธอนั้นรู้สึกโศกเศร้าเป็นอย่างมาก

คุณแจ็ค ขอบคุณคุณมาก พี่ชายฉันมารับฉันแล้ว

ใช่แล้ว ทำไมถึงได้โง่แบบนี้นะ คนนั้นเขาเป็นพี่ชายของหวูอ้ายต่างหาก ถ้างั้นผมก็ไม่มีคู่แข่งแล้วสิ แจ็คขับรถตามสวีเห้าเซิงและเซี่ยชีหรั่นออกไปด้วยความดีใจ

สวีเห้าเซิงหันไปมองรถที่ขับตามมาข้างหลัง เซี่ยชีหรั่นไม่ว่าคุณจะอยู่ที่ไหนกับเปล่งประกายในทุกที่ ทำให้คนอดที่จะหลงใหลไม่ได้

！