ตอนที่ 1088 สาวใช้ตัวแสบ 992

ตอนที่ 1088 สาวใช้ตัวแสบ 992

“คุณจ้าว ชายคนนั้นที่อยู่ใกล้ฉันตอนเกิดเหตุชื่อหลินเจี๋ย เขาแต่งกายชุดลำลอง คุณเห็นเขาไหม แล้วก็” เมื่อเขียนถึงตรงนี้เซี่ยชีหรั่นเพิ่งนึกได้ สวีเห้าเซิง ไม่รู้ว่าสวีเห้าเซิงจะเป็นอย่างไรบ้างแล้ว

“คุณจ้าว ฉันต้องกลับไป ต้องกลับไปจริง ๆ ฉันต้องไปหาพวกเขา” เซี่ยชีหรั่นเริ่มเขียนเร็วขึ้น แม้ตัวหนังสือไม่สวยแต่ก็สามารถดูออก

“คุณเซี่ยต้องการหาใครบอกผมดีกว่าครับ ผมจะช่วยคุณหาเอง”

รถยังเคลื่อนไปข้างหน้าเรื่อย ๆ จ้าวซิงคิดว่าระหว่างที่พวกเขาสนทนากันอยู่แล้วรถขับไปถึงตงเจียงก็คงดี แต่ดูเหมือนว่าเขาจะคำนวณสถานการณ์ผิดไป

“กลับรถเดี๋ยวนี้นะ ถ้าไม่วนกลับไปฉันจะกระโดดลงจากรถ แม้ฉันจะขยับตัวไม่ได้แต่ฉันยังเหลือมือข้างหนึ่งนะ” เซี่ยชีหรั่นมองจ้าวซิงอย่างเด็ดขาด สายตาของเธอแน่วแน่มาก ถ้าจ้าวซิงไม่รับปาก เธอจะกระโดดลงรถจริง ๆ

เซี่ยชีหรั่นจับปากกาขึ้นแล้วจี้ไปที่เส้นเลือดใหญ่ที่คอของเธอ ด้วยรอยยิ้มบานเหมือนดอกไม้ ถ้าสวีเห้าเซิงตาย เธอไม่มีหน้าที่จะมีชีวิตอยู่อีก ถ้าเย่เชินหลินตาย เซี่ยชีหรั่นก็ไม่รู้ว่าจะดำเนินชีวิตต่อไปอย่างไร

จ้าวซิงกำลังคิดหาวิธีแย่งปากกาในมือเซี่ยชีหรั่นกลับมา เขาไม่ควรยื่นปากกาให้เธอเลย แต่ถ้าไม่ให้เขาก็ไม่รู้จะสื่อสารกับเธอยังไง ให้ตายเหอะ คิดว่าทำดีแล้ว แต่เป็นการหาเรื่องใส่ตัวชัด ๆ

ดูปลายปากกาที่แหลมคมนั้นกดลงไปทีละนิด หัวใจของจ้าวซิงแทบจะทะลักออกมา

“โอเค ๆ ครับ ผมจะพาคุณกลับไป แต่คุณอย่าทำเรื่องโง่ ๆ เลยนะครับ”

จ้าวซิงมองว่าเซี่ยชีหรั่นไม่มีทีท่าว่าจะหยุด เขาจึงได้แต่พาเซี่ยชีหรั่นวนกลับไปโดยดี หมดหนทางจริง ๆ

“คุณปล่อยมือเถอะครับ ทหารอย่างเราพูดคำไหนคำนั้น” จ้าวซิงมองแววตาความสงสัยของเซี่ยชีหรั่นแล้วพูดให้เธอมั่นใจ

“มือถือของฉันอยู่ไหน” เซี่ยชีหรั่นจำได้ว่าครั้งหนึ่งเธอจะไปร่วมงานออกแบบแฟชั่นกับเพื่อนร่วมงานที่สหรัฐอเมริกา สวีเห้าเซิงไม่สามารถไปด้วยเพราะติดวิจัยที่ทำอยู่ เขาจึงเอาเบอร์โทรศัพท์ให้เธอเบอร์หนึ่งและบอกว่าเป็นเบอร์โทรคุณแม่ของเขา

เธอไม่รู้ว่าพี่สวีได้รับบาดเจ็บหรือไม่ แต่ทางที่ดีรีบติดต่อครอบครัวเขาก่อนจะดีกว่า

“นี่คือกระเป๋าของคุณเซี่ยครับ”

ขณะที่เกิดเหตุเซี่ยชีหรั่นได้ถือกระเป๋าและวางไว้บนใต้คานในบ้าน โทรศัพท์อยู่ในกระเป๋าและยังไม่ถูกทับจนแตก เซี่ยชีหรั่นรีบปลดล็อกแล้วค้นหาข้อความเก่าของสวีเห้าเซิง

“คุณช่วยโทรหาเบอร์นี้หน่อย บอกว่าสวีเห้าเซิงได้รับบาดเจ็บที่ประเทศจีน ให้พวกเขามาหาเห้าเซิงที่นี่ ขอบคุณ” เซี่ยชีหรั่นค่อย ๆ เขียนคำเหล่านี้ลงไปในสมุดบันทึก

แม้เซี่ยชีหรั่นไม่เชื่อว่าสวีเห้าเซิงจะตาย แต่แผ่นดินไหวนั้นมันไร้ซึ่งความปราณีอยู่แล้ว สิ่งที่เธอทำได้คือให้พ่อแม่ของสวีเห้าเซิงทราบข่าวนี้

จ้าวซิงป้อนตัวเลขนั้นเข้าไปในโทรศัพท์ นี่มันเบอร์โทรของประเทศอเมริกาไม่ใช่หรือ?

“ฮัลโหล สวัสดีครับ” หลังโทรติดจ้าวซิงก็กล่าวอย่างสุภาพ

แม่ของสวีเห้าเซิงรู้สึกประหลาดใจที่ได้รับสายนี้ เพราะสายนี้โทรจากประเทศจีนและยังเป็นสายที่ไม่คุ้นเคยด้วย หรือว่าลูกชายโทรมา เธอได้ข่าวว่าลูกชายไปเข้าร่วมการประชุมวิทยาศาสตร์ที่ประเทศจีน

เมื่อได้ยินเสียงผู้ชายที่ไม่คุ้นเคยแม่ของสวีเห้าเซิงก็รู้สึกประหลาดใจมาก เบอร์ของเธอจะมีคนแปลกหน้าโทรเข้ามาได้ไง หรือว่าเกิดอะไรขึ้นกับเห้าเซิง? เมื่อความคิดแบบนี้แล้วแม่ของเห้าเซิงรู้สึกใจหายขึ้นมาทันที

“คุณคือ? เกิดอะไรขึ้นกับเห้าเซิงลูกชายฉัน?”

“ผมคือกองทัพทหารที่ได้รับหน้าที่ในการกู้ภัยครั้งนี้ครับ สวีเห้าเซิงอยู่ที่ประเทศจีน พวกคุณสะดวกมาหาเขาไหมครับ” จ้าวซิงพูดตามคำขอของเซี่ยชีหรั่น ดูเหมือนว่าคุณเซี่ยจะเป็นคนดี เธอไม่อยากให้ผู้ใหญ่สองท่านนี้ต้องกังวล

“ประเทศจีนเกิดเรื่องใหญ่เหรอ?” แม่สวีถามอย่างประหลาดใจ “ถึงต้องใช้ทหารเป็นหน่วยกู้ภัย?”

“เมือง A เกิดแผ่นดินไหวครับ” จ้าวซิงตอบอย่างรีบร้อน แผ่นดินไหวครั้งนี้มาอย่างกะทันหันเกินไป จึงทำให้ทุกคนไม่ทันตั้งตัว

แผ่นดินไหว เห้าเซิงคง ไม่นะ

“เห้าเซิงอยู่เมือง A ด้วยเหรอ? เขาไม่ได้อยู่ตงเจียงเหรอ?” แม่สวีถามด้วยความสับสน เพราะลูกชายของเธอจะไปที่ไหนทำอะไรเธอได้ตรวจสอบก่อนหน้านี้แล้ว

“ผมไม่ทราบเหมือนกันครับ มีคนขอร้องผมโทรไปแจ้งข่าวให้พวกคุณทราบครับ” จ้าวซิงไม่รู้ควรตอบอย่างไร เซี่ยชีหรั่นก็ยังพูดไม่ได้ เขาจึงพูดได้เท่านี้

“ขอบคุณนะ ฉันจะโทรหาที่บ้านก่อน แล้วฉันจะติดต่อกลับไปนะ” แม่สวีรีบวางสายลง เธอยากที่จะคาดเดาสถานการณ์ของสวีเห้าเซิงและไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรก่อน

“คุณพ่อคะ” แม่สวีรีบติดต่อคุณปู่ของสวีเห้าเซิง เพราะเขาอยู่ประเทศจีนและเนื่องด้วยฐานะตำแหน่งคุณปู่ของเห้าเซิงคงไม่ยากที่จะตามตัวเห้าเซิงได้

“เสี่ยวชิง ทำไมถึงโทรหาพ่อล่ะ?” ท่านปู่สวีกำลังคุยกับเพื่อนร่วมงานอีกหลายคนเกี่ยวกับเรื่องอุทกภัยครั้งนี้พอดี

แม่สวีชื่อว่าโอวหยางชิง ท่านปู่สวีจึงเรียกเธอว่าเสี่ยวชิงมาตลอด

“คุณพ่อคะ เห้าเซิงอยู่ประเทศจีน หนูเพิ่งได้รับสายว่าเห้าเซิงอาจจะอยู่ที่เมือง A ด้วย ที่นั่นเพิ่งเกิดเหตุแผ่นดินไหวขั้นรุนแรงไม่ใช่เหรอคะ?” โอวหยางชิงพยายามควบคุมอารมณ์แล้วพูดอย่างชัดเจนที่สุด

ท่านปู่สวีซึ่งมีหลานชายแค่คนเดียว เขาจึงลุกขึ้นยืนอย่างกะทันหัน

“เสี่ยวชิง พวกเธอรีบมา เดี๋ยวพ่อจะออกไปหาเห้าเซิงเอง” ท่านปู่สวีรีบวางสายลง

“เหล่าสวี เกิดอะไรขึ้น ทำไมคุณถึงดูแตกตื่นขนาดนี้?” คนพูดคือเพื่อนเก่าแก่ของท่านปู่สวี ซึ่งสถานะตำแหน่งของเขาไม่ต่ำไปกว่าท่านปู่สวี

“เห้าเซิงอยู่ในเมือง A”

คนเหล่านี้ล้วนรู้จักสวีเห้าเซิงดี

สวีเห้าเซิงกับซือซือบาดเจ็บเล็กน้อย ทั้งสองไม่เป็นไรมาก สวีเห้าเซิงกำลังตามหาหลินเจี๋ยเพื่ออยากไปหาเซี่ยชีหรั่น เขาอยู่ข้างนอกในขณะที่เกิดเหตุจึงไม่เป็นอะไรมาก ซือซือก็เช่นกัน ทั้งสองถือว่าได้รับบาดเจ็บน้อยที่สุด