ตอนที่ 1068 สาวใช้ตัวแสบ 972

ตอนที่ 1068 สาวใช้ตัวแสบ 972

สวีเห้าเซิงยิ้มแล้วเอ่ย “ถ้าฉันมาช้าไปแล้วเธอหาทางกลับบ้านไม่เจอจะทำไง”

พูดทีเล่นทีจริง คนอื่นฟังไม่ออกแต่เซี่ยชีหรั่นฟังออก เธอรับปากสวีเห้าเซิงว่าจะแต่งงานด้วย เซี่ยชีหรั่นไม่รู้ว่าจะตอบยังไง จึงตัวแข็งทื่อ

“พี่สวี คุณพักที่ไหน”

เซี่ยชีหรั่นแอบปวดหัวแต่ไม่สามารถปล่อยไปได้ นี่เป็นกรรมสินะ ทุกอย่างมีราคา ตามใจครั้งเดียวก็ปวดหัว

สวีเห้าเซิงเกือบจะโพล่งออกไปว่าพักที่เดียวกับเธอได้ไหม คำพูดชัดเจนแบบนั้นเขาพูดไม่ออก ต่อให้พูดไปแล้วไม่ได้ดังใจหวังก็ตาม

เขาหัวเราะตัวเองที่ยอมแพ้ง่ายๆแบบนี้ ใครใช้ให้อีกฝ่ายเป็นเซี่ยชีหรั่นล่ะ แค่เป็นเธอ สวีเห้าเซิงไม่มีทางขัดได้

“เดี๋ยวพักที่โรงแรมไปก่อน”

สวีเห้าเซิงไม่รู้ว่าทำไมถึงบอกเซี่ยชีหรั่นไปแบบนั้น เพราะได้รับความเห็นใจเหรอ หรือเพราะอยากคุยกับเซี่ยชีหรั่นต่ออีกนิด

ไม่ว่าเหตุผลใดนั่นก็เพราะคนคนเดียว

“พี่สวีถ้าไม่รังเกียจ เชิญพักที่บ้านของผมได้” เย่เชินหลินเอ่ยเรียกคนอื่นว่าพี่เป็นครั้งแรก ต่อให้เสียเปรียบเขาก็ยอม

ไห่ลี่หมินมองเย่เชินหลินอย่างไม่อยากเชื่อ นี่คือเย่เชินหลินที่เขารู้จักเหรอ

เย่เชินหลินที่เย็นชาเย่หยิ่งก็มีวันนี้ ชีหรั่น ตำแหน่งของคุณในหัวใจของเขาเกินขีดจำกัดที่เขาจะทนได้

สวีเห้าเซิงปฏิเสธ “วันนี้พักที่นี่ไปก่อนละกัน”

เขาไม่แน่ใจว่าเซี่ยชีหรั่นพักที่ไหน เย่เชินหลินไม่ใช่คนอ่อนแอ หากชีหรั่นพักที่บ้านเย่เชินหลินจริง เขาไปบ้านตระกูลเย่จะไม่เห็นพวกเขาพลอดรักกันหรอกหรือ

หลินเจี๋ยเห็นทั้งสามคนแล้วก็เข้าใจ เซี่ยชีหรั่นกลายเป็นศูนย์กลางการต่อสู้อีกครั้ง เพียงแต่หลินเจี๋ยสงสัย สวีเห้าเซิงชอบเซี่ยชีหรั่นจริงๆเหรอ

“ฮัลโหล ว่าไง” ได้ยินที่ปลายสายพูดเซี่ยชีหรั่นก็ร้องเสียงหลง “อะไรนะ เนี่ยนโม่ร้องหาฉันเหรอ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้”

เนี่ยนโม่ บ้าจริง เธอลืมเนี่ยนโม่ไปได้ไง เธอเป็นแม่ที่ไม่ได้เรื่องจริงๆ

“อี้ชิง ฉันจะกลับแล้ว”

โทรศัพท์สายนี้มีทั้งคนคนดีใจและเสียอารมณ์ผสมปนเป

“ชีหรั่น จะกลับแล้วเหรอ งั้นฉันจะกลับด้วย ดีเลยจะติดรถไปด้วย ดึกแล้ว ไม่รู้ว่าหมิงเย้าไม่เจอพวกเราจะร้องหารึเปล่า” จิ่วจิ่วเห็นแล้วก็นึกถึงลูกตัวเอง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มหวาน เผยลักยิ้มอย่างไม่ลังเล

ติดรถไปด้วย คำนี้ทำให้เย่เชินหลินดีใจมาก ผู้หญิงคนนั้นใช้ได้เลย เย่เชินหลินเริ่มคิดวางแผน จะให้จิ่วจิ่วพาเซี่ยชีหรั่นไปบ้านตระกูลเย่ยังไง เขาจะไปทำได้อย่างไรแต่เย่เชินหลินก็ยังมีความหวัง

“งั้นผมไปส่งเอง” เย่เชินหลินลากเซี่ยชีหรั่นออกไปจากห้อง สายตาร้อนรนของสวีเห้าเซิงเขาเองก็รับรู้ได้ แล้วชีหรั่นจะไม่รู้เชียวเหรอ

เขาไม่อาจให้โอกาสสวีเห้าเซิงแม้เพียงนิด

“เห้าเซิง พรุ่งนี้มาพักที่ห้องฉันแล้วกัน เราก็คนกันเองไม่ใช่เหรอ” หลินเจี๋ยเอ่ยชวนอย่างอ่อนโยน

ในเมื่อคนพวกนี้ปรากฏตัวพร้อมกัน ไม่รู้ว่าความสัมพันธ์เป็นไง ให้อยู่ที่หลินเจี๋ย,ไม่รู้จะได้เจอเสี่ยวอ้ายมั้ย ถ้าได้เจอก็คงดี

“โอเค รอให้ส่งรุ่นพี่กลับไปก่อนแล้วจะไปพักกับนายนะ”

สวีเห้าเซิงพูดกับหลินเจี๋ยแต่สายตากลับมองแต่แผ่นหลังของเซี่ยชีหรั่น สายตาร้อนแรงแม้แต่เขาเองก็ยังไม่เข้าใจ

“งั้นเราเล่นเกมส์แค่นี้ละกัน พี่เขยฝากส่งพี่ผมกลับบ้านด้วยนะ เดี๋ยวผมขอคุยกับเพื่อนเก่าสักหน่อย” หลินเจี๋ยไม่ชอบไห่ลี่หมิน แต่เมื่อรักใครแล้วก็จะรักสิ่งหรือคนที่เกี่ยวข้องกับคนคนนั้นด้วย หลินหลิงชอบใครคนนั้นก็คือคนที่เขาเคารพด้วย

“ได้สิ เดี๋ยวผมไปส่งหลินหลิงที่บ้าน นี่ก็ดึกแล้ว” ไห่ลี่หมินจูงมือหลินหลิงออกไป

หลินหลิงมองมือที่จูงกัน เธอไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรไปชั่วขณะ เดิมทีเธอก็พูดไม่เก่งอยู่แล้ว ยิ่งเห็นผู้หญิงคนอื่นอยู่ในอ้อมกอดไห่ลี่หมิน เธอจึงโกรธมาก แต่โกรธก็เท่านั้นเธอจะไปทำอะไรได้ หย่าเหรอ ไม่ เธอไม่ทำแบบนั้นหรอก คิดถึงน้องชายที่ไปอเมริกาตั้งหลายปี หลินหลิงไม่อยากให้ลูกโตแบบบ้านไม่เป็นครอบครัว

หลินหลิงเงยหน้ามองไห่ลี่หมินอย่างตั้งใจ ไห่ลี่หมินกับเย่เชินหลินเทียบกันแล้วไม่ต่างกันนัก มิน่าผู้หญิงถึงวิ่งเข้าหา

ไห่ลี่หมินเปิดประตูให้หลินหลิงอย่างอ่อนโยนราวกับแฟนรักคนแรกของเธอ แถมยังโอบเอวให้ความรู้สึกปลอดภัย