ตอนที่ 1054 สาวใช้ตัวแสบ 958

ตอนที่ 1054 สาวใช้ตัวแสบ 958

สวีเห้าเซิงยังคงยิ้มแห้งต่อ！

เซี่ยชีหรั่นนั้นจ้องมองสวีเห้าเซิงด้วยความสงสัย ทำไมถึงได้เหมือนคนสติล่องลอยเช่นนี้ ！

“พี่สวีถึงแล้ว！”คราวนี้เซี่ยชีหรั่นนั้นเพิ่มความดังของเสียงขึ้น！แม้แต่ตัวเธอเองนั้นก็ยังได้ยินเสียงร้องข้างหู！

“อ่า เสี่ยวอ้าย ผมเป็นอะไรเหรอ？” สวีเห้าเซิงถามขึ้น！

สวีเห้าเซิงเปิดประตูรถออกอย่างไม่สะดุด เขานั้นมองเซี่ยชีหรั่น เหมือนใกล้จะตาย

เซี่ยชีหรั่นนั้นเดินวนรอบๆสวีเห้าเซิงสองรอบ จากนั้นพยักหน้าแล้วพูดว่า：“ดีเลย！”

สวีเห้าเซิงมองเซี่ยชีหรั่น อยู่ดีๆความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงก็ปรากฏขึ้น！

เสี่ยวอ้ายนะเสี่ยวอ้าย คุณโง่จริงๆหรือคุณแกล้งโง่กันแน่？คุณมองไม่เห็นความรู้สึกในใจของผมเลยเหรอ？หัวใจดวงนั้นของสวีเห้าเซิงเต็มไปด้วยเซี่ยชีหรั่น ไม่สามารถที่จะมีใครได้อีกแล้ว！

ตอนนี้เซี่ยชีหรั่นนั้นคิดเพียงเนี่ยนโม่อยู่บ้านคนเดียวนั้นไม่ปลอดภัย คงไม่มีเวลามานั่งคิดถึงปมหัวใจที่สวีเห้าเซิงนั้นผูกไว้！

สวีเห้าเซิงนั้นไม่อยากเป็นเช่นนี้ต่อไป เขานั้นใช้มือดึงรูปร่างอันบอกบางของเซี่ยชีหรั่น ทำให้เธอนั้นเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของเขา！

ความอบอุ่นและความรู้สึกแปลกหน้านั้นทำให้เซี่ยชีหรั่นรู้สึกไม่คุ้นชิน เธอนั้นพยายามที่จะออกจากอ้อมกอดของสวีเห้าเซิง！

“เสี่ยวอ้าย ให้ผมดูแลคุณเถอะ！”

คำง่ายๆแค่ไม่กี่คำนี้ วนเวียนอยู่ในปากของสวีเห้าเซิงนานกว่าที่จะหลุดออกมาได้！

“สวี……พี่สวี คุณ！” ทันใดนั้นเซี่ยชีหรั่นไม่รู้ว่าจะพูดอะไรออกมา！เธอนั้นมองสายตาของสวีเห้าเซิงที่เปี่ยมไปด้วยความจริงใจและจริงจัง！จนลืมที่จะต่อต้าน

พี่สวีชอบฉันจริงๆเหรอคะ？

เซี่ยชีหรั่นมองสวีเห้าเซิงครู่หนึ่งจากนั้นก็ก้มหน้าลง เธอนั้นเป็นผู้หญิงที่มีลูกติด สวีเห้าเซิงจะชอบเธอได้อย่างไรกัน？

หากไม่ได้ชอบเธอ แล้วจะคอยดูแลเธอมาตลอดสามปีได้อย่างไร เซี่ยชีหรั่นเริ่มสับสน！

“พี่สวี ฉันไม่คู่ควรกับคุณ！”เซี่ยชีหรั่นพูดขึ้น ใช่ ไม่เหมาะสมกับเขา เซี่ยชีหรั่นใช้ข้ออ้างนี้ในการโน้มน้าวตนเอง！

“เสี่ยวอ้าย หากผมบอกว่าคู่ควรก็คือคู่ควร” สวีเห้าเซิงพูดขึ้นอย่างหนักแน่นเสี่ยวอ้ายคุณนั้นดีขนาดนี้ คุณที่ไม่คู่ควรน่าจะเป็นผมมากกว่านะ！

นับตั้งแต่ที่ได้เจอกับเซี่ยชีหรั่น นับตั้งแต่ที่เริ่มรักเธอ สวีเห้าเซิงนั้นก็ราวกับถูกพิษ ยาแก้พิษนั้นมีอยู่ชนิดเดียวนั้นก็คือ เซี่ยชีหรั่น

เซี่ยชีหรั่นนั้นสามารถมองเห็นความจริงจากแววตาของสวีเห้าเซิงเมื่อคิดถึงว่าตลอดระยะสามปีที่ผ่านมานี้สวีเห้าเซิงนั้นดูแลเธอมาตลอดสามปีโดยที่ไม่ห่างไม่ยอมแพ้ เธอก็เริ่มหวั่นไหว สวีเห้าเซิงนั้นชอบพอกับเนี่ยนโม่ขนาดนี้ หากเลือกที่จะใช้ชีวิตร่วมกับเขาก็คงจะดีกับเด็กน้อยมาก

“เสี่ยวอ้าย ผมนั้นจริงจังนะ”

“พี่สวี ฉันขอคิดก่อนนะคะ”เซี่ยชีหรั่นปิดตาลง ก็ยังคงเห็นเงาของเขาคนนั้น เย่เชินหลินสามปีมาแล้ว ทำไมฉันถึงได้ยังเห็นทุกท่วงท่ารอยยิ้มและคำพูดของคุณชัดเจนเช่นนี้

“ไปเถอะ พวกเราขึ้นกันไปก่อน”สวีเห้าเซิงจูงมือเซี่ยชีหรั่น

เนี่ยนโม่เมื่อเห็นเซี่ยชีหรั่นก็ดีใจมาก

“แม่ครับ วันนี้ผมไปเที่ยวกับคุณลุงสนุกมากเลยครับ” เมื่อเนี่ยนโม่นั้นเห็นเซี่ยชีหรั่นก็วิ่งเข้ามากอดเซี่ยชีหรั่นอย่างไม่คิดชีวิต

“เนี่ยนโม่ กินข้าวหรือยังครับ？” เซี่ยชีหรั่นลูบศีรษะของเนี่ยนโม่คิดถึงคำถามของสวีเห้าเซิง เนี่ยนโม่นั้นชอบเขามากขนาดนี้ หากเขาจะมาเป็นพ่อของเนี่ยนโม่ก็คงจะไม่มีปัญหา

“หนูทานแล้วครับ แต่คุณลุงยังไม่ได้ทานครับ”เนี่ยนโม่ยิ้มแล้วพูดขึ้นว่า：“คุณลุงรอให้คุณแม่กลับมาก่อนครับถึงจะยอมทานข้าว”

“ผมทำกับข้าวไว้เรียบร้อยแล้ว ไปเถอะ ไปทานข้าวกันก่อนจะได้มีแรงทำงาน” สวีเห้าเซิงนั้นเดินไปที่ตู้เย็นเพื่อนำกับข้าวออกมา

หลังจากที่กล่อมเนี่ยนโม่นอนหลับแล้ว เซี่ยชีหรั่นก็นั่งลงที่โต๊ะจากนั้นก็คิดถึงคำถามเมื่อตอนกลางวัน เนี่ยนโม่นั้นต้องการพ่อ นอกจากเขาคนนั้นแล้วเธอก็ไม่สามารถที่จะรักใครได้ แต่ว่าเย่เชินหลินนั้นได้แต่งงานกับคนอื่นไปแล้ว ในเมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว แล้วทำไมเธอจะไม่แต่งงานบ้าง？

เซี่ยชีหรั่นนึกถึงความฝันนั้นของตน ฝันที่ว่าเธอนั้นจะมีลูกให้กับเย่เชินหลินสองคน เซี่ยชีหรั่นยิ้ม ดูเหมือนว่าหากเชื่อเช่นนั้นก็คงจะไม่ยุติธรรมกับสวีเห้าเซิง

“เสี่ยวอ้าย ผมเข้าไปได้ไหม？”

พอพูดถึงเขา เขาก็มาพอดี เสียงของสวีเห้าเซิงนั้นทำให้ความคิดของเซี่ยชีหรั่นนั้นขาดตอน

เซี่ยชีหรั่นเดินออกไปเปิดประตูเบาๆ

“พี่สวี ทำไมคุณยังไม่พักผ่อนอีก？” เซี่ยชีหรั่นมองไปที่สวีเห้าเซิงอย่างไม่เข้าใจ

เสี่ยวอ้าย คุณไม่รู้เหรอว่าตั้งแต่ที่รู้จักกับคุณ ความเคยชินดีๆทั้งหมดของผมนั้นได้เปลี่ยนไปแล้ว

“เสี่ยวอ้าย คุณตัดสินใจได้หรือยัง？” สวีเห้าเซิงมองไปที่เซี่ยชีหรั่น ไม่ยอมให้เขาหลบหลีก

“ฉัน……”เซี่ยชีหรั่นยังพูดไม่ทันจบก็ถูกสวีเห้าเซิงขัดจังหว่ะ

“เสี่ยวอ้าย พวกเราแต่งงานกันหลอกๆก็ได้ หากวันหนึ่งคุณนั้นพบกับคนที่คุณรักจริงๆ ผมจะยอมปล่อยมือคุณไป และหากว่าผมพบกับคนที่ผมรัก คุณก็ต้องยอมรับเช่นกัน”