ตอนที่ 1079 สาวใช้ตัวแสบ 983

ตอนที่ 1079 สาวใช้ตัวแสบ 983

เมื่อเป็นเช่นนี้ หลินเจี๋ยจึงพาซือซือมาตระกูลเย่ ท่านปู่หลินมองหลินเจี๋ยอย่างไม่เข้าใจ วันนี้เขาผิดปกติหรืออย่างไร？เนื่องจากไม่ต้องให้พวกเขาพูดมากก็ยอมไปตระกูลเย่อย่างเชื่อฟัง แต่หากท่านปู่หลินรู้เป้าหมายการมาตระกูลเย่ของหลินเจี๋ยจะต้องโกรธจนควันออกหูแน่นอน ท่านปู่หลินให้หลินเจี๋ยไปงานเลี้ยงของฝู้เฟิ่งหยี ในใจของเขาหวังว่าหลินเจี๋ยจะให้ความสำคัญกับผู้หญิงที่ฐานะของครอบครัวไม่มีจุดด่างพร้อย แม้จะไม่มีภูมิหลังมากนัก ท่านปู่หลินก็ยอมรับได้ ใครทำให้หลินเจี๋ยเจ้าลูกคนนี้รักอิสระมาตลอด ลูกพี่สาวของเขาอายุขวบกว่าแล้ว เขายังไม่มีแฟนเลย

ภายในงานเลี้ยง เซี่ยชีหรั่นรู้สึกว่ามีสายตาสองแบบแอบสังเกตเธออยู่ แบบแรกคือมืดมนและเย็นชาอย่างยิ่ง แบบที่สองคืออยากรู้อยากเห็น เซี่ยชีหรั่นหันไปมองดูว่าเป็นใคร เมื่อเธอมองไปที่กลุ่มคนก็ไม่พบว่าใครมีท่าทางผิดปกติ หลังจากมองดูหลายครั้งแล้วไม่เกิดผล เซี่ยชีหรั่นจึงเลิกมอง อนุญาตให้ฝ่ายตรงข้ามมองตามสบาย ถึงอย่างไรแค่ถูกมองก็ไม่ถึงกับตาย

เย่เชินหลินเป็นไอดอลในดวงใจของผู้หญิงหลายคน ถึงแม้จะเห็นว่ามีหญิงสาวลงมาจากรถกับเขา แถมยังมีเด็กชายตัวเล็กอีกคน ผู้หญิงที่ชอบเขายังคงมีอีกนับไม่ถ้วน เมื่อมองดูใบหน้าอันสง่างามของเย่เชินหลิน แต่ก็ไม่มีใครไล่ตาม ทุกคนต่างกลัวหากไม่ระวังจะพบกับหายนะ

บรรดาหญิงสาวที่สวมใส่เสื้อผ้าสวยหรู พร้อมกับเครื่องประดับที่หรูหรา พวกเธอต่างมองไปที่เย่เชินหลินอย่างระมัดระวัง หวังว่าจะมีโอกาสได้พูดคุยกัน

แต่ก็ทำให้พวกเราต้องผิดหวัง เพราะตั้งแต่ต้นจนจบ เย่เชินหลินเอาแต่อยู่ด้านหลังเซี่ยชีหรั่น ทำให้คนได้แต่ตั้งตารอคอย

หลินเจี๋ยหรี่ตามองเซี่ยชีหรั่น ดวงตาที่ลึกล้ำของเขาทำให้คนมองไม่ออก มองดูผู้หญิงเหล่านั้นที่หน้ามืดตามัวอย่างบ้าคลั่ง เขาหัวเราะอย่างเย็นชา ยัยโง่ ไม่เห็นหรือว่าเย่เชินหลินเอาแต่อยู่ด้านหลังเซี่ยชีหรั่น？

นึกถึงสวีเห้าเซิง หลินเจี๋ยตัดสินใจช่วยเขา ใครใช้ให้ทั้งสองคนเป็นเพื่อนสนิทกันล่ะ เพื่อเพื่อนเขายอมทำทุกอย่าง

ซือซือเอาแต่มองเย่เชินหลิน ควรจะพูดว่าเอาแต่มองเซี่ยชีหรั่น แต่ความเกลียดชังให้แววตามีมากกว่า จิ่วจิ่วเอาแต่คุยกับเซี่ยชีหรั่น หัวเราะกระซิบกระซาบ ไม่ได้ใส่ใจว่ามีคนจ้องมอง

หลินเจี๋ยถือแก้วไวน์ เดินตรงไปทางเซี่ยชีหรั่นอย่างไม่กลัวตาย

“คุณเซี่ย ดื่มให้ผมสักแก้วได้ไหมครับ？”

ประโยคคำถามที่สุภาพ ทำให้คนไม่อาจจะปฏิเสธได้ง่ายๆ ในความเป็นจริงเซี่ยชีหรั่นอยากกลอกตามองบนให้อีกฝ่าย เธอจะสามารถตัดไมตรีได้หรือไม่？

เย่เชินหลินเดินมาได้ทันเวลามองอย่างไม่พอใจและกล่าวอย่างโมโห：“คุณชายหลิน แก้วนี่ให้ผมดื่มแทนเซี่ยชีหรั่น”

ไม่รอให้หลินเจี๋ยตอบ เย่เชินหลินแย่งแก้วไวน์มาจากมือของเซี่ยชีหรั่น กระดกจนหมดแก้ว

ฉากนี้บาดตาบาดใจผู้หญิงจำนวนไม่น้อย ถ้าคุณเย่สามารถช่วยดื่มไวน์แทนพวกเธอได้ แม้จะต้องตายก็ไม่รู้สึกว่าเกิดมาเสียเปล่า ผู้หญิงต่างพากันหลงไหลจริงๆ

จางชิงทนเห็นฉากนี้ไม่ได้ เธอหันหลังให้ อยากหนีออกไปจากที่นี่ หวังว่าจะไปหาที่ซ่อน เพื่อรักษาแผลใจ

ฉากนี้ถูกซือซือมองเห็นพอดี เธอเอาแต่จับตาดูความเคลื่อนไหวของเย่เชินหลิน เกรงว่าลมพัดต้นหญ้าขยับนิดเดียวก็ไม่อาจรอดพ้นไปได้

ผู้หญิงคนนี้หนีไป แต่สายตาของเธอไม่ยินยอม เธอดูแลเย่เชินหลินมาตลอดในช่วงสามปีที่ผ่านมา เขาไม่ได้บอกให้เธอไป และไม่เคยบอกให้เธออยู่ โดยรวมมักมีใบหน้าเช่นนี้ เธออาศัยอยู่ในตระกูลเย่มาสามปี หลังจากการมาถึงของเซี่ยชีหรั่นทำให้ความพยายามสามปีของเธอมลายหายไป จางชิงทำได้เพียงเฝ้ามองคนอื่นสมหวัง มีไม่กี่คนที่ยินยอม เพียงแต่เธอปิดบังได้เก่งมาก

ซือซือมองจางชิงและยิ้มอย่างเย็นชา การแก้แค้นหลังจากนี้ดูเหมือนจางชิงสามารถเป็นเบื้ยได้ นำเบี้ยนี้มาเพื่อใช้ประโยชน์ของเธอ เรื่องอื่นจะเปลี่ยนเป็นง่ายมากๆ

ซือซือปล่อยแขนหลินเจี๋ย หยิบแก้วไวน์และเอ่ยว่า：“ก่อนหน้านี้กล่าวโทษคนดีด้วยความเข้าใจผิด วันนี้เจอหน้า ฉันจะเข้าไปแสดงคำขอโทษ เธอคือคนของตระกูลเย่”

ฟังเสียงออดอ้อนที่แสนนุ่มนวลของซือซือหลินเจี๋ยพยักหน้าไม่ปฏิเสธ เขามองซือซือเดินไป ผู้หญิงคนนั้นเหมือนกับเซี่ยชีหรั่นมากๆ คนตระกูลเย่ ดูเหมือนว่าตำแหน่งของเซี่ยชีหรั่นในหัวใจเย่เชินหลินจะไม่ง่ายอย่างที่เขาคิด โทษคนดีด้วยความเข้าใจผิด จะเริ่มพูดอย่างไร？หลินเจี๋ยจับตามองดูซือซืออยู่สักพัก

จางชิงกำลังคิดจะก้าวเดิน หรือว่าอยู่ที่นี่ เธอต้องการมา พ่อบ้านก็ไม่ปฏิเสธ คิดไม่ถึงว่ามาที่นี่จะมองเห็นฉากนั้น เย่เชินหลินพาผู้หญิงที่เขาชอบ และลูกชายของเขา ปรากฏตัวต่อหน้าเธออย่างสนิทสนมกลมเกลียว เธอรู้มาตลอดว่าเย่เชินหลินชอบเซี่ยชีหรั่น สามปีที่ไม่มีเซี่ยชีหรั่น จางชิงเข้าใจว่าเซี่ยชีหรั่นจะไม่กลับมา ในเมื่อเป็นตัวแทน ขอเพียงเธอได้เฝ้าอยู่ข้างกายเขา เชื่อว่าสักวันหนึ่ง เย่เชินหลินจะหันมามองเธอ ไม่ใช่เพียงเพราะหน้าตาของเธอเท่านั้น

การปรากฏตัวของเซี่ยชีหรั่นในตอนนี้ ทำให้ความฝันทุกอย่างของเธอพังทลายลง แตกสลายภายใต้แสงอาทิตย์

“คุณคะ สวัสดีค่ะ ยังจำฉันได้ไหม？” ซือซือยกแก้วไวน์ขวางทางหนีทีไล่จางชิง ทำให้เธอไม่มีทางเลือก

“เป็นคุณนั่นเอง？ ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่？”

จางชิงร้องเสียงดัง ดึงดูดความสนใจของบางคน

“ฉันมาที่นี่เพื่อขอโทษคุณ ฉันผิดเอง เข้าใจคุณผิดไป”

ซือซือกล่าวอย่างน่าสงสาร ดวงตายิ่งเย็นชาลง คิดไม่ถึงว่าผู้หญิงคนนี้ยังจะหน้าด้านอีก รอก่อนเถอะ ดูว่าหลังจากนี้ฉันจะคิดบัญชีกับเธออย่างไร

จางชิงก้าวถอยหลังไม่อยากสนใจเธอ

“คุณไม่ยินดีที่เซี่ยชีหรั่นกลับมาใช่ไหม？อันที่จริงฉันสามารถช่วยได้ ถ้าต้องการบอกเย่เชินหลิน คุณต้องคิดให้ดีนะ คุณไม่มีโอกาสแล้ว ตราบใดที่ยังมีที่ของเซี่ยชีหรั่น เย่เชินหลินไม่มีทางมองคนอื่น”

ซือซือยิ่งพูดน้ำเสียงก็ยิ่งเย็นชา เต็มไปด้วยความเหน็บแนม ใช่แล้วที่ของเซี่ยชีหรั่น แม้ว่าคนอื่นจะเป็นไข่มุกล้ำค่า ก็ไม่อาจส่องแสงได้

จางชิงได้ยินคำพูดนี้ก็รู้สึกตกใจมาก ไม่ได้สนใจน้ำเสียงของซือซือ ซือซือฉลาดมาก เธอยืนพูดอยู่ด้านข้างเธอ คนอื่นมองเห็นจางชิงก็ไม่อาจรู้ได้ว่าเธอพูดอะไร…

เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาของซือซือ และกล่าวอย่างแน่วแน่：“ฉันไม่สามารถทำเรื่องที่รู้สึกผิดต่อคุณเย่”

ซือซือมองเห็นจางชิงต้องการออกไป จึงยิ้มเย็นชาไม่พูดอะไร เธอต้องการให้จางชิงคิดอย่างลึกซึ้ง เมื่อคนไม่พอใจจะทำตามเหตุผลที่ให้ไว้ เธอเชื่อว่าจางชิงจะไม่ทำให้เธอผิดหวัง