ตอนที่ 1069 สาวใช้ตัวแสบ 973

ตอนที่ 1069 สาวใช้ตัวแสบ 973

"แต่ผมคิดถึงลุงสวี" เนี่ยนโม่เพิ่งมาที่ตงเจียงซึ่งเขาไม่คุ้นเคย คนในตระกูลเย่ก็ระวังตัวและเวลาไปที่บ้านตระกูลหลี่ก็ไม่นาน

"แม่ ผมจะโทรหาลุงสวีก่อนเพื่อดูว่าเขาว่างหรือเปล่า" เนี่ยนโม่คิดว่าลุงสวีว่างเสมอเพื่อที่เขาจะได้ไปหาเขา

เซี่ยชีหรั่นมองไปที่รอยยิ้มที่ประสบความสำเร็จของเนี่ยนโม่ เด็กคนนี้ไม่เหมือนเสน่ห์ที่เยือกเย็นและชั่วร้ายของเย่เชินหลิน หรือความเงียบสงบของเธอมันเหมือนกับใคร? ดูเหมือนจิ่วจิ่วที่ชอบพูด

“กลับไปนอน นี่กี่โมงแล้ว?” เย่เชินหลินเดินไปด้วยใบหน้าที่เย็นชา บรรยากาศรอบตัวกดดัน เขาอารมณ์เสีย เขาเห็นเนี่ยนโม่มีความสุขแต่เขาเป็นลูกของเขานะ

ใครจะรู้ว่าพอเนี่ยนโม่เอ่ยปากจะให้ของขวัญชิ้นใหญ่แก่เย่เชินหลิน ดีใจขนาดนั้น คิดถึงลุงสวีมากเลยเหรอ หรือว่าลืมไปแล้วว่าพ่อตัวเองคือใคร

"เย่เชินหลิน เนี่ยนโม่ยังเป็นเด็กทำไม คุณพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงแบบนี้ เดี๋ยวลูกก็ตกใจหรอก" เซี่ยชีหรั่นมองไปที่เนี่ยนโม่ที่มองไปที่เย่เชินหลินอย่างขี้อายก็เป็นห่วง เนี่ยนโม่มีความขี้อาย เขาเห็นว่าเย่เชินหลินห่วงใยเซี่ยชีหรั่น ในเมื่อกล้าพูดกับเขาแบบนี้ ไม่ว่าเขาจะเป็นพ่อหรือไม่ คิดว่าคิดจะไม่กล้าเหรอ

"คุณเป็นใคร แม่ของผมยังไม่พูดแบบนั้นเลย คุณพูดกับผมแบบนั้นได้ไง ไม่ต้องมาสนใจผมหรอก" เนี่ยนโม่ก้มหน้าลงพูด เขาไม่กล้าที่จะยกศีรษะของเขา มิฉะนั้นเขาจะโป๊ะแน่ๆ

"เนี่ยนโม่ อย่าร้องไห้ ไปกันเถอะ ส่งข้อความไปหาลุงสวีเพื่อดูว่าเขากำลังพักผ่อนอยู่หรือไม่" เซี่ยชีหรั่นกอดเนี่ยนโม่อย่างทุกข์ใจและจากไป แม้แต่เย่เชินหลินเจ้าชายแห่งตงเจียงที่อยู่ข้างหลังก็ลืมไปเลย

เซี่ยชีหรั่นหันหลังให้เย่เชินหลินแล้วเนี่ยนโม่เผชิญหน้ากับเย่เชินหลิน เขาแลบลิ้นใส่เย่เชินหลิน ทำหน้าตาบูดบึ้ง

“ลงมา โตแค่ไหนแล้ว ยังต้องให้แม่อุ้ม” เย่เชินหลินมองไปที่เนี่ยนโม่ เขาเองก็ไม่มีความสุข เขาก็ใช้โอกาสนี้เพื่อหาข้ออ้างที่จะให้เนี่ยนโม่ลงมา

"แม่ ที่นี่ไม่ดีเลย กลับบ้านกันเถอะ!" เนี่ยนโม่มองไปที่เย่เชินหลินด้วยท่าทางที่มีชัยชนะ สู้กับผม อย่าคิดว่าผมเป็นเด็ก ไม่รู้ซะแล้วว่าผมโตมากับใคร

เย่เชินหลินจ้องมองเนี่ยนโม่อย่างดุร้าย นี่ลูกชายเขาจริงเหรอ? ทำไมไม่เหมือนเขาเลย

"รอให้ยายอาการดีขึ้นแล้วค่อยกลับไปนะ" เซี่ยชีหรั่นไม่ได้คิดอะไรมาก ทำตามคำพูดของเด็ก จ้าวเหวินอิงสบายดี เซี่ยชีหรั่นจึงอยากอยู่ต่ออีกสองสามวัน นี่คือที่ที่เธอเติบโตขึ้นมา ปารีสนั้นสวยแต่ก็ไม่ใช่บ้านของเธอ

"นี่คือบ้านลูก ลูกยังอยากไปที่นั่นอีกเหรอ" เย่เชินหลินพูดในที่สุดหลังจากเงียบไปสองสามนาที เด็กคนนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย แต่ลูกชายของเขาจะเป็นคนธรรมดาได้อย่างไร?

เนี่ยนโม่ทำหน้าตาบูดบึ้งใส่เย่เชินหลินอีกครั้งอย่างภูมิใจมาก

"แม่ โทรศัพท์มือถือ" เนี่ยนโม่ยื่นมือเล็กๆที่อ้วนและขอโทรศัพท์มือถือ

“เป็นเด็กจะเล่นโทรศัพท์มือถือได้ยังไง?” เย่เชินหลินกล่าวหลังจากก้าวเข้ามาในบ้านโดยพูดอย่างเชื่องช้า

เซี่ยชีหรั่นส่งโทรศัพท์ให้เนี่ยนโม่

"มาเถอะ แม่สอนส่งข้อความ" เซี่ยชีหรั่นคิดถึงลูกชายที่นานๆทีจะต้องการส่งข้อความ จึงใช้โอกาสนี้ให้เขาเรียนภาษาจีน

เย่เชินหลินมองไปที่เซี่ยชีหรั่นสองแม่ลูกและต้องการที่จะขึ้นไปคว้าโทรศัพท์

"ลุงสวี ฉันคือเนี่ยนโม่ ลุงหลับหรือยัง?" หลังจากส่งคำไปสองสามคำ เนี่ยนโม่มองไปที่เย่เชินหลินอย่างมีชัยชนะ จะยกโทษให้ง่ายๆได้ยังไงในเมื่อพ่อทิ้งเราไปก่อน

สวีเห้าเซิงและ หลินเจี๋ยยืนอยู่บนหลังคา

ข้อความโทรศัพท์มือถือแจ้งเตือน เสียงเรียกเข้าที่คุ้นเคยนี้ดังขึ้นท่ามกลางท้องฟ้ายามค่ำคืน นี่คือเสียงเรียกเข้าที่เขาชอบ ตราบใดที่เขาได้ยินเสียงเรียกเข้านี้ สวีเห้าเซิงจะหยุดก่อนไม่ว่าเรื่องจะใหญ่แค่ไหนก็ตาม

"หลินเจี๋ยรอให้ฉันดูก่อน" สวีเห้าเซิงกำลังคุยกับโทรศัพท์มือถือด้วยเสียงที่รวดเร็ว เสี่ยวอ้ายส่งข้อความให้เขาได้อย่างไรในเวลานี้?

หลินเจี๋ยมองอย่างแปลกประหลาดใจ เขามีความสุขกับข้อความที่ได้รับในเวลานี้เหรอ?

เมื่อเห็นเพียงไม่กี่คำ สวีเห้าเซิงก็รู้สึกตื่นเต้น

"หลินเจี๋ยไปพักก่อนเถอะ ฉันจะโทรศัพท์" สวีเห้าเซิง เห็นว่าดึกแล้วและใช้สิ่งนี้เป็นข้ออ้างเพื่อให้ หลินเจี๋ยหยุดพักเพื่อที่เขาจะได้โทรศัพท์

"โอเค ฉันจะกลับก่อน ฉันจะไปรับคุณพรุ่งนี้ บ้านของฉันยังว่างนะ" หลินเจี๋ยเห็นว่าความคิดทั้งหมดของสวีเห้าเซิงอยู่ที่ข้อความในโทรศัพท์มือถือ เขาเดินช้ามากเพื่อต้องการค้นหา อย่าบอกนะว่าเซี่ยชีหรั่น!

"ขับรถดีๆล่ะ" สวีเห้าเซิงรีบกดโทรศัพท์ทันทีที่เขาพูดจบ

“เนี่ยนโม่ ทำไมหนูถึงคิดถึงลุงสวี ยังไม่นอนเหรอ?” เสียงที่อ่อนโยนและน่ายินดีของสวีเห้าเซิงดังขึ้นในพื้นที่เงียบ

เนี่ยนโม่เป็นปีศาจตัวน้อยเช่นกัน เขาเปิดสปีกเกอร์โฟนโดยตรง

"ลุงสวี ผมเพิ่งตื่นและคิดถึงคุณ แม่ก็คิดถึงลุงเช่นกัน" ลุงสวีกล่าวอย่างเคร่งขรึมโดยไม่คำนึงถึงพ่อของเขาเองที่กำลังโกรธ