ตอนที่ 1070 สาวใช้ตัวแสบ 974

ตอนที่ 1070 สาวใช้ตัวแสบ 974

“ลุงสวี อรุณสวัสดิ์ แม่ยังหลับอยู่ฮะ” เนี่ยนโม่ยิ้มขณะมองไปที่ผู้หญิงเงียบๆบนเตียง “ลุงสวีอยากให้ผมปลุกแม่เพื่อรับโทรศัพท์ไหม”

เซี่ยชีหรั่นตื่นขึ้นมาอย่างช้าๆ มองไปที่การแสดงออกของเนี่ยนโม่ เธอรู้ว่าเด็กคนนี้ต้องทำอะไรที่ไม่ดี

"เนี่ยนโม่ ยังเช้าอยู่เลย นี่โทรหาใคร" เซี่ยชีหรั่นถามด้วยรอยยิ้ม

เนี่ยนโม่เปิดโทรศัพท์สปีกเกอร์โฟนเมื่อได้ยินเสียงของเซี่ยชีหรั่น

สวีเห้าเซิงมีความสุขมากเมื่อได้ยินเสียงของเซี่ยชีหรั่น ความอึมครึมและความไม่พอใจเมื่อคืนหายไป

“แม่ ผมโทรหาลุงสวี”

"จะรบกวนลุงสวีทำไมแต่เช้า ไม่ดีเลยนะเนี่ยนโม่!" เซี่ยชีหรั่นดุเนี่ยนโม่ แต่ก็แค่พูดเท่านั้น จะดุลูกได้ลงคอยังไง คิดถึงตอนที่ลูกต้องมาทรมานกับเธอตั้งแต่ยังไม่เกิด เซี่ยชีหรั่นก็ทนไม่ได้

“แม่ฮะ โทรให้แม่ฮะ ลุงสวีบอกว่าคิดถึง” เนี่ยนโม่ส่งโทรศัพท์ให้เซี่ยชีหรั่น และนั่งลงบนเตียงอย่างเชื่อฟังเหมือนเด็กทารก

เย่เชินหลินเพิ่งเดินมาหา อยากรู้ว่าสองแม่ลูกตื่นรึยัง วันนี้ไม่ได้จะไปเยี่ยมจ้าวเหวินอิงเหรอ เขายังไม่เห็นจึงเดินมาดู

มาแต่เช้าเทียบไม่ได้เลยที่มาบังเอิญมาได้จังหวะ เย่เชินหลินมาได้จังหวะดีจริงๆ นาทีถัดมาก็ได้ยินเรื่องสำคัญ

เซี่ยชีหรั่นหัวเราะ ไม่ได้ใส่ใจคำพูดของเนี่ยนโม่

“พี่สวี เนี่ยนโม่รบกวนคุณอีกแล้ว”

“เสี่ยวอ้าย อย่าคิดเป็นคนอื่นคนไกลเลย เธอสัญญาว่าจะแต่งงานกับพี่ไม่ใช่เหรอ เนี่ยนโม่ก็เป็นเหมือนลูกพี่นะ” สวีเห้าเซิงพูดเรื่องนี้โดยเจตนา เขาอยากให้เธอจำไว้

เซี่ยชีหรั่นตกตะลึง ช่วงนี้เธอมัวแต่ยุ่งเรื่องจ้าวเหวินอิงและเย่เชินหลิน เลยลืมเรื่องนี้เลยสนิท เรื่องสำคัญแบบนี้เธอไม่ควรลืม เพียงแต่เซี่ยชีหรั่นไม่ได้ใส่ใจสวีเห้าเซิง

เซี่ยชีหรั่นไม่รู้จะพูดอะไรไปชั่วขณะ ตอนที่ไม่เห็นเย่เชินหลินเธอตอบตกลงคำขอของสวีเห้าเซิงโดยที่ไม่คิดอะไร แต่ตอนนี้ไม่เหมือนกัน เจอเย่เชินหลินแล้ว เธอจะลืมได้ยังไง ในใจเธอยังมีเย่เชินหลิน

ความเงียบไม่กี่นาทีนั้นยาวนาน ไม่ได้ยินคำตอบของเซี่ยชีหรั่น ใจของสวีเห้าเซิงก็มีลางสังหรณ์ไม่ดี

“เสี่ยวอ้าย คุณน้าป่วยไม่ใช่เหรอ ฉันนี้ผมว่าง เราไปเยี่ยมด้วยกันมั้ย”

เซี่ยชีหรั่นพยักหน้า ไม่เห็นอีกคนถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ากำลังคุยโทรศัพท์ เธอรับคำเบาๆ “ค่ะ”

“ไปรับได้มั้ย” สวีเห้าเซิงรู้ว่าเซี่ยชีหรั่นมากับเย่เชินหลินแต่เขาก็ยังหวังว่าเธอจะให้เขาไปรับ อยากรู้ว่าเซี่ยชีหรั่นกับเย่เชินหลินแยกกันพักหรือเปล่า

สวีเห้าเซิงดูถูกความคิดนี้ของตัวเอง เขาเริ่มคิดเล็กคิดน้อยแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวฉันให้อี้ชิงไปส่ง” เซี่ยชีหรั่นปฏิเสธอย่างสุภาพ พูดจบก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าสวีเห้าเซิงไม่ใช่คนตงเจียง เขาคงไม่รู้ทางไปบ้านตระกูลหลี่และไม่มีรถ ทำไมเธอถึงได้โง่ขนาดนี้นะ

สวีเห้าเซิงได้ยินเซี่ยชีหรั่นปฏิเสธก็เสียใจ

“พี่สวี คุณอยู่ที่โรงแรมตี้เหาใช่มั้ย เดี๋ยวฉันไปรับ”

ประโยคนี้ทำให้อารมณ์ของสวีเห้าเซิงขึ้นๆลงๆ เขาสงสัยว่าเส้นทางความรักของเขาเหมือนการซื้อสลากกินแบ่งหรือไม่โดยมีอารมณ์ขึ้นๆลงๆ

“ได้ ผมรอนะ”

คำคำเดียวแต่มีความหมายหลายชั้น เขารอเธอ รอให้เธอหันมามองเขา

“พี่สวี รอแปปนึงนะคะ ฉันใกล้จะเสร็จแล้ว” เซี่ยชีหรั่นวางสาย “เนี่ยนโม่ออกไปหาอาอี้ชิงนะ แม่จะพาไปบ้านคุณยาย”

เนี่ยนโม่พยักหน้าอย่างเชื่อฟังไปหาเซี่ยอี้ชิง

“ปาอี้ชิง ไปเยี่ยมแม่เหรอ” เย่เชินหลินเตรียมตัวไปบริษัทฝู้ซื่อกรุ๊ป แต่เมื่อออกมาเขาก็เจอกับเนี่ยนโม่

เด็กคนนี้พอเห็นเขาก็ไม่ทัก ทำเพียงส่งเสียงในคอแล้วเดินจากไป

เจอเซี่ยอี้ชิงยังมีความสุขมากกว่าได้เจอเขา

“อาอี้ชิงฮะ แม่บอกให้พาไปบ้านคุณยายฮะ” เนี่ยนโม่วิ่งผ่านเย่เชินหลินไปโดยไปไม่สนใจไปหาเซี่ยอี้ชิง

เซี่ยชีหรั่นมองไปที่เย่เชินหลินด้วยความลำบากใจ เขาเพิ่งกลับมา คุณเย่บอกว่ารีบไปบริษัทจึงให้เขาขับรถ

เย่เชินหลินมองเนี่ยนโม่แล้วโบกมือให้เซี่ยชีหรั่น “อี้ชิง วันนี้นายไปพัก ออกไปเที่ยวเถอะ”

เซี่ยอี้ชิงได้ยินก็รู้ว่าคุณเย่จะขับรถให้คุณเซี่ย “คุณเย่ รับทราบครับ”

“นายน้อย ขอโทษด้วยนะครับ วันนี้ผมไม่ได้ทำงาน” เซี่ยชีหรั่นกลั้นยิ้ม ทำไมจะมองแผนของเย่เชินหลินไม่ออก ได้แต่ขอโทษเซี่ยอี้ชิงในใจ

เนี่ยนโม่มองเซี่ยอี้ชิงด้วยสายตาเย็นชา

เซี่ยอี้ชิงต่อสู้ในสงครามเย็น นายน้อยอายุเพียงสามขวบเองนะ ทำไมถึงมีท่าทีเหมือนราชาใส่เขาขนาดนี้ สงสัยจะมองผิดไป

“อี้ชิงลงมา เดี๋ยวพ่อพาไปเอง”

เย่เชินหลินตีสีหน้าเย็นชา ถ้าไม่ใช่กลัวว่าเด็กคนนี้จะลักพาตัวเซี่ยชีหรั่นไป เขาคงไม่ขัดขาหรอก

“ฉันจะไปโรงแรมตี้เหา” เซี่ยชีหรั่นดวงตาเป็นประกาย สุดท้ายก็ยอมเอ่ยปาก เธอรับปากสวีเห้าเซิงว่าจะไปรับ

เย่เชินหลินรู้ว่าเซี่ยชีหรั่นจะไปที่ไหนทำอะไร สรุปแล้วผู้หญิงคนนี้รู้มั้ยว่าเขาเป็นคู่หมั้น เย่เชินหลินลืมไปแล้วว่าแต่งงานกับจงหยุนซางเมื่อสามปีก่อน