ตอนที่ 1080 สาวใช้ตัวแสบ 984

ตอนที่ 1080 สาวใช้ตัวแสบ 984

ฝู้เฟิ่งหยีเดินออกมาด้วยความกังวล：“ชูหวินจะไม่เป็นอะไรใช่ไหม？เชินหลิน ลูกจะไปดูไหม？”

เนื่องจากเหตุการณ์นี้ คนอื่นต่างมามุงดู ไถ่ถามด้วยความห่วงใย

“ทุกคนเข้าไปสนุกสนานกันต่อเถอะ พวกเราจะขอตัวไปดูก่อน”เย่เชินหลินไม่อยากให้ฝู้เฟิ่งหยีเป็นห่วง

ลี่หมินพาหลินหลิงและไห่ฉิงฉิงไปก่อน เย่เชินหลินพาฝู้เฟิ่งหยีและเนี่ยนโม่ตามออกไป จิ่วจิ่วนึกถึงที่เซี่ยชีหรั่นฝากให้เธอช่วยดูแลเนี่ยนโม่ ：“ชิงเหยียนพวกเราก็ตามไปดูเถอะ”

เหยนชิงเหยียนพยักหน้า

“ชีหรั่น ชูหวินเป็นอย่างไรบ้าง？”โม่เสี่ยวจุนถามอย่างกังวล

“พี่ ขับรถไปเถอะ ไม่เป็นไรนะ ฉันมองอาการของชูหวินออก แต่เขากำลังไข้ขึ้น ฉันนวดให้เขา เพื่อลองดูว่าจะใช้วิธีการตามหลักแพทย์แผนจีนลดไข้ได้ไหม”เซี่ยชีหรั่นกล่าวปลอบโยนโม่เสี่ยวจุน

โม่เสี่ยวจุนมองเห็นรอยยิ้มที่มั่นใจของเซี่ยชีหรั่น เขาพยักหน้า ขับรถอย่างตั้งใจ ใช่แล้ว ต้องรีบไปโรงพยาบาล

เห็นเย่เชินหลินพาเนี่ยนโม่เข้าไปในรถ ซือซือรู้สึกไม่ยินยอม ทำไมเขาถึงเอาเด็กคนนี้มาอยู่ข้างกายตัวเอง เดิมทีคิดฉวยโอกาสเอาตัวเนี่ยนโม่ไป แต่ดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้

หลินเจี๋ยมองเห็นเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นจนจบ มองเห็นเซี่ยชีหรั่นโยนเสื้อคลุมทิ้งลงพื้น หลินเจี๋ยไม่ได้พูดอะไร ผู้หญิงที่มีจิตใจดีแบบนี้ ไม่แปลกว่าทำไมเห้าเซิงถึงชอบ

ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่น มันจะเป็นอย่างไร？มองเห็นอ้วกที่เลอะเต็มไปหมด ยังไม่คิดถอยหนี ？ยิ่งไปกว่านั้นเด็กคนนี้ไม่ใช่ลูกของเซี่ยชีหรั่น

เขาเดินยิ้มไปที่รถของตัวเอง ในเมื่อเห้าเซิงให้เขามาช่วยดูชีหรั่น เขาจะไม่ไปโรงพยาบาลได้อย่างไร นอกจากนี้พี่สาวของเขาก็ไปโรงพยาบาล ข้ออ้างนี้ก็ไม่เลว

ซือซือมองดูรอยยิ้มที่คาดเดาไม่ถูกของหลินเจี๋ย จึงประเมินอย่างระมัดระวังว่าเขากำลังคิดอะไร จนเมื่อรถของหลินเจี๋ยออกไปไกลแล้ว ซือซือถึงจะพบว่าตัวเองไม่ได้ตามหลินเจี๋ยไป

แต่ไม่ไปก็ดี เวลานี้จะได้มาคิดว่าจะจัดการกับเย่เชินหลินและเซี่ยชีหรั่นอย่างไร หากมีหลินเจี๋ยอยู่ด้วยเธอทำเรื่องต่างๆได้ยาก

โม่เสี่ยวจุนนำรถจอดลงที่หน้าประตูโรงพยาบาล เมื่อลงรถจึงรับลูกจากมือของเซี่ยชีหรั่น

“ชีหรั่น มาพี่เอง ให้เธออุ้มมาตลอดทางคงเหนื่อยแย่เลย”

ในความเป็นห่วงลูก โม่เสี่ยวจุนยังนึกถึงเซี่ยชีหรั่น

“ไม่เป็นไร พวกเรารีบเข้าไปเถอะ”

เซี่ยชีหรั่นวิ่งตามโม่เสี่ยวจุนเข้าไปอย่างรวดเร็ว

คุณหมอมองเห็นแบบนี้ จึงนำเด็กเข้าห้องฉุกเฉิน

“ไม่ต้องเป็นห่วงนะ พี่ค่ะ ไม่เป็นอะไรแล้ว ไข้ของเด็กลดลงไปมาก”เซี่ยชีหรั่นกล่าวเสียงเบาปลอบใจโม่เสี่ยวจุน เขาพยักหน้า สายตาเอาแต่จ้องมองไปที่ห้องฉุกเฉิน ไม่พูดว่าเป็นห่วงก็จะโกหก ในเมื่อนั่นคือลูกของเขา

เซี่ยชีหรั่นรู้สึกเบาใจลงมาก ใช้มืออังหน้าผากของชูหวิน เธอคิดว่าน่าจะพ้นขีดอันตรายแล้ว ไม่รู้ว่าผู้ใหญ่สองคนนี้ทำอย่างไร ลูกไข้สูงขนาดนี้ยังไม่รู้เรื่อง

รถยนต์แต่ละคันจอดลงหน้าโรงพยาบาล ดึงดูดความสนใจให้คนอื่นต้องหยุดดู

“นี่คือตระกูลของใคร ดูยิ่งใหญ่มาก ร่ำรวยจริงๆ”

ไห่ฉิงฉิงไม่ใส่ใจคนเหล่านั้นที่พูดออกมา เธอไม่เคยวิ่งเร็วแบบนี้มาก่อน ดึงโม่เสี่ยวจุนมา มองอย่างหวาดกลัว ไม่รู้จะเริ่มถามอย่างไร

“พี่สะใภ้ ไม่เป็นอะไรแล้ว เด็กปลอดภัยแล้วค่ะ”

เซี่ยชีหรั่นมองเห็นท่าทางของไห่ฉิงฉิง รู้ว่าเธอตกใจมาก นึกถึงแต่ก่อนที่พาเนี่ยนโม่ไปโรงพยาบาล ในตอนนั้นไม่มีใครสักคนอยู่เลย เธอยืนอยู่อย่างโดดเดี่ยวเดียวดายในต่างประเทศ โชคดีที่มีพี่สวี ถ้าไม่มีเขา เซี่ยชีหรั่นก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะผ่านมาได้อย่างไร

ไห่ฉิงฉิงดึงเซี่ยชีหรั่น ถามอย่างเร่งรีบ：“ไม่เป็นอะไรแล้วจริงหรือ？ไม่เป็นไรจริงๆ”เธอถามอย่างกังวล จากนั้นก็ปลอบใจตัวเอง ไม่เป็นไรจริงๆ นี่อาจเป็นความปรารถนาที่สุดของพ่อแม่ทุกคนบนโลกนี้

“พี่สะใภ้ ไม่เป็นไรแล้ว แต่ก่อนเนี่ยนโม่ก็มีอาการแบบนี้ นี่โชคดีที่เป็นตอนกลางวัน เนี่ยนโม่เป็นตอนกลางคืน ”เธอเพียงแค่พูดออกมาอย่างง่ายดาย ไม่ได้พูดถึงเรื่องอย่างอื่นที่ยากลำบาก

ได้ฟังเซี่ยชีหรั่นพูดแบบนี้ ความกังวลของไห่ฉิงฉิงก็ลดลง

เย่เชินหลินเดินเข้ามา ได้ยินสิ่งที่เซี่ยชีหรั่นพูดทั้งหมด เนี่ยนโม่ในเวลากลางคืน ชีหรั่น งั้นคุณทำอย่างไร？

หลินเจี๋ยก็ได้ยิน นี่คือผู้หญิงที่เข้มแข็ง เรื่องเหล่านั้นไม่อยากพูดถึง เซี่ยชีหรั่นทำให้ดวงตาเขาเปล่งประกายจริงๆ

การรอคอยคือความทรมานที่เจ็บปวดที่สุด โดยเฉพาะในเวลานี้

ไห่ฉิงฉิงจับมือโม่เสี่ยวจุนไว้ตลอด เอาแต่มองไปที่ห้องฉุกเฉิน

เนี่ยนโม่เดินมาจับมือของเซี่ยชีหรั่น ถึงแม้เขาจะยังเด็กแต่ก็เข้าใจคำพูดของเซี่ยชีหรั่น แท้จริงแล้วเขาก็ทรมานแม่แบบนี้ ตอนกลางคืนแม่พาเขาไปโรงพยาบาลได้อย่างไร

“แม่ครับ ก่อนหน้านี้แม่กับลุงสวีพาผมไปโรงพยาบาลใช่ไหม？”

เนี่ยนโม่มองเห็นบรรยากาศที่หนักอึ้ง ถามคำถามที่ไม่มีความเกี่ยวข้องกันอย่างน่าเอ็นดู