ตอนที่ 1078 สาวใช้ตัวแสบ 982

ตอนที่ 1078 สาวใช้ตัวแสบ 982

“ชีหรั่นตกลงจะไปไหม？”

เย่เชินหลินพยายามสงบสติอารมณ์ของตัวเองอยู่ตลอด เมื่อถามออกไปเขาถึงหัวเราะว่าตัวเองจะเสแสร้งอย่างไร เพียงได้เจอกับเซี่ยชีหรั่น เย่เชินหลินก็ไม่เป็นอันสงบนิ่ง เมื่อมองจากสภาพจริง

“ค่ะ คุณเย่ ตอนนี้คุณสามารถวางใจได้แล้ว”

“จิ่วจิ่ว หลังจากนี้เรียกฉันว่าพี่ใหญ่เถอะ ในเมื่อคุณแม่ก็ยอมรับให้เธอเป็นลูกสาวตระกูลเย่”

เย่เชินหลินสามารถพูดเช่นนี้ได้เพราะไม่ว่าอย่างไรจิ่วจิ่วก็คือเพื่อนของเซี่ยชีหรั่น เรียกว่าชอบอะไรก็ชอบตาม เกือบทุกอย่างที่เซี่ยชีหรั่นชอบ เย่เชินหลินก็คิดว่าดีที่สุด

“เข้าใจแล้วค่ะ คุณเย่”

จิ่วจิ่วกล่าวจบก็เดินจากไป เธอยังต้องรีบไปดูแลลูก

เย่เชินหลินมองประตูห้องของเซี่ยชีหรั่นที่ปิดสนิท เขายืนอยู่นานถึงจะกลับไปที่ห้องของตัวเอง

“เอมี่？ ขอโทษ วันนี้ฉันมีธุระจึงลืมไปเลย”

“หมี่ลี่ พ่อกับแม่ของฉันเกิดเรื่อง ดังนั้นฉันจึงยังอยู่ที่ฝรั่งเศส ขอโทษด้วยนะ รอครั้งหน้าฉันจะไปหาเธอแน่นอน”

เอมี่นั่งอยู่บนโซฟา ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจ เธอซื้อตั๋วเครื่องบินเรียบร้อยแล้ว แต่ยังไม่ทันไปก็ถูกพ่อกับแม่ยึดเอาไว้ บอกว่าเธอเป็นผู้หญิงคนเดียวไม่เห็นด้วยที่จะบินไปไกลแบบนี้เป็นครั้งแรก คุณย่าของเอมี่คือสาวชาวจีน พ่อและแม่ของเธอได้รับการกล่อมเกลาจากผู้ใหญ่ในบ้าน เป็นห่วงว่าลูกออกไปไกลบ้านจะทนความลำบากไม่ไหว ดังนั้นตั้งแต่เด็กเอมี่จึงออกจากบ้านน้อยครั้งมาก ครั้งนี้ยังไม่ทันออกไปก็ถูกพบเข้า ทำไมเธอถึงได้มีโชคชะตาแบบนี้ นึกถึงที่หมี่ลี่บอกว่าประเทศจีนดีมาก เธออยากไปดูให้เห็นกับตา

การได้รู้จักกับหมี่ลี่ คือเรื่องที่มีความสุขที่สุดของเธอ

รู้ว่าเอมี่ไม่มาแล้ว เซี่ยชีหรั่นยิ่งวางใจมากขึ้นที่จะไปตามคำร้องขอในครั้งนี้

เช้าวันต่อมา มีคนส่งบัตรเชิญมาให้ในตอนเช้าตรู่ เซี่ยชีหรั่นรับบัตรเชิญมาด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย และบอกคนส่งที่มาว่าจะไปให้ตรงเวลา

เย่เชินหลินมองเห็นสีหน้าของเซี่ยชีหรั่นมีความสุข จึงรู้สึกแปลกใจ

“ชีหรั่น วันนี้วันเกิดคุณแม่ คุณตื่นเช้าขนาดนี้เลยหรือ？”เย่เชินหลินเฝ้ารอบางอย่าง และถามด้วยความกลัว ถ้าเซี่ยชีหรั่นจำวันเกิดของฝู้เฟิ่งหยีได้ นี่เป็นการพิสูจน์ว่าเซี่ยชีหรั่นยังคงให้ความสำคัญกับตระกูลเย่ และให้ความสำคัญกับเย่เชินหลิน แต่ถ้าจำไม่ได้ ไม่หรอก เขาเชื่อในตัวเซี่ยชีหรั่น

“อืม คนน่าจะมากันเยอะเลยใช่ไหม？ เนี่ยนโม่ต้องไปไหม？ฉันไม่ไปนะ”เซี่ยชีหรั่นไม่สามารถหนีความจริงว่านามสกุลของเนี่ยนโม่คือเย่ และไม่อาจให้คนแก่หนึ่งคนรอคอยอย่างว่างเปล่า

“ทำไมคุณถึงไม่ไป？”

เย่เชินหลินเกือบจะร้องคำรามออกมา เธอต้องไป

“เพราะจางชิงไป”

เซี่ยชีหรั่นไม่รู้ว่าเจ็บปวดมากแค่ไหนเมื่อพูดจางชิงสองคำนี้ออกมา เย่เชินหลินได้ยิน เขาแอบดีใจ แท้จริงแล้วยัยตัวเล็กกำลังหึง เธอยังคงคิดเกี่ยวกับเรื่องนั้น แต่จางชิงเป็นเพียงแค่ตัวแทนของเธอ แต่ไหนแต่ไรเขาต้องการเพียงเซี่ยชีหรั่น ไม่ชอบคนอื่น

“ไม่เหมือนกัน ผมแค่หวังว่าคุณจะอยู่ที่นั่น”เย่เชินหลินหยุดพูดไปชั่วคราว：“ผมเชื่อว่าคุณแม่ก็หวังว่าคุณจะอยู่ที่งาน”

เย่เชินหลินใช้ครอบครัวมาอ้าง เซี่ยชีหรั่นคือผู้หญิงที่มีจิตใจดีแบบนี้ ครอบครัวคือไม้ตายที่ดีที่สุด เพียงแต่พูดถึงครอบครัว ในใจของเย่เชินหลินมีความมืดมิดเสมอ เขากลัวว่าสักวันเซี่ยชีหรั่นเพราะคำว่าครอบครัวจะทำให้ความคืบหน้าที่ไม่ง่ายของพวกเขาล้มเหลว เย่เชินหลินทำได้เพียงปลอบใจตัวเอง มันจะไม่มีวันนั้น แต่ถ้าหากว่ามีวันนั้น เขาก็จะจับเซี่ยชีหรั่นเอาไว้ให้แน่น ไม่ยอมปล่อยเธอไปตลอดชีวิต

เซี่ยชีหรั่นมองเห็นว่าฝู้เฟิ่งหยีเคยดีกับตัวเองมาก หากจะให้เนี่ยนโม่ไปคนเดียวเธอก็ไม่วางใจ จึงพยักหน้าตอบตกลงว่าจะไปปรากฏตัวในงานวันเกิดของฝู้เฟิ่งหยี

“โอเค อีกสักพักผมจะพาคุณไป งานเลี้ยงวันเกิดคุณแม่จัดที่อาคารที่ผมประชุมเมื่อก่อน และจะมีการเชิญคนอื่นมาด้วย ถือว่าเป็นงานปาร์ตี้อย่างหนึ่ง”เย่เชินหลินคือลูกชายคนโตของตระกูลเย่ ในหลายปีที่ผ่านมาโม่เสี่ยวจุนปล่อยวางหลายเรื่อง แต่ยังคงโกรธเย่เชินหลิน ปกติหากมาเยี่ยมฝู้เฟิ่งหยี แค่เยี่ยมเสร็จก็กลับ ไม่คุยกับเย่เชินหลิน ทั้งสองคนเหมือนแค้นกันมานาน เย่เชินหลินก็เป็นคนเด็ดเดี่ยว โม่เสี่ยวจุนถึงแม้จะเป็นน้องชายของเขา น้องชายที่นึกถึงตลอดเวลา เพราะเรื่องของเย่เฮ่าหรัน ทำให้ในใจของเขามีปม เอาแต่รู้สึกว่าเป็นเพราะโม่เสี่ยวจุนเย่เฮ่าหรันถึงขัดแย้งกับเขามาหลายปี ทำให้เขาไม่เคยเรียกว่าพ่อสักคำจนเย่เฮ่าหรันจากโลกนี้ไป นี่คือความเสียใจในชีวิตของเขา

“คุณไปเถอะ ฉันจะไปดูเนี่ยนโม่”

การสนทนาระหว่างทั้งสองเป็นเรื่องพิเศษจริงๆ เหมือนกับคู่สามีภรรยาที่อยู่กินกันมานานไปโดยปริยาย แถมยังมีความห่างเหินแบบคนแปลกหน้าอีกด้วย

จางชิงคอยช่วยเหลืออยู่ตลอด เมื่อไม่เห็นเย่เชินหลินเธอก็รู้สึกกังวลใจ ฝู้เฟิ่งหยีก็มองไปรอบๆเพื่อหาว่าเย่เชินหลินอยู่ที่ไหน

“แม่ครับ”โม่เสี่ยวจุนพาไห่ฉิงฉิงและตระกูลไห่มาถึงโรงแรม

คนอื่นต่างมาร่วมแสดงความยินดี

ฝู้เฟิ่งหยีมองเห็นโม่เสี่ยวจุนจึงยิ้มให้และเข้าไปจูงมือ ถามไถ่ด้วยความห่วงใย

“เย่เชินหลินยังไม่มา？”โม่เสี่ยวจุนเห็นท่าทางของฝู้เฟิ่งหยี จึงเอ่ยถาม นอกจากเย่เชินหลิน โม่เสี่ยวจุนคิดไม่ออกว่าฝู้เฟิ่งหยีจะรอใครอยู่ที่นี่

“ไม่รู้ว่าพี่ชายของลูกติดธุระอะไร ถึงยังไม่มา” ฝู้เฟิ่งหยีกล่าวอย่างจนปัญญา โม่เสี่ยวจุนกับเย่เชินหลินขัดแย้งกันตลอด เอาแต่เรียกว่าเย่เชินหลิน

ฝู้เฟิ่งหยีเข้าใจต้นสายปลายเหตุที่สุด ไม่ว่าอย่างไรต่างก็คือลูกของเธอ บอกเลยว่าไม่มีใครดี

“แม่ครับ อย่ากังวลเลย เขาพลาดเรื่องอื่นได้ แต่ไม่มีทางพลาดวันเกิดของแม่แน่นอน！”โม่เสี่ยวจุนกล่าวอย่างเหน็บแนม เย่เชินหลินก็ถือว่ากตัญญู ดูแลฝู้เฟิ่งหยีค่อนข้างดี！แต่ทำไมถึงทำกับเซี่ยชีหรั่นไม่ดีอย่างนั้น

หลังจากฝู้เฟิ่งหยีได้ฟังคำของโม่เสี่ยวจุนก็รู้สึกชื่นใจ เขาพูดไม่ผิด เชินหลินจะต้องมาแน่นอน！

จางชิงยืนอยู่ด้านหลังพ่อบ้าน รอคอยการมาถึงของเย่เชินหลิน เธอไม่ได้เจอเขานานแล้ว หลังจากเซี่ยชีหรั่นปรากฏตัวขึ้นเย่เชินหลินกับเธอก็เหมือนกลายเป็นคนแปลกหน้า！